Play safe ว่าจะ(ไม่)รัก | Omegaverse

@ประเทศไต้หวัน

02.30 a.m.

ครืด ครืด

"มีอะไร"

ร่างหนาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายเรียกเข้าที่โทรเข้ามาหลายครั้งหลายหน ในขณะที่มืออีกข้างบีบเคล้นช่วงเอวคอดดึงยึดเหนี่ยวไว้มั่น สะโพกหนั่นแน่นยังคงตอกอัดความใหญ่โตแข็งขืนเข้าสู่โพรงจีบสีหวานที่เริ่มมีสีเข้มขึ้นจากการถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วงติดต่อกันเป็นเวลานาน

"ป๋าบินกลับมาไทยยังเนี่ย" เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากคนที่ตัวเองเพียรพยายามโทรติดต่อมาสักพัก เสียงจากปลายสายก็รีบชิงถามคำถามทันที

"ยัง"

ตับ ตับ ตับ

เสียงเนื้อกระทบกันยังคงดังขึ้นแทรกเสียงสนทนาอย่างต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะหยุดหรือผ่อนเบาแรงลงแต่อย่างใดในทางกลับกันสะโพกหนายิ่งตอกกระแทกเร็วขึ้นไปอีกเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดจากช่องทางด้านหลังของคนใต้ร่างที่ดูท่าแล้วคงใกล้จะปีนไปแตะขอบสวรรค์ในอีกไม่นานนี้

"โห่ป๋า อย่าบอกนะว่าป๋าลืม วันนี้ป๋ามีแข่งรถนะครับ จะกลับตอนไหน" คำถามเร่งเร้าจากปลายคู่สนทนาดังขึ้นอีกครั้ง อีกไม่นานก็จะได้เวลาแข่งอยู่แล้วแต่อีกคนยังไม่มาเลย

"อ๊ะ อ๊าาา คุณแซ้งค์ครับ ผมจะเสร็จ" เสียงครางกระเส่าเร่งเร้าของเบต้าใต้ร่างที่กำลังหันหลังแอ่นสะโพกโก่งเพิ่มขึ้นอีกเพื่อเรียกร้องให้อัลฟ่าหนุ่มเจ้าของความใหญ่โตที่สร้างความหรรษาส่งเจ้าตัวให้ไปถึงสวรรค์เพื่อไขว่คว้าดวงดาวมากอดเอาไว้ในคืนนี้อีกครั้ง

"อ๊าาาาาาา"

พรวด พรวด

สองร่างที่มีขนาดต่างกันอย่างเห็นได้ชัดต่างเกร็งสะท้านหลังศึกร้อนบนเตียงที่กินเวลามาหลายชั่วโมงจบลง อารมณ์วาบหวามที่ยังคงค้างอยู่ในแววตาของเบต้าหนุ่มน้อยบ่งบอกถึงความคิดที่อยากจะสานสัมพันธ์ต่อกับอัลฟ่าตรงหน้า

พล่อก

หลังจากเสร็จสมความใคร่ ร่างหนาชักตัวตนใหญ่โตออกมาจากช่องทางช้ำทันทีจนได้ยินเสียงพิษวาสดังขึ้น รูจีบที่สีเข้มขึ้นขมิบเข้าออกราวกับโหยหาความใหญ่โตเข้ามาเติมเต็มอีกครั้งและอีกครั้ง

"กูกำลังไปไทย พวกมึงเช็กรถรอกูไปก่อน ติ๊ด!" เมื่อพูดความต้องการของตนเองจบจึงกดตัดสายทิ้งไป มือใหญ่รูดรั้งเครื่องป้องกันออกจากเครื่องเพศของตนเองออก ถึงแม้ว่าอัลฟ่าอย่างเขาจะไม่สามารถทำให้เบต้าเพศชายตรงหน้าท้องได้แต่เขาคงไม่อยากเสี่ยงมีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์แน่ ๆ

หลังจากเสร็จสิ้นความต้องการทางร่างกาย อัลฟ่าหนุ่มร่างหนาก็ลุกขึ้นเตรียมแต่งตัวแต่กลับถูกร่างบางที่ลุกขึ้นมาจากเตียงโอบกอดจากทางด้านหลัง มือเรียวลูบไล้ปัดป่ายไล่ตั้งแต่หน้าอกแน่นลามเลียลงมายังกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยบริเวณช่วงท้องร่นลงเรื่อย ๆ จนเกือบจะถึงใจกลางความเป็นชาย มือหนาคว้าจับรั้งไว้แล้วปัดออกส่งผลให้เบต้าเจ้าของมือเรียวหน้าเสียเล็กน้อย

