บทที่ 4 ความบังเอิญที่ถูกวางแผน
ขังรักท่านประธาน
ตอนที่ 4. ความบังเอิญที่ถูกวางแผน
หลังจากกดสมัครงานเรียบร้อยแล้ว เกรซก็ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
ภัทรวงค์ กรุ๊ป
บริษัทที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
แต่ตอนนี้...มันกลับกลายเป็นเป้าหมายสำคัญที่สุดของเธอ
เกรซไม่ได้ต้องการตำแหน่งงานที่ดีไม่ได้สนใจเงินเดือนและไม่ได้คิดจะเปลี่ยนบริษัทเพราะต้องการความก้าวหน้าสิ่งที่เธอต้องการมีเพียงอย่างเดียว
เข้าไปอยู่ในโลกของนฤบดินทร์
แล้วทำให้ผู้ชายคนนั้นตกหลุมรักเธอเมื่อถึงวันหนึ่ง...
เธอจะพาเขาไปปรากฏตัวต่อหน้าวัลลภและภัทราให้พวกเขาได้เห็นว่า ผู้หญิงที่ถูกทิ้งไม่ได้แพ้ และคนที่พวกเขาคิดว่าไม่มีค่า...สามารถยืนอยู่ข้างผู้ชายที่มีอำนาจที่สุดคนหนึ่งได้
สองวันต่อมา
เกรซได้รับอีเมลตอบกลับจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลของภัทรวงค์ กรุ๊ป
เธอผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น และได้รับเชิญเข้าสัมภาษณ์
หญิงสาวอ่านอีเมลอยู่หลายรอบ ก่อนยิ้มออกมา
“ง่ายกว่าที่คิดแฮะ” แต่เธอก็ไม่ได้ประมาท
ตำแหน่งที่เธอสมัครคือเลขานุการของ รองประธานบริษัท
ซึ่งเป็นน้องชายของดิน
และจากข้อมูลที่เธอสืบมา รองประธานคนนี้ค่อนข้างเลือกคนเข้าทำงาน
แต่เกรซไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเท่าไรเพราะเป้าหมายของเธอไม่ใช่รองประธาน แต่คือประธานบริษัท
เช้าวันสัมภาษณ์
เกรซแต่งตัวด้วยชุดสูทสีอ่อนเรียบหรูไม่ได้แต่งตัวหวือหวา
ไม่ได้ใส่เครื่องประดับมากเกินไป เธอต้องการให้ตัวเองดูเป็นมืออาชีพ หญิงสาวมองตัวเองในกระจกก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“วิมลรัตน์...” เธอพูดกับตัวเอง
“ครั้งนี้ห้ามพลาด” จากนั้นจึงคว้ากระเป๋าแล้วออกจากบ้าน
ภัทรวงค์ กรุ๊ป
ตึกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านธุรกิจ ทันทีที่เกรซเดินเข้ามาภายในอาคาร เธอก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากบริษัทเดิม
พนักงานทุกคนดูเป็นมืออาชีพ การทำงานเป็นระบบและทุกคนดูเกรงใจผู้บริหารระดับสูง เกรซเดินไปที่ประชาสัมพันธ์
“มาสัมภาษณ์งานตำแหน่งเลขานุการรองประธานบริษัทค่ะ”
พนักงานตรวจสอบข้อมูล ก่อนพาเธอไปยังชั้นที่ฝ่ายบุคคลอยู่
ระหว่างทาง เกรซแอบมองรายละเอียดต่าง ๆ ของบริษัทนี่คือโลกของนฤบดินทร์
และวันนี้... เธอกำลังจะก้าวเข้ามาในโลกนั้นหลังจากสัมภาษณ์ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง
เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลวางแฟ้มลง
“คุณวิมลรัตน์คะ ประสบการณ์การทำงานของคุณตรงกับตำแหน่งมาก”
เกรซยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”
“ทางเราสนใจคุณมาก แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องแจ้ง”
“อะไรคะ?”
“ตำแหน่งนี้ต้องทำงานใกล้ชิดกับรองประธานมาก และบางครั้งอาจต้องประสานงานกับท่านประธานโดยตรง”
เกรซพยายามเก็บสีหน้า “ไม่มีปัญหาค่ะ”
“คุณแน่ใจนะคะ?”
“ค่ะ” เจ้าหน้าที่พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวเราจะติดต่อกลับไปค่ะ”
เกรซลุกขึ้น “ขอบคุณมากค่ะ”
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนเดินออกจากห้องแต่แทนที่จะตรงกลับบ้าน...
เธอกลับหยุดอยู่บริเวณหน้าลิฟต์ เพราะมีบางอย่างที่เธอต้องการทำก่อน เจอนฤบดินทร์
ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกเกรซก้าวเข้าไป เธอกดชั้นล่างแต่ก่อนที่ประตูจะปิด...มือของใครบางคนกลับยื่นเข้ามาขวาง ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้งชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา
เกรซชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
นฤบดินทร์ เขาเดินเข้ามาโดยไม่สนใจใครมือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร อีกข้างถือโทรศัพท์ ดินไม่ได้มองเธอในตอนแรกจนกระทั่งเขาหันมามองสายตาของทั้งสองสบกันดินหยุดนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนจำเธอได้ทันที “คุณ...”
เกรซแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ “คุณ?”
ดินมองเธอ “ผู้หญิงที่ขับรถชนผม”
เกรซหัวเราะเบา ๆ “โลกกลมจังเลยนะคะ”
ดินมองเธออย่างพิจารณา “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
นี่คือคำถามที่เกรซเตรียมคำตอบเอาไว้แล้ว
“มาสัมภาษณ์งานค่ะ”
ดินเลิกคิ้ว “ที่นี่?”
“ค่ะ” เธอยิ้ม
“แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะคุณ”
คำตอบนั้นทำให้ดินชะงัก “ผมยังไม่ได้ถาม”
“แต่คุณกำลังคิดอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?”
ดินมองเธอผู้หญิงคนนี้...พูดตรงเกินไป เขากลับพบว่าตัวเองเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“คุณคิดว่าผมคิดอะไร?”
“ก็คิดว่าฉันรู้ว่าคุณทำงานที่นี่แล้วตั้งใจตามคุณมา”
ดินไม่ได้ตอบเพราะจริง ๆ แล้ว...เขากำลังคิดแบบนั้นอยู่จริง ๆ
ลิฟต์เคลื่อนตัวลงทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบจนกระทั่งเกรซพูดขึ้น
“คุณทำงานที่นี่เหรอคะ?”
ดินมองเธอ “ครับ”
“ตำแหน่งอะไรคะ?” เขากำลังจะตอบ
แต่โทรศัพท์ในมือดังขึ้นดินรับสาย
“ครับ”
เกรซจึงไม่ได้ถามต่อ ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้นล่าง
ดินเดินออกไปก่อนจะหันกลับมามองเธอ
“หวังว่าคุณจะได้งานนะครับ”
เกรซยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”
เขาเดินออกไปแต่เกรซยังยืนอยู่ในลิฟต์ มองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตาก่อนจะยิ้มออกมา
“นฤบดินทร์...” เธอพึมพำ
“เราจะได้เจอกันบ่อยกว่านี้แล้วนะ”
ห้องทำงานประธานบริษัท
ดินเดินเข้ามาในห้องเลขาของเขาเดินตามเข้ามาพร้อมเอกสาร
“คุณดินครับ วันนี้มีผู้สมัครตำแหน่งเลขาของคุณรองประธานเข้ามาสัมภาษณ์หลายคน”
“อืม” ดินเปิดแฟ้มแต่สายตากลับไม่ได้อยู่ที่เอกสารเขากำลังคิดถึงผู้หญิงที่เพิ่งเจอในลิฟต์
เกรซ ผู้หญิงที่ขับรถชนเขา ผู้หญิงที่นั่งดื่มกับเขาที่ผับ
และวันนี้...กลับมาสมัครงานที่บริษัทของเขาอีกมันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?
“คุณดินครับ?” เสียงเลขาทำให้เขาหลุดจากความคิด
“ว่าไง?”
“เรื่องผู้สมัครตำแหน่งเลขาคุณรองประธาน เราจะให้ใครเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้ายครับ?”
ดินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ส่งรายชื่อทั้งหมดมาให้ผม”
เลขาชะงัก “ให้คุณดินสัมภาษณ์เองเหรอครับ?”
“ครับ” เขาเปิดแฟ้มตรงหน้า
“ผมจะเลือกเอง”
ในขณะเดียวกัน...เกรซกำลังเดินออกจากบริษัท
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปข้อความ
ชื่อของแอนปรากฏอยู่ด้านบน
เกรซพิมพ์ข้อความส่งไป
เกรซ: ฉันเจอเขาแล้ว
ไม่กี่วินาทีต่อมาแอนตอบกลับ
แอน: ใคร?
เกรซมองขึ้นไปยังตึกสูงตรงหน้า
ก่อนพิมพ์ตอบ
เกรซ: ประธานบริษัทที่ฉันเล่าให้ฟัง
แอน: แล้วเป็นยังไง?
เกรซยิ้ม
เกรซ: ดูน่าสนใจกว่าที่คิด
อีกฝ่ายส่งข้อความกลับมาแทบจะทันที
แอน: เกรซ แกอย่าลืมนะว่าแกกำลังทำอะไรอยู่
รอยยิ้มบนใบหน้าของเกรซค่อย ๆ จางลง
เธอมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับเพียงสั้น ๆ
เกรซ: ฉันรู้
แต่ในใจของเธอกลับมีคำถามหนึ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือ...จะเป็นยังไงนะ?
เกรซรีบส่ายหน้า “ไม่ได้สิ...”
เธอเตือนตัวเอง “ฉันมาที่นี่เพื่อแก้แค้น” จากนั้นจึงเดินออกไป
บนชั้นสูงของตึกดินกำลังเปิดประวัติของเธออยู่บนโต๊ะทำงานและกำลังคิดเหมือนกันว่า...
“ผู้หญิงคนนี้เข้ามาที่บริษัทของผม...เพราะอะไร?”
