บทที่ 18 คำอินยอมหย่าให้แล้ว

“ฉิบหายแล้ว กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย”

อรุณแรกของเช้าวันใหม่ตกกระทบเสี้ยวดวงหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งแววทะนงตน สมเป็นเสือร้ายเหมือนดังเคย กายกำยำนั่งชันเข่าอยู่บนเตียงไม้ 

สองมือกุมขมับที่เต้นตุบ ๆ กลิ่นจรุงโกสุมที่หอมตลบอบอวลจนทำเอาสติกระเจิงมันเบาบางลงไปแล้วตามกาลเวลาก็จริง 

แต่ดันทิ้งของที่ระลึกตอกหน้าเขาย้ำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