"คุณแซ้งค์จะกลับแล้วเหรอครับ อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ"

"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับแล้ว"

"แล้วจะกลับมาหาผมอีกไหมครับ"

"เหอะ ฉันไม่ชอบกินอะไรซ้ำซากจำเจนายเองก็น่าจะรู้ดี"

"แต่ผมชอบคุณแซ้งค์มากเลยนะครับ"

"นายไม่ได้ชอบฉัน นายแค่ชอบความรวยของฉัน"

"ไม่จริงนะครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้น”

"ผู้ชายไม่ได้โง่ให้นายหลอกทุกคนนะเผื่อนายยังไม่รู้ ฉันไม่ใช่คนที่นายจะคิดมาจับได้ง่าย ๆ ไปละ" ว่าจบร่างสูงที่แต่งตัวเสร็จพอดีก็ก้าวเดินออกจากประตูโรงแรมไปทิ้งความเจ็บใจจากคำพูดเอาไว้ให้เบต้าภายในห้อง

"ไอ้เวรเอ๊ย!!"

@ประเทศไทย

09.00 a.m.

ก๊อก ก๊อก

“น้องเซียร์ ตื่นหรือยังคะลูก” เสียงเคาะประตูเรียกจากโอเมก้าหญิงสาววัยกลางคนด้านนอกปลุกให้ร่างบางที่หลับใหลอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมารับกับแสงแดดในเวลาใกล้ช่วงสายของวัน เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนด้านหลังประตู คุณหญิงของบ้านจึงจำเป็นต้องบิดประตูผลักเข้าไปเพื่อไปปลุกลูกรักของตนเอง

“ตื่นได้แล้วค่ะ วันนี้ไม่มีเรียนเหรอคะถึงได้ตื่นสายกว่าปกติ”

คุณหญิงษรารินทร์เดินตรงไปยังเตียงกว้างก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าลูกตัวดีที่ตอนนี้ก็ยังคงหลับไม่ยอมตื่น นี่ขนาดเขาเคาะประตูก็แล้ว เดินเข้ามาปลุกก็แล้ว เจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ยังคงไม่ลืมตาตื่นมาสักที

“เซียร์ตื่นก็ได้ครับแม่ แม่หยุดลูบหัวเซียร์ก่อน ลูบจนผมจะร่วงหมดหัวแล้ว”

เมื่อถูกรบกวนการนอนหลับพักผ่อนขนาดนี้จะทนฝืนหลับต่อก็กระไรอยู่ ร่างเล็กของโอเมก้าจำเป็นต้องฝืนลืมตาตื่นขึ้นมาถึงแม้ว่าจะได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ตา

“เอ๊ะเจ้าลูกคนนี้ดูพูดเข้าสิ มันน่าตีจริง ๆ” คุณหญิงษรารินทร์พูดพลางเอื้อมมือไปบีบแก้มขาวนวลของลูกชายตัวดีเล่น

“แม่มาปลุกเซียร์มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“มีสิคะ วันนี้มีเรียนไหมลูก ต้องไปมหา’ลัยหรือเปล่าคะ”

“ไม่ครับ วันนี้อาจารย์ยกคลาส ว่างทั้งวันครับ”

“ดีเลยค่ะ วันนี้ฝั่งผู้ใหญ่ทางฝ่ายนั้นจะมาคุยรายละเอียดเรื่องงานแต่งงานนะคะ”

“สรุปเซียร์ต้องแต่งจริง ๆ เหรอครับ เรายกเลิกไม่ได้แล้วใช่ไหม”

“ไม่เอาสิคะ เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ”

คุณหญิงษรารินทร์เอื้อมมือลูบบุตรชายคนเล็กที่มีเพศรองเป็นโอเมก้าเฉกเช่นเดียวกับเธออีกครั้งด้วยความรักใคร่เอ็นดูปนสงสาร ใช่ว่าคนเป็นแม่อย่างเธอจะอยากให้ลูกของเธอแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักใคร่กันเสียเมื่อไหร่ แต่มาถึงตอนนี้ตัวเธอเองก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้มานานหลายปีแล้ว

“เฮ้อออ ครับ”

“ทุกอย่างจะโอเคค่ะ น้องเซียร์เชื่อแม่นะคะ”

