บทที่ 14 จบคือจบโทรมาก็รับ 2/2

“หัวมึงเหม็นกลับห้องได้แล้ว” 

 จากนั้นมันก็หิ้วฉันขึ้นแต่แล้วฉันเดินลำบากแล้วมันก็อุ้มฉันขึ้นบ่า เพราะหากอุ้มอีกท่ากระโปรงฉันเปิดจนเห็นอะไรต่อมิอะไรจนหมด 

 ฉันหัวเราะในใจ...นี่แหละเพื่อนที่มันไม่คิดอะไร...ไม่คิดอะไรกับฉันเลย 

 ฉันมานั่งอยู่ในรถของมันโดยที่มันคาดเข็มขัดให้จากนั้นมันก็ขับรถออกไปโดยที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