บทที่ 24 มึงหึงกูเหรอ

ศิวภัทรเดินตรงเข้าไปหาคนตรงหน้า มือแกร่งคว้าจับร่างบางดึงรั้งเข้ามากอดรัดจนแน่น ใบหน้าสวยแนบชิดกับอกแกร่ง แรงรัดที่มากกว่าปกติทำให้ศิวภัทรหายใจลำบาก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขานึกว่าจะโดนดุเสียอีก มือเล็กรัวกำปั้นทุบอกแกร่ง

“อื้อ ปล่อยก่อน เราหายใจไม่ออก” เสียงใสเอ่ยประท้วงชิดอก

...