“ครับ” โอเมก้าร่างบางจำใจรับคำ

บรื้นนน

ในช่วงบ่ายคล้อยของวันคฤหาสน์ของตระกูลรัตนภาคย์มีรถยนต์หรูยี่ห้อโรลส์-รอยซ์ไม่ต่ำกว่าสามคันแล่นเข้ามาเทียบจอดในบริเวณภายใน อัลฟ่าชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่ดูภูมิฐานน่าเกรงขามก้าวลงมาพร้อมกับผู้เป็นภรรยาคนงาม พรั่งพร้อมด้วยบอดี้การ์ดฝีมือดีอีกกว่าสิบชีวิต แม้จะอายุเลยเลขห้ามาแล้วแต่ความหล่อเหลา

ไม่ได้ถูกลดทอนไปตามวัยเลยสักนิด

ฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้าประตูคฤหาสน์ไปเพื่อหวังคุยธุระเรื่องงานแต่งงานให้กับลูกชายคนเล็กของเขาที่แม้จะชวนแกมบีบบังคับให้มาด้วยกันยังไงก็ยังคงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมาจนผู้เป็นพ่อเหนื่อยใจในความดื้อรั้นไม่ยอมโตสักทีเพราะมีแม่คอยให้ท้ายตามใจกันมาตั้งแต่เด็ก

“อ้าว มาถึงเร็วกว่าที่คิดอีกนะครับ เชิญนั่งก่อนครับคุณหยาง คุณก้อย” อัลฟ่าเจ้าของบ้านกล่าวเชื้อเชิญแขกคนสำคัญเข้าบ้าน ไม่ว่าจะพบเจอกันกี่ครั้งคนตรงหน้าก็ยังคงความน่าเกรงขามไว้อย่างคงเส้นคงวาเสมอสมกับที่อยู่ในวงการสีเทามาอย่างยาวนาน

“สวัสดีครับคุณศิวา” หยางกล่าวทักทายเจ้าของบ้าน

“สวัสดีค่ะคุณศิวา ไม่ได้เจอกันนานเลย แล้วนี่คุณษาไปไหนเหรอคะ”

“คุณษาน่าจะอยู่กับตาเซียร์น่ะครับ คงจะกำลังลงมา”

พูดยังไม่ทันจะขาดคำคุณหญิงษรารินทร์หรือคุณษาภรรยาคนสวยก็ก้าวลงบันไดมาพร้อมกับบุตรชายโอเมก้าหน้าสวยนัยน์ตาคม คิ้วสวยรับกับรูปหน้าเรียว กลีบปากอวบอิ่ม ผิวขาวเรียบเนียนตามแบบฉบับของลูกผู้รากมากดี รูปร่างที่เหมือนจะดูบอบบางแต่กลับไม่อ้อนแอ้นอรชรเหมือนโอเมก้าทั่วไปเพราะเจ้าตัวหมั่นออกกำลังกายอยู่เสมอเดินลงมา

“สวัสดีค่ะคุณหยาง คุณก้อย น้องเซียร์ไหว้คุณหยางกับคุณก้อยเขาสิลูก” ษรารินทร์กล่าวทักทายผู้มาเยือนพลางเอื้อมมือสัมผัสหลังลูกเบาๆ เพื่อให้ลูกกล่าวทักทายแขกคนสำคัญของครอบครัวที่ไม่ต่างจากผู้มีพระคุณ

“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า” เซียร์ยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทางนอบน้อมทำให้เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของคุณหญิงกะรัตหรือคุณก้อยได้ไม่ยาก

"ลุงป้าอะไรกันลูก เรียกป๊าเรียกแม่เถอะจ้ะ” กะรัตรับไหว้ว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็กของเธอ

กะรัตมีโอกาสได้พบกับศิวภัทรหรือน้องเซียร์คนนี้ตามงานสังคมต่างๆ ที่เจ้าตัวมักจะถูกผู้เป็นแม่ลากไปด้วยเสมอ ทำไมเธอจะดูไม่ออกว่าโอเมก้ารุ่นลูกตรงหน้าเป็นคนอย่างไรแล้วเหมาะสมกับลูกชายหัวดื้อของเธอขนาดไหน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ขอให้สามีใช้วิธีที่ไม่ต่างจากการบีบบังคับเพื่อเอาตัวลูกเขามาเป็นสะใภ้หรอก น้องเซียร์คนนี้นี่แหละที่จะเอาลูกชายเธออยู่หมัด

“ครับคุณป๊า คุณแม่ เชิญนั่งก่อนครับ เดี๋ยวเซียร์ไปเอาน้ำมาให้นะครับ”

ศิวภัทรปลีกตัวเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมน้ำดื่มมาให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คน แต่ก่อนที่จะทันได้เตรียมอะไรจนแล้วเสร็จก็มีสายเรียกเข้าของเพื่อนสนิทอย่างไนล์เบต้าสาวดาวคณะก็โทรมาเสียก่อน รับโทรศัพท์และคุยกับเพื่อนได้ไม่นาน ร่างบางก็เดินยกน้ำมาเสิร์ฟแขกผู้ใหญ่ในวันนี้พลางหย่อนสะโพกนั่งลงข้างผู้เป็นมารดาที่กำลังพูดคุยเรื่องฤกษ์งานแต่งงานและพิธีรีตองต่าง ๆ กับคุณก้อยอย่างออกรส

“เอ่อ เซียร์ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ” ศิวภัทรอึกอักลังเลว่าควรจะพูดแทรกบทสนทนาที่กำลังจะเข้าสู่ช่วงสำคัญดีไหม

“มีอะไรหรือเปล่าคะน้องเซียร์” คุณหญิงษรารินทร์ถามบุตรชายด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากเห็นสีหน้าลำบากใจของบุตร

“พอดีว่างานที่มหา’ลัยมีปัญหานิดหน่อย จะเป็นอะไรไหมครับถ้าเซียร์จะขอไปจัดการตรงนั้นก่อน”

“ตายจริง ไปเถอะลูก เดี๋ยวทางนี้ให้พวกผู้ใหญ่จัดการกันเองได้จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” คุณกะรัตกล่าว

“ครับ เซียร์ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ เซียร์ขอตัวก่อน” ก่อนที่จะลุกจากไปศิวภัทรยังคงไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นมาไหว้กล่าวขอโทษผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสองที่ดูจากสายตาแล้วคงจะใจดีกับตนไม่น้อย

งานวิจัยที่พึ่งจะอดหลับอดนอนทำส่งให้ทันเวลาเมื่อคืนนี้ไฟล์เจ้ากรรมดันมีปัญหา อาจารย์เจ้าของวิชาไม่สามารถเปิดงานได้ เจ้าตัวจำเป็นที่จะต้องรีบไปมหาวิทยาลัยเพื่อนำไฟล์งานไปส่งให้อาจารย์โดยตรงก่อนสี่โมงเย็น

จะนับว่าโชคช่วยก็คงไม่ผิดที่เพราะสาเหตุนี้ทำให้เขาได้ปลีกตัวออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนั้น ใช่ว่าเขาอยากจะแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อหรือหน้าตาเสียเมื่อไหร่ แต่เพราะอิทธิพลของทางฝั่งนั้นช่วยให้ครอบครัวของเขายังคงเป็นครอบครัวอยู่กันอย่างพร้อมหน้ากันจนถึงทุกวันนี้ การเสียสละตนเองของเซียร์จึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรงอะไร

@มหาวิทยาลัยJ

“เป็นไงบ้างมึง ส่งงานเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ไนล์ เบต้าสาวร่างเล็กถามเพื่อนของตนหลังจากที่อีกฝ่ายเพิ่งจะก้าวเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์

“อืม เรียบร้อยดี ขอบใจมึงมากที่โทรมาบอก”

“เออ ๆ ไม่เป็นไร แล้วคืนนี้พี่โชเขามีแข่งรถ มึงจะไปดูไหม” ไนล์เอื้อมมือตบไหล่เพื่อนเบา ๆ เป็นเชิงถาม

“จะว่าไปก็ไม่ได้ไปดูพี่โชที่สนามนานแล้ว แข่งที่สนามเดิมใช่ไหม” ศิวภัทรถามถึงสถานที่แข่งรถที่เมื่อก่อนตนและเพื่อนมักจะถูกลากไปยังสนามแข่งอยู่เสมอโดยรุ่นพี่อัลฟ่า

ดีกรีเดือนมหาลัยที่พึ่งจะเรียนจบไปได้ไม่นาน

“โนจ้ะ สนามแข่งใหม่ สนามนี้ดีมึง ปลอดภัยไม่น่ากลัว ไปดูด้วยกันนะ มึงเทกูมาหลายรอบแล้วถ้าเทอีกกูตีมึงจริง ๆ นะรอบนี้” ไนล์คะยั้นคะยอเพื่อนรักให้ไปด้วยเพราะเธอได้ตกปากรับคำกับรุ่นพี่เอาไว้แล้วว่าจะพาเซียร์ไปให้ได้

“โอเค ไปก็ไป ยังไม่ได้ปฏิเสธสักคำ นี่มึงแอบรับใต้โต๊ะพี่โชมาเปล่าเนี่ย” ศิวภัทรหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนรักแอบเชียร์ให้เขาตกลงปลงใจคบกับพี่โชขนาดไหน แต่มันติดตรงที่เขาไม่ได้คิดอะไรกับพี่โชเลยสักนิด แถมตอนนี้พอเรียนจบเมื่อไหร่เขาก็ต้องแต่งงานอีกต่างหาก

