บทที่ 6 ลขาคนใหม่
ตอนที่ 6. เลขาคนใหม่
เช้าวันจันทร์ อาคารสำนักงานใหญ่ของ ภัทรวงค์ กรุ๊ป ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง ผู้คนมากมายเดินเข้าออกด้วยท่าทางเร่งรีบ แต่หนึ่งในนั้นกลับมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ
วิมลรัตน์ หรือ “เกรซ” อยู่ในชุดทำงานสีครีมเรียบหรู กระโปรงทรงสอบยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสวยแต่งแต้มเพียงเล็กน้อย แต่กลับดูโดดเด่นจนพนักงานหลายคนอดหันมองไม่ได้
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้คือวันแรกของเธอที่นี่และเป็นวันแรกที่แผนการแก้แค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง เกรซก้มมองบัตรพนักงานในมือ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ภัทรวงค์ กรุ๊ป...” บริษัทของผู้ชายคนนั้น
บริษัทของนฤบดินทร์ และสถานที่ที่เธอตั้งใจจะใช้เป็นจุดเริ่มต้นของเกมทั้งหมด
“เกรซ!” เสียงเรียกทำให้เธอหันกลับไป
แอนเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกวาดตามองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า “นี่แกจะไปทำงานหรือจะไปทำให้ประธานบริษัทใจสั่น?”
เกรซหัวเราะเบา ๆ “พูดอะไรของแก”
“ก็แต่งตัวแบบนี้ไง” แอนยกคิ้วมอง
“ฉันถามจริง แกแน่ใจนะว่าจะทำ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเกรซจางลงเล็กน้อยเธอมองขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอาคาร ชั้นที่เป็นห้องทำงานของผู้ชายที่เธอตั้งใจจะเข้าไปหา
“แน่สิ ฉันจะทำให้เขารักฉันให้ได้”
แอนเงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วถ้าวันหนึ่งแกเกิดรักเขาขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”
คำถามนั้นทำให้เกรซชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนเธอจะส่ายหน้า “ไม่มีทาง”
เธอตอบอย่างมั่นใจ “ฉันไม่มีวันรักผู้ชายที่ฉันกำลังใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นหรอก ขอบใจที่มาส่งนะแอนแล้วเจอกัน”
พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในลิฟต์
ห้องทำงานประธานบริษัท
“คุณดินครับ” สิงห์วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มที่กำลังอ่านเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้น
“ว่าไง”
“วันนี้เลขาคนใหม่ของรองประธานเริ่มงานครับ”
ดินพยักหน้า “อืม”
“แต่มีเรื่องหนึ่งครับ” สิงห์เปิดแฟ้มในมือ
“คุณเกรซที่มาสัมภาษณ์เมื่อวันก่อน...เธอถูกย้ายมาทำงานกับคุณโดยตรงครับ”
มือของดินที่กำลังเซ็นเอกสารหยุดลงเขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“กับผม?”
“ครับ” สิงห์ยิ้มบาง ๆ
“ฝ่ายบุคคลแจ้งว่าเป็นคำสั่งจากคุณเอง”
ดินขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าเป็นคนพูดว่าจะเลือกผู้สมัครด้วยตัวเองแต่เขาไม่ได้คิดว่าจะเป็นเธอ ผู้หญิงที่เขาเจอถึงสองครั้งภายในเวลาไม่กี่วัน
ครั้งแรก...เธอขับรถชนรถเขา
ครั้งที่สอง...เธอนั่งอยู่ในผับเพียงลำพังด้วยสีหน้าเหมือนคนเพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายมา
และวันนี้...เธอกำลังจะกลายเป็นคนที่ต้องทำงานใกล้ตัวเขาทุกวัน
“ให้เธอเข้ามา”
“ตอนนี้เลยเหรอครับ?”
“อืม”
สิงห์พยักหน้า ก่อนเดินออกจากห้อง
แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง ดินกลับเรียกขึ้น
“สิงห์”
“ครับ?”
“เรื่องของเธอ...เป็นยังไงบ้าง?”
สิงห์เลิกคิ้ว
“หมายถึงคุณเกรซ?”
“อืม”
“ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ ประวัติการทำงานดี จบตรงสาย แล้วก็มีประสบการณ์พอสมควร”
ดินพยักหน้า
“แค่นั้น?”
“ครับ” สิงห์มองเจ้านายตัวเองอย่างจับผิด
“ทำไมครับ?”
