บทที่ 16 กลิ่นแรกแย้มของโกสุมไร้กลิ่น

ตอนนั้นเองที่บุญส่งซึ่งยืนอยู่ข้างผู้เป็นนายพลันสัมผัสได้ถึงผิดแปลกไป

 “...?” 

เขาลอบมองมือของเสือกาฬที่กำกระดาษรายงานเสบียงเสียแน่ ยับยู่ยี่ไปหมด ก่อนจะขยับไปยังสายตาเจ้าตัวที่จดจ้องไปอีกทางความขุ่นเคือง พร้อมสบถด่าบางอย่างลอดไรฟันที่บุญส่งก็ฟังไม่ได้ความ

“งานมึงเสร็จแล้วรึไอ้พล เลิกวอแวคำอินเขาได้...