บทที่ 12 เรื่องของงานเลี้ยง
ตอนที่ 12. เรื่องของงานเลี้ยง
ร้านอาหารอีกแห่งหนึ่ง
ในเวลาเดียวกัน วัลลภกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมงานที่ร้านอาหารใกล้บริษัท โทรศัพท์มือถือของเขาวางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอแสดงภาพจากงานเลี้ยงธุรกิจเมื่อคืนก่อน ซึ่งเป็นภาพของเกรซที่ยืนอยู่ข้างนฤบดินทร์อย่างใกล้ชิด
เขาขยายภาพนั้นดูซ้ำหลายครั้ง “นั่นใครวะ?”
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเขาวัลลภรีบคว่ำโทรศัพท์ลง “ไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไรแล้วมึงจ้องโทรศัพท์เหมือนจะกินมันเข้าไปทำไม?”
วัลลภเงียบ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
ภาพนั้นถูกเผยแพร่ผ่านเพจข่าวธุรกิจ โดยมีข้อความระบุว่า ประธานภัทรวงศ์ กรุ๊ป เข้าร่วมงานเลี้ยงรับรองลูกค้าคนสำคัญพร้อมเลขาส่วนตัวคนใหม่ และเลขาคนนั้นก็คือเกรซ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต แต่สุดท้ายเขากลับเป็นฝ่ายทิ้งเธอไปเลือกภัทรา เพราะคิดว่าเธอจะช่วยให้เขามีอนาคตที่ดีกว่า
“ไม่คิดเลยว่าเธอจะไปทำงานที่นั่น...” วัลลภพึมพำกับตัวเอง
เขารู้ดีว่าภัทรวงศ์ กรุ๊ป เป็นคู่แข่งทางธุรกิจของบริษัทที่
ภัทราทำงานอยู่ และการที่เกรซได้เข้าไปทำงานใกล้ชิดกับประธานบริษัทอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่คิด
หรือเกรซกำลังพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่างให้เขาเห็น?ชายหนุ่มกำโทรศัพท์แน่น ก่อนกดเข้าไปในรายชื่อของอดีตคู่หมั้น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจกดโทรออกแต่ปลายสายกลับไม่มีคนรับ
วัลลภลองโทรอีกครั้ง คราวนี้เกรซกดตัดสายทิ้งเขาจ้องหน้าจอด้วยความไม่พอใจ ก่อนพิมพ์ข้อความส่งไปหาเธอ
วัลลภ: เรามีเรื่องต้องคุยกัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น
เกรซ: ถ้าเป็นเรื่องของที่ค้างกันอยู่ ส่งรายการมาได้เลยค่ะ ฉันจะจัดการให้
วัลลภขมวดคิ้ว
วัลลภ: ผมอยากเจอคุณ
เกรซ: แต่ฉันไม่อยากเจอคุณค่ะ
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เขานิ่งไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เกรซปฏิเสธเขาอย่างชัดเจนโยไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง
วัลลภอ่านข้อความซ้ำ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอีกครั้ง
วัลลภ: ขอเวลาผมสักครั้งได้ไหม ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณจริง ๆ
เกรซอ่านข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะตอบกลับในที่สุด
เกรซ: ได้ค่ะ แต่คุยกันให้จบครั้งเดียวนะคะ
วัลลภถอนหายใจอย่างโล่งอก เขายังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรจากการพบกันครั้งนี้
รู้เพียงว่าเมื่อเห็นเกรซยืนอยู่ข้างผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะผู้ชายที่มีทั้งอำนาจและความสำเร็จมากกว่าเขา เขากลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเลือกเดินจากเธอไปแท้ ๆ
ร้านกาแฟใกล้บริษัท
ช่วงบ่าย เกรซออกมาพบวัลลภตามที่นัดกันไว้เธอสวมชุดทำงานเรียบหรู ผมยาวถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าสงบนิ่งจนวัลลภแทบไม่เหลือเค้าของผู้หญิงที่เคยร้องไห้ขอให้เขาไม่ทิ้งเธอไป
เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ชายหนุ่มก็รีบลุกขึ้น
“เกรซ”
“สวัสดีค่ะ”
เธอนั่งลงตรงข้ามเขา ก่อนวางกระเป๋าลงข้างตัว
“คุณบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับฉัน มีอะไรคะ?”
วัลลภมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาเตรียมคำพูดมามากมาย
แต่พอได้เห็นหน้าเธอจริง ๆ กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
“คุณสบายดีไหม?”
เกรซยิ้มบาง ๆ
“ถ้าคุณนัดฉันมาเพื่อถามแค่นี้ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวก่อนสิ!” เขารีบพูดขึ้น
“ผมแค่อยากรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”
“ฉันสบายดีค่ะ”
“แล้วงานใหม่ล่ะ?”
เกรซมองเขานิ่ง “คุณต้องการรู้อะไรจากฉันกันแน่คะ วัลลภ?”
