บทที่ 2 PURSUE LOVE CHIANTI #เคียนติกินชีส :: CHAPTER 1 [30%]
เคียนติกินชีส #1
เจ้าของใบหน้าหล่อคมนิ่ง เย็นชาและสุขุม ทรงผมรองทรงสีดำไถข้างและด้านบนก็ถูกเสยด้วยเจลชั้นดี ท้ายทอยแกร่งมีรอยสักรูปปีกนางฟ้าสีดำอย่างเห็นได้ชัดและตามด้วยท่อนแขนแกร่งเจ้าของส่วนสูง 185 ซม. ชายหนุ่มอายุยี่สิบสามปี จบการศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ แต่เขากลับไม่ได้ใช้วิชาที่เรียนมาเพื่อทำงาน เขามีกิจการผับใต้ดินแถมยังเป็นนักสู้ใต้ดินที่แข็งแกร่งที่สุด
‘เคียนติ’
ชื่อของเขา ไวน์เคียนติ เป็นไวน์อิตาลีเกรดสูงสุด ใช้องุ่นโจเวเซกับคาไนโอโล พลัม เชอร์รี่และแบล็กเบอรี่เป็นส่วนผสม
“คุณเคียนติคะ”
น้ำเสียงเล็กของพนักงานต้อนรับอยู่ตรงเคาน์เตอร์คอนโดทำให้ผมหยุดชะงักเท้าตัวเองซึ่งกำลังจะพาไปยังห้องพัก บอกตามตรงว่าตอนนี้เหนื่อยจากงานที่ผับใต้ดินแบบสุดๆ จนอยากจะนอนพักเพื่อให้ตัวเองฟื้นคืนสภาพกลับมาอีกครั้ง
“มีอะไร?”
“คือมีคนมาขอพบคุณเคียนติค่ะ เขาอยู่ในห้องอาหารโต๊ะวีไอพี”
“ใคร?” เธอส่ายหน้าไปมา ทำให้ผมพยักหน้ารับเข้าใจ ใครกันที่จะมาหาผมถึงที่นี่ ถ้าเป็นพ่อกับแม่ยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลยนะ เพราะผมไม่ได้ติดต่อกับพ่อแม่มานานแล้วตั้งแต่ท่านไปเมืองนอก
ผมมึนงงเล็กน้อยแต่ก็พาตัวเองเดินไปยังห้องอาหารของคอนโด เมื่อมาถึงก็กวาดสายตามองหาคนที่พนักงานบอก อยู่ตรงมุมวีไอพีแล้วมันตรงไหนกันล่ะ
“Hey! Chianti My Friend”
น้ำเสียงเข้มดังขึ้นทำให้ผมหันไปตามเสียงเรียก พบเข้ากับชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ หน้าตาหล่อเหลา มีผมสีดำรองทรงเช่นเดียวกับผม และรอยสักแขนซ้ายเป็นลวดลายพันไปถึงข้อศอก มันจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่...
“ไอ้วาคิม”
“มึง กูรอนายนานมาก”
“เดี๋ยวไอ้วา คือมึงจะมึง หรือจะนาย เอาดีๆ อย่ามาสำเนียงไม่แตก” ผมส่ายหน้าไปมานั่งลงพร้อมกับมองมันที่ส่งยิ้มให้
“เออ กูขอโทษนะครับพ่อคนเย็นชา”
“แล้วมึงมาได้ไง ไหนว่าไปทำงานให้พ่อ?” ไอ้วาทำหน้าเซ็งจิตก่อนจะยกเหล้าขึ้นดื่ม
“เบื่อ ขี้เกียจ กลับมาหามึงดีกว่า”
“คิดว่ามาหากู กูจะทำให้มึงหายเบื่อได้”
“ได้สิ กูมีที่เที่ยว ไปกัน”
“ไม่ว่าง”
“โหไรอะเคียนติ ไปกันเหอะ เด็ดจริง! กูไปมาสองรอบล่ะ” ผมหลับตาลงเกาจมูกตัวเอง ปกติผมไม่ชอบที่จะไปไหนมาหรอกนะ ถ้าไม่เครียดหรือหงุดหงิดจะไม่ค่อยพึ่งสถานบันเทิงเท่าไหร่
“แต่กูว่าถ้ามึงไปคงจะเฉยอะ นิ่งซะขนาดนี้ เป็นเกย์เปล่าเนี่ย?”
