บทที่ 3 หมากตัวแรก
ขังรักท่านประธาน
ตอนที่ 3 .หมากตัวแรก
หลังจากรู้ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือ นฤบดินทร์ ภัทรวงค์ เกรซก็ไม่สามารถมองเขาเหมือนเดิมได้อีก
จากคนแปลกหน้า...กลายเป็นคนที่อาจทำให้แผนการแก้แค้นของเธอสำเร็จ แต่เธอไม่ได้รีบร้อนอย่างน้อยคืนนี้ เธอยังต้องทำเหมือนว่าไม่รู้ว่าเขาเป็นใครไม่นานนัก ดินก็เดินกลับมาที่โต๊ะ
“จะกลับหรือยังครับ?” เขาถามหลังจากนั่งลง
เกรซเหลือบมองเวลา เกือบเที่ยงคืนแล้วเธอพยักหน้า
“ค่ะ ฉันก็คงต้องกลับแล้วเหมือนกัน”
ดินมองเธอเล็กน้อย “กลับเอง?”
“ค่ะ”
“ดื่มไปเยอะหรือเปล่า?”
“ไม่เยอะค่ะ” เขาพยักหน้า ก่อนเรียกพนักงานมาเช็กบิล
เกรซกำลังจะหยิบกระเป๋าขึ้นมา แต่ดินกลับพูดขึ้นก่อน
“เรื่องค่าเสียหายรถ ไม่ต้องคิดมากนะครับ”
เธอหันไปมองเขา “ฉันจะรับผิดชอบค่ะ”
“ผมรู้”
“ถ้าประกันติดต่อมา ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
“ครับ”
ดินไม่ได้เถียง เขาเพียงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
“หวังว่าพรุ่งนี้คุณจะไม่ร้องไห้ตอนขับรถอีกนะครับ”
เกรซชะงักเธอไม่คิดว่าเขาจะจำเรื่องนั้นได้
“ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะรถชนค่ะ”
“ผมรู้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอเงียบ ดินมองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ
“แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณก็ไม่ควรขับรถตอนใจไม่อยู่กับตัวเอง”
เกรซยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณค่ะ” เธอลุกขึ้นยืน
“สำหรับคืนนี้ด้วยนะคะ”
“เรื่องอะไร?”
“ที่ให้ฉันนั่งด้วย”
“ไม่เป็นไรครับ”
ทั้งสองเดินออกจากผับมาพร้อมกันบริเวณด้านหน้าผับมีลมเย็นพัดผ่าน
เกรซหยุดอยู่ข้างรถของตัวเอง ก่อนหันกลับไปมองชายหนุ่ม
“งั้น...ฉันกลับก่อนนะคะ”
“ครับ”
“ลาก่อนค่ะ”
ดินพยักหน้า
“ลาก่อน”
เกรซขึ้นรถ ก่อนปิดประตู เธอหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง
ชายหนุ่มยังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีสนใจเป็นพิเศษ เพียงยืนมองเธออยู่เงียบ ๆ
เกรซสตาร์ตรถ และทันทีที่รถเคลื่อนออกจากลานจอด...รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
“นฤบดินทร์ ภัทรวงค์...”
เธอพึมพำชื่อเขาเบา ๆ ก่อนพูดกับตัวเอง
“หวังว่านายจะทำให้ฉันเอาคืนพวกนั้นได้จริงนะ”
เช้าวันใหม่
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาเจ็ดโมงเช้าเกรซลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนภาพของเมื่อคืนจะย้อนกลับมา
ทั้งเรื่องของวัลลภ อุบัติเหตุ ผับ และผู้ชายคนนั้น...
นฤบดินทร์ เกรซหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้เธอยังมีงานต้องทำและถึงแม้จะถอนหมั้นกับวัลลภแล้ว แต่เธอยังไม่ได้ลาออกจากบริษัทเธอจึงลุกขึ้นเตรียมตัวไปทำงานตามปกติ
บริษัทของภัทรา ทันทีที่เกรซเดินเข้ามาในอาคาร เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาข่าวเรื่องการถอนหมั้นแพร่ไปเร็วเกินกว่าที่คิด
บางคนมองด้วยความสงสาร บางคนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
และบางคน... กำลังรอดูว่าเธอจะมีสภาพอย่างไรหลังจากถูกผู้ชายทิ้ง
เกรซไม่ได้สนใจ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน
วางกระเป๋าลง เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มทำงานทันที
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา...
เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังเข้ามาใกล้เกรซเงยหน้าขึ้น
ภัทรา
ลูกสาวของประธานบริษัทและเป็นผู้หญิงที่ทำลายความสัมพันธ์ของเธอ ภัทรายืนอยู่หน้าโต๊ะ
“มาทำงานได้ด้วยเหรอ?”