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจพูดออกมาตรง ๆ
“ผมเห็นข่าวงานเลี้ยงเมื่อคืน คุณไปกับประธานภัทรวงศ์ กรุ๊ปจริง ๆ เหรอ?”
เกรซเลิกคิ้ว “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณคะ?”
“ผมแค่ถาม”
“ฉันก็แค่ตอบว่ามันไม่เกี่ยวกับคุณ”
วัลลภนิ่งไปทันทีคำพูดของเธอชัดเจนจนเขาไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาโต้แย้ง
“เกรซ ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณ”
เธอหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขันอยู่ในนั้น
“คุณรู้ด้วยเหรอคะ?”
“ผมยอมรับว่าผมเลือกภัทราเพราะอนาคตของผม แต่เรื่องของเรามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”
“แล้วมันยากตรงไหนคะ?”
เกรซมองเขาตรง ๆ
“คุณมีคนใหม่ คุณเลือกเธอ คุณบอกฉันเองว่าเธอให้อนาคตคุณได้มากกว่าฉัน แล้วตอนนี้คุณต้องการอะไรอีก?”
วัลลภพูดไม่ออก
เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เพราะความจริงคือเขาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาขอคืนดีตั้งแต่แรก
เขาเพียงแค่ไม่ชอบความรู้สึกที่เห็นเกรซกำลังจะมีชีวิตใหม่ โดยไม่มีเขาอยู่ในนั้น
“ผมแค่ไม่อยากให้เราต้องจบกันแบบนี้”
“แต่คุณเป็นคนเลือกให้มันจบเองนะคะ”
เกรซตอบอย่างใจเย็น
“ฉันไม่ได้บังคับให้คุณเลือกฉัน และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณกลับมา”
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนวางธนบัตรไว้บนโต๊ะเพื่อจ่ายค่าเครื่องดื่มของตัวเอง
“ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”
“เกรซ!”
วัลลภรีบคว้ามือเธอไว้ หญิงสาวชะงัก ก่อนก้มมองมือของเขาที่จับข้อมือตัวเองอยู่
“ปล่อยค่ะ”
“ผมยังพูดไม่จบ”
“แต่ฉันจบแล้วค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด วัลลภค่อย ๆ คลายมือออก
เกรซดึงมือกลับ ก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับไปมองอีก
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ...มีใครบางคนยืนอยู่ด้านนอกร้าน และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
รถยนต์สีดำคันหรูจอดอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามร้านกาแฟ
นฤบดินทร์นั่งอยู่เบาะหลัง ขณะที่สิงห์ซึ่งเป็นคนขับกำลังรอสัญญาณไฟจราจร เดิมทีทั้งคู่มีนัดพบลูกค้าในบริเวณใกล้เคียง แต่เนื่องจากลูกค้าขอเลื่อนนัดกะทันหัน ดินจึงมีเวลาว่างเล็กน้อยก่อนกลับบริษัท และช่วงเวลานั้นเองที่เขาเห็นเกรซเดินเข้าไปในร้านกาแฟ ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะสนใจ เพราะเธออาจมีธุระส่วนตัวตามปกติ
แต่เมื่อเห็นผู้ชายที่นั่งรออยู่เป็นฝ่ายลุกขึ้นทักทายเธอ และทั้งคู่ดูเหมือนจะรู้จักกันเป็นอย่างดี เขากลับเผลอมองอยู่นานกว่าที่ควรโดยเฉพาะตอนที่ชายคนนั้นจับมือเกรซไว้ดินขมวดคิ้วทันที
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” สิงห์หันไปมองตามสายตาเพื่อน
“ใครวะ?”
“ผู้ชายที่อยู่กับเกรซ” สิงห์มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“ไม่รู้ว่ะ อาจเป็นเพื่อนเธอ”
ดินไม่พูดอะไรต่อ เขาเห็นเกรซดึงมือกลับ แล้วเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนที่ชายคนนั้นจะรีบตามออกมาชายหนุ่มกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ขับรถไปจอดข้างหน้า”
สิงห์หันมามอง “จะไปไหน?”
“ฉันจะลงไปหาเธอ”
“เดี๋ยว ๆ ไอ้ดิน”
สิงห์รีบหันกลับไปมองถนน
“มึงจะลงไปทำไมวะ? นั่นเรื่องส่วนตัวของเธอนะ”
ดินนิ่งไป
ใช่...มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยซ้ำ
แต่ทำไมพอเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น เขาถึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาขนาดนี้?
สุดท้ายชายหนุ่มจึงเอนหลังพิงเบาะ ก่อนสั่งเสียงเรียบ
“กลับบริษัท”
สิงห์เหลือบมองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก
ทว่าเมื่อรถเคลื่อนออกไป ดินกลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดตารางนัดหมายของตัวเอง
เขาเลื่อนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโทรหาเกรซ
