บทที่ 11 ผู้ชายคนเก่ากับเจ้านายคนใหม่
ตอนที่ 11. ผู้ชายคนเก่ากับเจ้านายคนใหม่
เช้าวันใหม่ ณ บริษัทภัทรวงศ์ กรุ๊ป
เกรซมาถึงบริษัทก่อนเวลาเข้างานเล็กน้อยตามปกติ หลังจากวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เธอก็เริ่มตรวจสอบตารางนัดหมายของนฤบดินทร์ พร้อมกับจัดเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมในช่วงเช้า
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดิน
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเลขาคนสวย”
เกรซเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบกับชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาอ่อนที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง นาวิน ภัทรวงศ์ นั่นเอง
“สวัสดีค่ะท่านรอง วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ”
“แน่นอนครับ วันนี้ผมตั้งใจมาทำงาน”
เกรซยิ้มรับอย่างสุภาพ ก่อนก้มลงจัดเอกสารต่อ
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอให้ท่านรองทำงานอย่างมีความสุขนะคะ”
“เดี๋ยวสิครับ คุณไล่ผมทางอ้อมหรือเปล่าเนี่ย?”
“เปล่าค่ะ ดิฉันแค่ชื่นชมคนที่ตั้งใจทำงาน”
นาวินหัวเราะออกมา
“ปากหวานแบบนี้นี่เอง พี่ชายผมถึงเก็บไว้ใกล้ตัว”
มือของเกรซชะงักเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองคนพูด
“ท่านรองคะ ดิฉันแค่มาทำงานค่ะ”
“ครับ ๆ ผมเชื่อ”
นาวินพยักหน้ารัว ๆ แต่สีหน้ากลับบอกชัดเจนว่าไม่ได้เชื่อแม้แต่น้อย
“ว่าแต่วันนี้ตอนเย็นคุณว่างไหมครับ?”
“ทำไมคะ?”
“ผมว่าจะชวนไปกินข้าว ถือเป็นการขอโทษที่วันก่อนผมอดได้เลขาคนใหม่”
เกรซหลุดหัวเราะ
“ท่านรองจะขอโทษดิฉันทำไมคะ? เรื่องนั้นดิฉันไม่ได้เป็นคนตัดสินใจเสียหน่อย”
“ก็เพราะผมอยากรู้จักคุณให้มากขึ้นไงครับ”
“นาวิน!” เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน
นฤบดินทร์ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับจับจ้องน้องชายอย่างไม่สบอารมณ์นัก
นาวินยิ้มกว้างทันที “อ้าว พี่ดิน อรุณสวัสดิ์ครับ”
“นายมาทำอะไร?”
“มาทำงานครับ”
“งานของนายอยู่ชั้นสิบสอง ไม่ใช่ชั้นนี้”
“โธ่พี่ ผมแวะมาทักทายเลขาคนใหม่ของผมหน่อยไม่ได้หรือไง?” ดินเหลือบมองเกรซแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปตอบน้องชาย
“เลขาของฉันมีงานต้องทำ” นาวินเลิกคิ้วสูง “ผมถามคุณเกรซครับ ไม่ได้ถามพี่”
บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ เกรซก้มหน้าลงทันที เพราะกลัวว่าถ้าสบตาใครเข้า เธอจะหลุดหัวเราะออกมาเสียก่อน นาวินยิ่งได้ใจ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วกระซิบกับหญิงสาว
“ตกลงเย็นนี้ไปกินข้าวกับผมนะครับ”
“นาวิน!”
“ครับ ๆ ไปแล้วครับ!”
ชายหนุ่มรีบยกมือยอมแพ้ ก่อนเดินถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่วายหันกลับมาส่งยิ้มให้เกรซ
“แล้วผมจะมาทวงคำตอบนะครับ คุณเกรซ!”
เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ดินก็หันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังจัดเอกสารด้วยท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณสนิทกับน้องชายผมตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เกรซเงยหน้าขึ้นทันที “ไม่ได้สนิทกันค่ะ เพิ่งคุยกันไม่กี่ครั้งเอง”
“แล้วทำไมเขาถึงชวนคุณไปกินข้าว?”
“ท่านรองเป็นคนชวน ดิฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะคะ”
ดินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเรียบ
“ก็ดี” เกรซกะพริบตาปริบ ๆ “คะ?”
“ผมบอกว่าดีแล้ว คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องทำงานไปทันที
เกรซมองตามแผ่นหลังของเจ้านาย ก่อนยกยิ้มมุมปาก
อะไรของเขากันนะ? ตอนแรกก็ทำเหมือนไม่สนใจ แต่พอรู้ว่านาวินชวนเธอไปกินข้าวกลับถามเสียละเอียด
หรือว่า...
เธอจะคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป?
หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหันกลับไปทำงานต่อ
เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอก
เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของเธอยังคงเป็นอย่างเดิม
ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งตกหลุมรัก แล้วใช้ความรักนั้นเอาคืนคนที่เคยทำลายหัวใจของเธอ
ร้านอาหารใจกลางเมือง
ช่วงพักกลางวัน เกรซนัดพบแอนที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งทั้งคู่เคยมากินด้วยกันเป็นประจำ ทันทีที่เกรซเดินเข้าไปถึงโต๊ะ แอนก็รีบกวักมือเรียกด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ทางนี้!”
เกรซนั่งลงตรงข้ามเพื่อน ก่อนหยิบเมนูขึ้นมา
“แกจะตะโกนทำไมเนี่ย คนมองหมดแล้ว”
“ก็ฉันมีเรื่องจะถามแกน่ะสิ”
“เรื่องอะไร?” แอนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ก่อนลดเสียงลง
“เรื่องท่านประธานสุดหล่อของแกไง”
เกรซถอนหายใจ “อีกแล้วเหรอ?”
“แน่นอน! แล้วเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ไม่มีอะไร ทำงานเสร็จก็กลับบ้าน”
“ไม่มีอะไรจริง ๆ เหรอ?”
แอนหรี่ตามองอย่างจับผิด “แล้วทำไมตอนฉันโทรหาแกเมื่อคืน แกถึงเล่าว่าเขาชมแกว่าสวย?”
เกรซชะงัก ก่อนรีบยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “ฉันก็แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ”
“อ๋อ...เล่าเฉย ๆ” แอนลากเสียงยาว
“แล้วตอนเขามองแกตั้งแต่หัวจรดเท้า แกใจเต้นไหม?”
“ไม่!”
“ตอบเร็วมากนะยะ”
เกรซวางแก้วลง ก่อนจ้องหน้าเพื่อน
“แอน ฉันกำลังทำตามแผนอยู่ อย่าลืมสิ”
รอยยิ้มของแอนค่อย ๆ จางลง
“ฉันไม่ลืมหรอก แต่ฉันกำลังกลัวว่าแกจะลืมต่างหาก”
เกรซนิ่งไป
แอนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดต่อ
“ฉันรู้ว่าแกเจ็บมากแค่ไหนตอนวัลลภทิ้งแกไป แต่การแก้แค้นด้วยการทำให้ผู้ชายอีกคนรักแก มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะเกรซ”
“ฉันรู้”
“แกแน่ใจเหรอ?”
เกรซเม้มริมฝีปาก
“ฉันแค่ต้องการให้วัลลภรู้ว่าเขาไม่ได้มีค่ามากพอที่จะทำให้ชีวิตฉันพัง และภัทราก็ไม่ได้ชนะฉันอย่างที่เธอคิด”
แอนมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง
“แล้วถ้าวันหนึ่งท่านประธานรักแกจริง ๆ ล่ะ?”
เกรซเงียบไป
“ถ้าเขาจริงจังกับแก ถ้าเขาดีกับแก ถ้าเขาทำให้แกมีความสุขมากกว่าที่วัลลภเคยทำ...แกจะยังใช้เขาเป็นเครื่องมือแก้แค้นอยู่ไหม?”
คำถามนั้นทำให้เกรซพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ภาพใบหน้าของนฤบดินทร์ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ตั้งใจ
เธอนึกถึงตอนที่เขาถามว่าเธอหายดีหรือยังหลังจากเกิดเรื่องกับวัลลภ นึกถึงสายตาที่มองเธอเมื่อคืน และนึกถึงคำชมสั้น ๆ ที่ทำให้เธอเผลอยิ้มอยู่คนเดียว
ไม่สิ...
เธอจะคิดแบบนั้นไม่ได้
“ฉันไม่มีวันรักเขาหรอก”
เกรซตอบในที่สุด
“ฉันไม่ได้เข้ามาที่บริษัทนี้เพราะอยากมีความรัก ฉันมาเพื่อแก้แค้น”
แอนมองเธอนิ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ฉันหวังว่าแกจะจำคำพูดตัวเองได้ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน”
เกรซไม่ตอบ
เธอก้มลงมองเมนูอาหารที่อยู่ตรงหน้า แต่ในใจกลับเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
บางที...
เธออาจกำลังเดินเข้าไปในเกมที่ตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายควบคุมทั้งหมดอีกต่อไปแล้วก็ได้
