บทที่ 19 Renewed ขอโอกาสให้ฉันได้รัก 19
Renewed ขอโอกาสให้ฉันได้รัก 19
งานแต่งเล็ก ๆ ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน ทำให้ฉันเริ่มลังเลใจเล็กน้อย เพราะไม่มั่นใจว่าจะชวนเพื่อนดีไหม จากวันนั้นถึงวันนี้ ใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนก็เนรมิตงานแต่งได้เหมือนความฝัน และนี่คงเป็นเรื่องดีที่คุณอธิปไม่อยากจัดงานใหญ่ ทำให้ไม่มีแขกมากมาย ยกเว้นคนสนิทของคุณป้ากับคุณลุง ส่วนฉันกำลังชั่งใจว่าจะชวนเพื่อนดีไหมน่ะ
“พี่เจ้า บอกเพื่อน ๆ หรือยังคะ?” น้องนิตาถามฉันเสียงสดใส ขณะเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนข้างบ้าน เบื้องหน้าคือดอกไม้และต้นไม้สวยงาม
“พี่ยังไม่ได้บอกเลยค่ะ”
“อ้าว ทำไมล่ะคะ? ต้องบอกนะงานสำคัญแบบนี้น่ะ” น้องสาวตัวน้อยของบ้านเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พลางยื่นน้ำส้มมาให้ฉันหนึ่งขวด ไม่รู้ว่าไปซื้อมาจากไหนเหมือนกัน
“ขอบคุณจ้ะ” รับเครื่องดื่มมาก็ไม่ลืมเอ่ยขอบคุณน้อง
“ยินดีค่ะ แต่ว่า ชวนพี่ ๆ เลยนะคะ พรุ่งนี้พิธีเริ่มตั้งแต่เช้าเลยนี่นา”
“อ่า จ้ะ ยังไงก็คงต้องบอกแล้วแหละ” ตกปากรับคำ ปลายนิ้วแตะลงบนช่องแชตของเพื่อน ๆ เพื่อส่งข้อความชวนมางาน แขกของฉันมีเพียงสามคนเท่านั้น เหมือนจะดูน้อยแต่หากเทียบกันแล้ว บางทีคุณอธิปอาจจะไม่เชิญใครมาสักคนก็ได้นะ
“ตื่นเต้นไหมคะ?” น้องนิตาที่ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามเสียงนุ่ม ทั้งยังหันมามองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ส่วนฉันเมื่อถูกจ้องด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและมีความสุขก็พลอยเขินไปด้วยอย่างหักห้ามตัวเองไม่อยู่
“ก็ค่ะ...” แม้อีกฝ่ายจะโดนบังคับให้แต่ง แต่พอเอาเข้าจริง ฉันกลับตื่นเต้นตั้งแต่เห็นชุดแต่งงานแล้ว
“หนูดีใจนะคะที่ได้พี่เจ้ามาเป็นพี่สะใภ้น่ะ”
“อ่า อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ มันแบบว่า ไม่พูดคำนั้นดีกว่า” เพราะพูดทีไร ก็เหมือนพี่ชายน้องจะหงุดหงิดอยู่ร่ำไป
“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ ๆ วันนี้พี่นันกลับบ้านด้วยนะ หนูบอกให้ซื้อเมี่ยงปลามาด้วย พี่กินกับหนูนะคะ”
“เมี่ยงปลา? ได้สิคะ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนนะ” ระหว่างที่เรานั่งมองทีมงานออร์แกไนซ์จัดซุ้มดอกไม้อยู่นั้น สักพักก็รู้สึกว่ามีกลุ่มคนเดินเข้ามาใกล้ น้องนิตาหันไปมอง แล้วก็เห็นคุณอานันกับคุณอธิปกำลังเดินมาทางเรา
“พะ พี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ฉันรีบบอกคนที่นั่งข้าง ๆ ด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะลุกเดินออกห่างจากเก้าอี้ทันที หลบหน้ามาได้ตั้งนาน และยังคงตั้งใจหลีกเลี่ยงเขาเพื่อไม่ให้ต้องทะเลาะกันให้เสียสุขภาพจิต
“อ้าว คุณเจ้า มาชิมนี่เร็วค่ะป้าทำเมนูโปรดให้ด้วยนะคะ” เดินเข้ามายังประตูด้านหลังบ้านที่เป็นห้องครัวก็เจอกับแม่บ้านยืนเตรียมมื้อเย็นอยู่
“โห น่ากินจังเลยค่ะ หนูขอชิมได้ไหมคะ หอมมาก” เดินเข้าไปใกล้ผู้สูงอายุใจดีที่เตรียมเมนูโปรดไว้สำหรับมื้อค่ำของวัน
“มาค่ะ ๆ รับประกันความอร่อยเด็ด” ป้าสายรีบตักต้มข่าไก่ใส่ถ้วยใบเล็กพร้อมกับข้าวสวยเล็กน้อยให้ฉันได้ชิม
“แต่แค่ชิมนะคะ อย่าเพิ่งอิ่มนะคะ” ท่านเอ่ยแซว เมื่อเห็นว่าฉันกำลังมองเมนูบนโต๊ะตรงหน้าด้วยสายตาแวววาวมากแค่ไหน
“ถ้าอร่อยจะขอชิมอีกนะคะ” ฉันตอบผู้ใหญ่ที่มองด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้ของโปรดมาแล้วก็เลื่อนชามทั้งสองใบไปที่เคาน์เตอร์ครัว ก่อนจะยกเก้าอี้มานั่งกินเมนูโปรดของตัวเอง เมื่อก่อนแม่มักทำเมนูนี้ให้ฉันกิน แต่ตั้งแต่แม่เสียไป ฉันก็ไม่เคยเจอใครทำต้มข่าไก่ได้อร่อยเท่าแม่อีกเลย แม้จะทำเองแต่รสชาติก็ยังไม่เหมือน
“อื้อ! อร่อยมากเลยค่ะป้าสาย”
“ฮ่า ๆ ๆ ขอบคุณค่ะ ชิมก่อนนะคะ เดี๋ยวใกล้ถึงเวลามื้อค่ำแล้วค่อยกินเยอะ ๆ เนอะ” คนมีอายุหัวเราะชอบใจ ยามเห็นว่าฉันกำลังมีความสุขแค่ไหนกับต้มข่าไก่ในถ้วยใบเล็กตรงหน้า
“อ้าว คุณที หิวหรือยังคะเนี่ย? ป้ากำลังเร่งมือทำกับข้าวให้อยู่ค่ะ” เสียงป้าสายดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ฉันนั่งกินต้มข่าไก่อยู่ แทบจะลุกหนีไม่ทันเมื่อเขาเดินเข้ามาและจ้องมองฉันตั้งแต่หน้าประตู เหมือนจงใจเข้ามาหาเรื่องเลย
