บทที่ 27 น้ำหมดตัว [NC]

“ต...ตรงนั้นไม่ต้อง… อึก...!” เสียงหวานเอ่ยคำพูดได้เพียงแค่นั้น

ใบหน้าพริ้มเพราที่ซุกอยู่กับหมอนยามนี้ขึ้นสีระเรื่อจัด แดงก่ำคล้ายผลทับสุกงอม เหตุนั้นไม่พ้นความรู้สึกที่หนังอึ้งอยู่ในอกอย่างบรรยายไม่ถูก เมื่อร่างที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงของตน ต้องสั่นสะท้านไปทุกคราว ครั้นฝ่ามือหยาบกร้านของหมอนวดเฉพาะกิจ...