เกรซมองเธอเพียงครู่เดียว
“ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะคะ?”
ภัทรายิ้มเยาะ “ฉันคิดว่าคนที่เพิ่งถูกคู่หมั้นทิ้งคงไม่มีหน้ามาทำงาน”
“งานก็คืองานค่ะ”
เกรซตอบอย่างใจเย็น “เรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับงาน”
ภัทราหรี่ตามองเหมือนคำตอบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการได้ยิน
“เกรซ...”
“คะ?”
“เธอไม่คิดจะถามฉันหน่อยเหรอ?”
“ถามเรื่องอะไรคะ?”
“เรื่องวัลลภ”
เกรซยิ้มบาง ๆ “ไม่มีอะไรต้องถามค่ะ”
ภัทราชะงัก เกรซก้มกลับไปมองเอกสาร
“ในเมื่อเขาเลือกแล้ว ฉันก็ยอมรับการตัดสินใจของเขา”
คำตอบนั้นทำให้ภัทราเงียบไปครู่หนึ่งแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ...เสียงผู้ชายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เกรซ” เธอจำเสียงนั้นได้ทันที
วัลลภ
เกรซเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามา
“เราขอคุยกันหน่อยได้ไหม?”
“เรื่องงาน?”
“เรื่องของเรา”
เกรซมองเขานิ่ง ๆ
“มันจบแล้วค่ะ”
“เกรซ...”
“คุณเป็นคนเลือกเอง”
วัลลภกำมือแน่น “ผมรู้ว่าคุณโกรธ”
“ฉันไม่ได้โกรธ”
“แล้วทำไมคุณถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”
เกรซมองเขา “เพราะฉันต้องทำงานค่ะ”
เธอหยิบเอกสารขึ้นมา “ถ้าไม่มีเรื่องงาน ฉันขอทำงานต่อ”
วัลลภนิ่งไป เขาดูเหมือนอยากพูดอะไรอีกแต่สุดท้ายก็เดินออกไป
ภัทรามองตาม ก่อนหันกลับมาหาเกรซ
“ทำเป็นเข้มแข็งไปเถอะ”
เกรซไม่ได้ตอบเธอเพียงเปิดเอกสารแล้วทำงานต่อ
เพราะตอนนี้...เธอไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทะเลาะกับใคร
เธอมีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เกรซเปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์ขึ้นมาใหม่
มือเรียวพิมพ์ชื่อบริษัทหนึ่งลงไป ภัทรวงค์ กรุ๊ปข้อมูลจำนวนมากปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอเริ่มอ่านอย่างละเอียด ประวัติบริษัท โครงสร้างธุรกิจ ผู้บริหาร
บริษัทย่อย โครงการต่าง ๆ และในที่สุด...เธอก็เจอชื่อที่ต้องการ
นฤบดินทร์ ภัทรวงค์ ประธานบริหารเกรซจ้องรูปของเขาบนเว็บไซต์อยู่ครู่หนึ่ง
ผู้ชายคนเดียวกับที่นั่งตรงหน้าเธอเมื่อคืน
เธอเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อย ๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งพบว่าเขาไม่ใช่แค่ประธานบริษัทธรรมดา อายุเพียงสามสิบสามปีแต่สามารถขึ้นบริหารบริษัทขนาดใหญ่ของครอบครัวได้ตั้งแต่อายุยังน้อย เด็ดขาด มีวิสัยทัศน์ และเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ภัทราไม่สามารถมองข้ามได้เกรซนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าจะเข้าหาเขา...” เธอไม่สามารถเดินเข้าไปหาเขาทุกวันได้
มันจะดูจงใจเกินไป เธอต้องมีเหตุผล ต้องมีข้ออ้างที่ทำให้สามารถอยู่ใกล้เขาได้โดยไม่ดูน่าสงสัย
เกรซจึงเริ่มค้นหาตำแหน่งงานที่เปิดรับ เธอไล่ดูประกาศรับสมัครของบริษัทจนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่ประกาศหนึ่ง
ภัทรวงค์ กรุ๊ป เปิดรับสมัครเลขานุการรองประธานบริษัท
เกรซอ่านรายละเอียดทั้งหมด
ตำแหน่งนี้ต้องทำงานใกล้ผู้บริหาร ต้องประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ และมีโอกาสเข้าร่วมประชุมสำคัญของบริษัทเธอเอนหลังพิงเก้าอี้ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
เพราะทันใดนั้น...แผนที่เธอต้องการก็ชัดเจนขึ้น
นฤบดินทร์ เกรซมองประกาศรับสมัครอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดปุ่ม
“สมัครงาน”
โดยไม่ลังเลและนั่นคือ...
หมากตัวแรกที่เธอวางลงบนกระดานแห่งการแก้แค้น