“ไม่มีอะไร” ดินก้มกลับไปมองเอกสาร
“ไปทำงานได้แล้ว” สิงห์เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
เพราะเขารู้จักเจ้านายตัวเองดีถ้าเป็นเรื่องของพนักงานคนอื่น...ดินไม่มีทางถามละเอียดขนาดนี้
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ดินเงยหน้าขึ้น “เข้ามา”
ประตูเปิดออกหญิงสาวในชุดทำงานเรียบร้อยเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ
“สวัสดีค่ะท่านรองประธาน”
ดินมองเธอนิ่ง ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ
“เกรซ” เธอยิ้ม
“ค่ะ”
“นั่งสิ”
เกรซเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานหัวใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะเขา...แต่เพราะเธอกำลังเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นทุกที
ดินเปิดแฟ้มประวัติของเธอ
“คุณรู้ใช่ไหมว่าตำแหน่งนี้ต้องทำงานใกล้ชิดกับผม”
“ทราบค่ะ”
“งานค่อนข้างหนัก”
“ฉันรับได้ค่ะ”
“เวลางานอาจไม่แน่นอน”
“ฉันก็รับได้ค่ะ”
ดินเงยหน้ามองเธอ “คุณไม่คิดจะถามเรื่องเงินเดือนหรือสวัสดิการเลยเหรอ?”
เกรซชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ
“ถ้าบริษัทเลือกฉันเข้าทำงาน ฉันคิดว่าทุกอย่างคงเป็นไปตามมาตรฐานของบริษัทค่ะ”
ดินมองเธอนานขึ้นผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนที่มาสมัครงานทั่วไป
เธอไม่สนใจเรื่องเงินเลยหรือไง? “แล้วทำไมถึงเลือกมาทำงานที่นี่?”
คำถามนั้นทำให้เกรซเงียบไปชั่วครู่เธอรู้ดีว่าคำตอบจริง ๆ ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะฉันต้องการเข้าใกล้คุณ
เธอจึงยิ้มบาง ๆ “เพราะฉันคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นที่ที่ฉันได้ใช้ความสามารถเต็มที่ค่ะ”
คำตอบธรรมดาแต่กลับทำให้ดินมองเธออย่างสนใจ
“โอเค”
เขาปิดแฟ้ม “ตั้งแต่วันนี้คุณทำงานกับผมโดยตรง”
“ค่ะ ท่านรอง” เธอตอบซื่อ ๆ ทำเอาดินหัวเราะ
“เดี๋ยวนะคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้เป็นท่านรองเกรซส่ายหน้า
“อ้าวแต่ตอนมาสมัครเขาแจ้งว่าเป็นเลขาท่านรองประธานนี่คะ” เธอแกล้งพูดทั้งทีรู้อยู่แล้วว่าเขาคือประธาน
“พอดีผิดพลาดนิดหน่อย ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะผม นฤบดินทร์ ตำแหน่งประธานบริษัทที่นี่”
“ค่ะ ๆ ท่านประธาน ดิฉันจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ค่ะ” เกรซพูดจบแล้วลุกขึ้นในทันที
“เกรซ”
หญิงสาวหันกลับมา “คะ?”
“เรื่องวันนั้น...คุณโอเคแล้วใช่ไหม?”
เธอรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงเรื่องที่เธอถูกนอกใจเกรซนิ่งไปก่อนยิ้มออกมา
“โอเคแล้วค่ะ”
“แน่ใจ?”
“ค่ะ” เธอมองเขาตรง ๆ
“บางครั้งการถูกทิ้งก็ไม่ได้แปลว่าเราสูญเสียอะไรไปนะคะ”
ดินเงียบ
“บางที...มันอาจแปลว่าเราได้มีโอกาสเจอสิ่งที่ดีกว่าเดิม”
พูดจบ เธอก็เดินออกจากห้องประตูปิดลง เหลือเพียงดินที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ
เขาไม่รู้ว่าทำไมคำพูดนั้นถึงยังติดอยู่ในหัว
สิ่งที่ดีกว่าเดิมงั้นเหรอ...ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้
ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ด้านนอกห้อง
เกรซเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
เธอวางแฟ้มลง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความของแอน
แอน: เป็นไงบ้าง?
เกรซ: เริ่มงานวันแรกเรียบร้อย
แอน: แล้วท่านประธานล่ะ?
เกรซ: ก็เหมือนเดิม
แอน: เหมือนเดิมยังไง?
เกรซ: หล่อ รวย เย็นชา แล้วก็เข้าถึงยาก
แอนตอบกลับมาแทบจะทันที
แอน: งั้นก็ระวังตัวไว้
แอน: เพราะถ้าแกเผลอใจ คนที่แพ้อาจไม่ใช่เขา
เกรซอ่านข้อความนั้นแล้วนิ่งไป
ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
เกรซ: ไม่มีวัน
เธอวางโทรศัพท์ลง
แต่ในจังหวะเดียวกัน ประตูห้องทำงานของดินก็เปิดออก
“คุณเกรซ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
“คะ?”
“เข้ามาพบผมหน่อย”
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“มีเอกสารต้องจัดการ”
เกรซลุกขึ้นทันทีก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องเพื่อรอให้เขาสั่งงาน