“อะไร ใครรับใต้โต๊ะ ไม่มี๊” ไนล์ลุกลี้ลุกลนตอบกลับพร้อมกับหลบตา บ้าจริง นี่เขามีพิรุธเหรอเนี่ย

“โอโห ไม่มีพิรุธเลย กูดูไม่ออกเลยมั้ง” ศิวภัทรว่าพลางเอื้อมมือไปบีบแก้มนิ่มของเพื่อนตัวดี

“แล้วมึงจะไปยังไง ให้กูไปรับที่บ้านไหม”

"เดี๋ยวกูขับรถไปเองดีกว่า เผื่อดึกมากจะแวะนอนที่คอนโดเลย”

“โอเค ตามนั้น เจอกันที่สนามเลยนะ เดี๋ยวแชร์โลเคชั่นสนามไปให้”

“จ้า เจอกัน”

หลังจากแยกย้ายกับเบต้าสาวตัวเล็ก ศิวภัทรก็กลับบ้านมาไม่พบกับแขกของพ่อกับแม่แล้ว เขาจึงเลือกที่จะเดินไปหาแม่ที่เรือนกระจกหลังบ้านเพราะแม่ของเขานั้นส่วนใหญ่ชอบคลุกอยู่กับแต่ดอกไม้และหนึ่งในดอกไม้ที่แม่ปลุกนั้นก็มีดอกฟรีเซีย ซึ่งเป็นดอกไม้ที่มีกลิ่นเหมือนกับฟีโรโมนของเขา

“แม่ครับ คุณลุงหยางกับคุณป้าก้อยกลับไปแล้วเหรอครับ” ศิวภัทรเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นมารดาทางด้านหลังกล่าวถามขึ้น

“เขาบอกให้เรียกว่าป๊ากับแม่ไม่ใช่เหรอลูก ฝึกเรียกให้คุ้นชินเอาไว้สิคะ ไหน ๆ เราก็จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”

“ครับ ๆ แต่แม่ยังไม่ตอบคำถามเซียร์เลยนะครับ” ศีรษะทุยถูไถไปตามโหนกแก้มของผู้เป็นแม่ ลูกเธอก็เป็นอย่างนี้อยู่ตลอด ออดอ้อนเก่ง เธอเองก็คิดว่าทางบ้านนั้นจะรักใคร่เอ็นดูลูกเธอไม่น้อย

"กลับไปแล้วค่ะ เราคุยรายละเอียดของงานกันคร่าว ๆ แล้วล่ะ แม่รอน้องเซียร์มาช่วยกันตัดสินใจเพิ่มอีก”

"เอาตามที่พวกผู้ใหญ่เห็นสมควรเลยครับ เซียร์ยังไงก็ได้ เอ่อแม่ครับ คืนนี้เซียร์ว่าจะไปดูแข่งรถแล้วจะแวะนอนคอนโดเลยเผื่อกลับดึก แม่ไม่ต้องรอนะครับ”

“ไปดูโชแข่งอีกล่ะสิ หรือว่าลูกแม่ชอบเขาหรือเปล่าลูก” คุณหญิงษรารินทร์แสดงสีหน้าลำบากใจ นี่เธอเผลอทำร้ายความรู้สึกของลูกเพิ่มจากเดิมอีกหรือเปล่า

"เซียร์ไปเพราะไนล์ชวนไปครับแม่ อีกอย่างเซียร์คิดกับพี่โชแค่พี่น้องครับ”

“อ่อจ้ะ งั้นไปพักผ่อนเถอะลูก เดี๋ยวแม่ว่าจะอยู่ในนี้ต่ออีกสักหน่อยค่อยไปพักแล้วเหมือนกัน” คุณหญิงษรารินทร์ลูบหัวลูกของเธอ

“ครับ งั้นเซียร์ไปนอนก่อนนะครับ ฟอดดด” ร่างบางหอมแก้มของผู้เป็นมารดาก่อนจะขึ้นไปพัก

ศิวภัทรได้เดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ตั้งใจว่าจะงีบหลับสักหน่อยแล้วค่อยตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปสนาม จะว่าไปเขาก็ลืมถามถึงชื่อนามสกุลของว่าที่เจ้าบ่าวเธอเสียสนิทเลยว่าชื่อแซ่อะไร แต่ก็เอาเถอะจะชื่ออะไรคงไม่สำคัญจนกว่าจะถึงวันงานแต่งงาน