“ถ้าเป็น กูคงไม่เอาหญิงมาฟันทุกอาทิตย์”
“แต่มึงนิ่งไปนะ”
“บุคลิกกูเป็นแบบนี้ มึงรู้ดีไอ้วา” มันยกยิ้มก่อนจะขยับมานั่งข้างผม พลางกระซิบอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวใครได้ยิน
“ไปคลับเฉพาะกัน”
“คลับเฉพาะ คืออะไร?”
“คลับบริการผู้ชาย” ผมนิ่งไปพักหนึ่งเมื่อได้ฟังคำพูดของมัน หันไปมองไอ้วาซึ่งยักคิ้วให้ราวกับมันเป็นสถานที่ที่น่าสนใจมาก แต่สำหรับผมมันไม่ใช่
สถานที่แห่งนั้นคือแหล่งปลดปล่อยอารมณ์ของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิง พวกเธอจะทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อทำให้ผู้ชายอย่างพวกผมอารมณ์ดี ผมไม่รู้ว่าในที่นี้มันหมายถึงจะมีเรื่องเซ็กส์เข้ามาเกี่ยวด้วยหรือเปล่า ไอ้วาขยับมาเขย่าแขนผมพลางทำหน้าอ้อนตีน
“นะเคียนติ ไปคลับเฉพาะกัน”
“ไม่ไป”
“โหยไรอะ ไปเหอะนะ ไปกับกูแล้วมึงจะสบาย”
“มึงสบายไปคนเดียวเหอะ กูไม่ชอบสถานที่แบบนั้น”
“เนี่ย ชัดเลยมึงเป็นเกย์ชัวร์!” มันตะโกนออกมาจนคนที่พักอยู่ในคอนโดแห่งนี้ต่างพากันมองมาที่ผม คือคนที่นั่งๆ อยู่ก็รู้จักกับผมด้วยนะ
“มึงทำอะไรของมึง พูดเหี้ยอะไร?”
“ก็มึงเป็นเกย์อะ กูชวนมึงไปคลับอย่างว่ามึงไม่ไปเอง สาวๆ เยอะแยะนะเป็นคนอื่นไปแล้ว”
“แต่ไม่ใช่กูไง”
“กูถึงได้บอกไงว่ามึงเป็น” ดูเหมือนความปั่นประสาทของไอ้วาจะได้ผลนะ เพราะตอนนี้ผมฟิวขาดแล้วจริงๆ หลับตาลงพยายามนับหนึ่งถึงสิบ แต่มันก็ไม่ยอมหยุด
“ไรวะ เป็นก็ไม่บอกกู”
“กูจะไป”
“รู้งี้หาผู้ชายให้กิน...”
“กูจะไปกับมึง หยุดพูดไม่งั้นหมัดกูจะไปอยู่บนปากมึง” ผมพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินหนีมันทันที เพื่อตัดความรำคาญใจ ไม่งั้นมันตอแยไม่เลิก เหมือนกับพวกผู้หญิงของผมที่ควงมากินอยู่บ่อยๆ
“รอกูด้วยเคียนติ!”
ในที่สุดผมก็หยุดอยู่หน้าสถานบันเทิงที่มีชื่อว่า BAD NIGTH CLUB คลับเฉพาะที่ไอ้วามันกระเสือกกระสน ต่อว่าให้ผมมาด้วยให้ได้ มันยืนอยู่ข้างกายผมด้วยอาการระริกระรี้ราวกับเด็กเพิ่งโดนเปิดซิง
แต่มันไม่ซิงแล้วนะเว้ย ฟันหญิงมากกว่าผมด้วยซ้ำ
“ที่นี่”
“ใช่ อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้น มึงก็รู้ว่ากูเป็นยังไง สถานที่เที่ยวไม่พ้นสายตากูหรอก” มันเป็นนักเที่ยวตัวยงเลยก็ว่าได้นะไอ้วา ต่างจากผมซึ่งวันๆ ก็ไปผับใต้ดิน มีอารมณ์หน่อยก็ลงไปยังลานประลอง
“รีบๆ เข้าไปจะได้รีบกลับ กูไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น”
“นัดใครไว้อะ?”
“อมยิ้ม”
“อม...” ผมหรี่ตามองมันซึ่งทำหน้ายิ้มกริ่ม แต่ท่าทางที่แสดงออกมาทำเอาผมหมุนตัวเดินกลับ
“เฮ้ยไรอะ แค่แหย่นิดหน่อย ปะๆ”
