บทที่ 5 PURSUE LOVE CHIANTI #เคียนติกินชีส :: CHAPTER 1 [100%]
“ช่างเถอะ ไปแต่งตัวไป มีเรียนไม่ใช่หรือไง?”
“พี่เคียนติจะไปส่งยิ้มเหรอ”
“อือ” เธอยิ้มกว้างหอมแก้มผมและลุกขึ้นจากเตียงเดินไปด้วยร่างเปลือยเปล่า ซึ่งตามลำคอถูกผมสร้างรอยรักเอาไว้หลายจุด ทุกคนรู้ดีว่าถ้าผมดีด้วยผมจะดีจนใจหาย แต่มีข้อตกลงอย่างเดียวว่าห้ามขอสถานะหรือหึงหวงเพราะไม่มีสิทธิ์ในตัวของผม
รถบีเอ็มคันโปรดของผมแล่นเข้ามาในรั้วมหาลัย มาจอดลงที่ตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ สายตากวาดมองไปทั่วมหาลัยที่ผมเรียนจบออกมาแล้วแต่ไม่ใช่ที่มหาลัยนี่หรอกนะ แค่อยากมองภาพคุ้นชินที่เคยใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยกับเขาก็เท่านั้น
“ขอบคุณนะคะ”
“แน่ใจว่าให้ส่งตรงนี้ คณะบริหารเธอเดินเลยไปตั้งหลายตึก”
“ไม่เป็นไรค่ะ ยิ้มนัดกับเพื่อนไว้... ไปก่อนนะคะ” ผมพยักหน้ารับเมื่อเธอโน้มใบหน้ามาหอมแก้ม สายตาของผมมองตามแผ่นหลังของอมยิ้มซึ่งเธอนัดกับเพื่อนไว้จริงๆ ส่วนผมกะว่าจะไปหาไอ้วาที่คอนโดสักหน่อย วันนี้ผมจะไปที่คลับอีกครั้ง ถึงยังไงก็ต้องเจอกับชีสตัวต่อตัวให้ได้
“ชีส!”
รถของผมหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคน สายตาของผมมองออกไปนอกรถก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมแว่นตา สวมกระโปรงทรงเอสั้นและเสื้อรัดฟิต ผมสีน้ำตาลยาวถูกมัดขึ้นไปเป็นหางม้า กำลังโบกไม้โบกมือให้กับใครอยู่ ด้วยความสงสัยผมเลยหันไปมองก็พบว่าคนที่เธอเรียกคือคนที่ผมอยากจะไปเจอวันนี้
“นี่มัน...” ผมลดกระจกลงเพื่อมองคนที่เดินนวยนาดไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่น่าจดจำไปตลอด
“เธอยังเรียนอยู่เหรอ?”
ชีสตรงไปกอดคอกับเพื่อนตัวเอง เธอสวมชุดนักศึกษาไม่ได้ต่างจากเพื่อนของเธอสักนิด แต่ที่ทำให้ผมแปลกตาไปคือเธอไม่ได้แต่งหน้าจัดเหมือนที่เจอกันในคลับ ผมไม่อาจละสายตาจากร่างบางซึ่งอยู่ในคราบนักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่งไปได้ และก็ไม่อาจละสายตาจากหญิงสาวยั่วสวาทในคลับเฉพาะได้เช่นกัน สองสาวพากันเดินเข้าไปยังคณะศิลปกรรมศาสตร์ อย่างน้อยก็ทำให้ผมได้รู้ข้อมูลเธอนิดหน่อยนะ
เธอกำลังเรียนอยู่... ให้เดาคือเธออาจจะมีปัญหาเรื่องเงินถึงได้ไปทำงานที่คลับเฉพาะ
มันต้องใช้แบบนั้นแน่ๆ เพราะคงไม่มีใครอยากไปทำงานในที่แบบนั้น
“จะไปไหนนะ พูดอีกที”
“ไปคลับเฉพาะกันคืนนี้”
“อะไรนะ หูไม่ค่อยดีเลยอะ ยังไงนะเคียนติ” ผมหรี่สายตามองไอ้วาซึ่งเอียงหูมาไกลๆ จนผมโน้มใบหน้าลงไปและตบเข้าไปที่หูของมันอย่างแรง
เพียะ!
“What the fuck! @#*%^$” และมันก็บ่นผม ไม่สิ ต้องพูดว่าด่าผมเป็นภาษาอังกฤษจนผมยกมือปิดหู ไอ้วากุมหูตัวเองราวกับเจ็บปวด แหงสิ ผมมือหนักจะตาย เคยชกคนหน้าหักมาแล้วในผับใต้ดิน
“ฉิบ จะไปทำไม?”
“ไปหาชีส” มันเงยหน้าสบตากับผม
“หาน้องชีส หรือว่าติดใจน้องเขา เฮ้แค่เห็นหน้าครั้งเดียวเนี่ยนะ”
“เปล่า แค่วันนี้เจอเธอที่มหาลัย”
“ไปมหาลัยทำไม มึงเรียนจบแล้วไม่ใช่” ผมพยักหน้ารับแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร
“พยักหน้าเพื่อ แล้วกูจะรู้ไหมเนี่ยว่าไปมหาลัยทำไม?”
“เฮ้อ ไปส่งอมยิ้มมา กูเลยเห็นชีส เธอเรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์”
“แล้ว...” ไอ้วานั่งไขว่ห้างหยิบบุหรี่มาจุดสูบ ส่วนผมก็ยกมือลูบปลายคางตัวเองไปมา
“ที่เธอมาทำงานแบบนี้อาจจะเพราะส่งเสียตัวเองเรียน หรือไม่ก็มีปัญหาทางบ้าน”
“ทำไม มึงสงสัย?” ผมนิ่งมองสบตากับไอ้วาซึ่งมันยิ้มกริ่มใส่ เอาดีๆ มันต้องคิดอะไรเวรๆ แน่เลย “อ่อ... อย่างนี้เองสินะถึงได้อยากไป”
“อะไรของมึง?”
“อยากจะเป็นเสี่ยกระเป๋าหนัก เลี้ยงต้อยเด็กหรือไง?”
“เลี้ยงพ่อมึงสิ ลำพังตัวกูเองยังไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย”
“แต่มีเวลาไปเอายัยอม...” มันเว้นวรรคได้น่าถีบจริงๆ ให้ตายเหอะ
“ช่างเรื่องของกู ตกลงมึงจะไปด้วยเปล่า ถ้าไม่กูจะได้ไปคนเดียว”
“ได้ไงล่ะ กูเป็นคนแนะนำมึงนะ ไม่ไปได้ไง”
ผมพยักหน้ารับมองสบตากับไอ้วา จะต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเธอถึงมาทำงานในที่แบบนี้ สวยๆ อย่างเธอไปเป็นพริตตี้หรือทำงานเป็นพีอาร์ยังดีซะกว่า ทำไมจะต้องมาทำงานในสถานที่แบบนี้ ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคนที่ทำงานประเภทนี้ แต่สำหรับชีสมันมีอะไรให้น่าสงสัย ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน
ว่าต้องใส่ใจผู้หญิงที่ให้บริการผู้ชายอยู่ในคลับเฉพาะทำไม?
