ขังรักท่านประธาน/ R18+

ตอนที่ 1 ผู้ชายที่ทิ้งฉัน

เสียงฝนที่ตกกระทบกระจกหน้ารถดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางถนนยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากรถคันอื่น

วิมลรัตน์ หรือที่ทุกคนเรียกกันว่า เกรซ กำลังขับรถไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้มีจุดหมายที่ชัดเจน

มือเรียวกำพวงมาลัยแน่นจนปลายนิ้วซีด ขณะที่ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

แต่ยิ่งพยายาม...ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็ยิ่งย้อนกลับมา

“เราคงต้องยกเลิกงานหมั้น” เสียงของผู้ชายที่เธอรักดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

เกรซเม้มริมฝีปากแน่น เธออยากลืม แต่สมองกลับจำทุกคำได้อย่างชัดเจน

ภาพของ วัลลภ ผู้ชายที่เธอคบมาหลายปี ยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีความเสียใจ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด

“หมายความว่ายังไงวัลลภ?” เธอยังจำได้ว่าตัวเองถามออกไปด้วยเสียงสั่น

“ฉันกับภัทราคบกันแล้ว” เพียงประโยคเดียว โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนหยุดหมุน

เกรซยังจำสีหน้าของตัวเองในตอนนั้นได้ ทั้งตกใจ สับสน และไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“นายกับเธอ...ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

วัลลภถอนหายใจ ก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“สักพักแล้ว”

“สักพัก?” เสียงของเกรซสั่นขึ้นกว่าเดิม

“แล้วงานหมั้นของเราล่ะ?”

“ยกเลิกเถอะ” คำตอบสั้น ๆ ทำให้หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย

“เพราะอะไร?” เกรซถามทั้งน้ำตา

“เพราะภัทราเหมาะกับชีวิตฉันมากกว่า”

เกรซนิ่งไป เหมือนคำพูดนั้นกำลังย้ำว่าเวลาหลายปีที่เธออยู่กับเขาไม่มีความหมายอะไรเลย

“เธอเป็นลูกสาวของประธานบริษัท”

วัลลภพูดต่อ

“ถ้าฉันแต่งงานกับเธอ มันจะช่วยเรื่องงานและอนาคตของฉันได้มาก”

เกรซมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

เธอเคยคิดว่าความรักของพวกเขาคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

แต่สำหรับเขา...มันอาจไม่เคยสำคัญเท่ากับอนาคตที่มีเงินและอำนาจ

“แล้วฉันล่ะ?” คำถามหลุดออกจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา

วัลลภนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอจำมันไปตลอดชีวิต

“ภัทราให้อนาคตผมได้มากกว่าคุณ”

เกรซหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มเธอกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะดึงตัวเองกลับมาสู่ถนนตรงหน้า

“คนสารเลว...” เสียงพึมพำเบาหวิวหลุดออกจากริมฝีปาก

มือที่กำพวงมาลัยยิ่งแน่นขึ้น

เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอกำลังจะสร้างครอบครัวด้วย จะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำลายความเชื่อเรื่องความรักของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

และที่เจ็บที่สุด...เธอไม่ได้แพ้เพราะอีกฝ่ายรักกันมากกว่าเธอแพ้เพราะผู้ชายที่เธอรักเลือกอนาคตที่คิดว่าจะให้ประโยชน์กับตัวเองมากกว่าเธอ

เกรซสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา

“ดี...ในเมื่อฉันไม่มีค่าในสายตานายขนาดนั้น...”

เธอปาดน้ำตาออกจากแก้ม

“ฉันก็จะทำให้นายรู้ว่าการทิ้งฉันไปมันเป็นความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต”

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเบาะดังขึ้นหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อของคนที่เธอไม่อยากเห็นที่สุด

วัลลภ เกรซเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกดปิดเสียง

แต่เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นข้อความ เธอเหลือบมองหน้าจอ

“พรุ่งนี้เรื่องเงินที่เราลงทุนร่วมกัน ค่อยคุยกันนะ”

เกรซหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ขนาดเลิกกันแล้ว...สิ่งที่เขาสนใจก็ยังเป็นเรื่องเงิน ไม่มีคำขอโทษ ไม่คำถามว่าเธอเป็นอย่างไร ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด

“ได้...”

เกรซพึมพำ “ถ้านายอยากคุยเรื่องเงิน เราจะได้คุยกัน”

เธอวางโทรศัพท์ลง ก่อนเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อยคืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเจอพ่อแม่ ไม่อยากตอบคำถามใคร และไม่อยากอยู่กับความทรงจำบ้า ๆ ที่วนอยู่ในหัวสิ่งเดียวที่เธอต้องการคือเครื่องดื่มแรง ๆ สักแก้ว

หรือหลายแก้ว...เพื่อให้คืนนี้ผ่านไปเร็วที่สุด

เกรซกำลังจะเปลี่ยนเลน แต่เพราะจิตใจยังเต็มไปด้วยเรื่องของวัลลภ เธอจึงไม่ได้สังเกตว่ารถคันหนึ่งกำลังชะลออยู่ด้านหน้า

เอี๊ยด! โครม!

เสียงเบรกดังสนั่น ก่อนแรงกระแทกจะส่งผ่านเข้ามาในตัวรถ เกรซตัวโยนไปข้างหน้า เข็มขัดนิรภัยรั้งร่างเอาไว้จนเจ็บหน้าอก

เธอนิ่งไปหลายวินาที หัวใจเต้นแรง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“ฉัน...ชนรถเหรอ?” เกรซมองผ่านกระจกหน้ารถกันชนหน้าของเธอชนเข้ากับท้ายรถสีดำคันหนึ่ง เธอหลับตาลงทันทีด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย

“ซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย...”

ทั้งที่วันนี้ชีวิตของเธอก็พังจนแทบไม่เหลืออะไรแล้ว

ยังต้องมาขับรถชนคนอื่นอีก เกรซหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย

เธอไม่ได้ร้องไห้แล้ว เพียงแต่น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ

เธอไม่อยากลงไปเจอเจ้าของรถ ไม่อยากพูดกับใคร

ไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรอีกแล้ว

ไม่นานนัก...เสียงเคาะกระจกก็ดังขึ้น

ก๊อก... ก๊อก...

เกรซไม่เงยหน้า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถจึงเคาะกระจกอีกครั้ง

ก๊อก... ก๊อก...

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเลื่อนกระจกลงเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มรูปร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มยืนอยู่ข้างรถใบหน้าหล่อคมดูนิ่งจนอ่านความรู้สึกไม่ออกดวงตาคมกริบมองเข้ามาในรถ

แต่แทนที่เขาจะได้ยินคำขอโทษ...ผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยกลับยังคงก้มหน้า

“เดี๋ยวให้ประกันจัดการค่ะ”

เสียงของเธอแหบพร่า ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเขามองหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เห็นดวงตาที่แดงก่ำและคราบน้ำตาบนใบหน้า เธอเหมือนคนที่ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองเพิ่งขับรถชนใคร

หรือบางที...อาจกำลังเจอเรื่องที่หนักกว่านั้น

“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

เขาถาม

เกรซส่ายหน้า “ไม่ค่ะ”

“แน่ใจ?”

“ค่ะ”

เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้ง

“เดี๋ยวประกันจัดการค่ะ”

ชายหนุ่มมองเธออีกครั้ง สีหน้าของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิม

ก่อนจะพยักหน้า “ครับ”

เขาเดินกลับไปที่รถของตัวเอง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาประกันทันทีเกรซยังคงนั่งอยู่ใน

ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะสนใจอะไรทั้งนั้นไม่นานประกันก็มาถึง

หลังจากพูดคุยและจัดการเรื่องอุบัติเหตุเรียบร้อย ทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกัน

ก่อนจากกัน ชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมามองรถของเกรซอีกครั้ง และเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ เกรซเองก็เงยหน้าขึ้นในจังหวะเดียวกัน สายตาของทั้งสองสบกันเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายหลบสายตา