บทที่ 20 คำอินทำตัวห่างเหิน

ยิ่งเห็นท่าทางเงอะงะเพราะร่างกายที่เจ็บระบมของคำอินตรงหน้า มีหรือพยัคฆ์ร้ายที่เริ่มสิ้นลายจะทนดูได้

"แม่ง… สุดท้ายก็ต้องถึงมือกูจนได้!" 

พ่อตัวดีแผดเสียงดังกลบความประหม่า ก่อนจะปราดเข้าไปแย่งกะละมังจากมือใครอีกคนมาแล้วเดินตรงไปยังแคร่ไม้ เขาโยนอุปกรณ์ลงอย่างไม่ไยดีแล้วจึงยืนเท้าเอว ถกแขนเสื้อโชว์กล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