บทที่ 25 คำอินถูกเสืออ่อย

ชายโตกว่าพากายมายืนหยุดนิ่ง ดวงตาจ้องมองเพียงใบหน้ายามหลับใหลของใครอีกคนในระยะประชิด แสงรำไรที่ลอดผ่านมาตกกระทบนวลแก้มที่มีรอยแผลเป็น ยิ่งทำให้เขาใจสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ตอนไม่บึ้งตึงใส่กู... มึงก็น่ารักดี กูจะได้อยู่ถึงวันที่มึงยอมยิ้มให้กูบ่อย ๆ ไหมวะ" 

ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวยังโน้มตัวเข้าไปใกล้ ...