Renewed ขอโอกาสให้ฉันได้รัก [จบแล้ว]

Renewed ขอโอกาสให้ฉันได้รัก 1

บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชานเมือง โอบล้อมด้วยอาณาเขตกว่าสิบไร่ เป็นที่พักอาศัยของเจ้าของโรงพยาบาลชั้นนำระดับประเทศ ซึ่งมีสาขากว่าสี่สิบแห่งทั่วประเทศ จึงไม่แปลกที่ทีมผู้บริหารจะมีชื่อเสียง เป็นที่รู้จัก และมีความมั่นคงทางการเงินไม่น้อย

ส่วนฉันที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเจ้าของบ้าน แต่กลับพักอาศัยอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างจากกาฝากในความรู้สึก เพราะฉันเป็นเพียงลูกสาวเพื่อนสนิทของภรรยาเจ้าของบ้านหลังใหญ่นี้ คนที่ฉันเรียกว่าคุณลุงกับคุณป้า

หลังจากที่พ่อแม่เสียแล้วก็ต้องอยู่คนเดียว โดยที่ญาติพี่น้องไม่มีใครต้อนรับหรือยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักคน ฉันก็มีเพียงคุณลุงคุณป้าที่เป็นเพื่อนสนิทของแม่คอยเลี้ยงดูและส่งให้ได้เรียนอย่างที่ควรจะเป็น ส่วนคนที่คิดว่าเป็นญาติกลับโดนความโลภครอบงำ จนไม่เหลือสายใยอะไรต่อกันแล้ว

ดังนั้น เมื่อฉันพักอยู่ที่บ้านท่าน ก็มักจะหยิบจับงานบ้านช่วยคนงานในบ้านหลังใหญ่เพราะไม่อยากถูกมองว่ามาอยู่บ้านคนอื่นแล้วงอมืองอเท้า

นานนับเกือบสิบปีแล้วที่ฉันอาศัยอยู่ที่นี่...

คุณลุงและคุณป้าไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย แถมยังห้ามไม่ให้ฉันช่วยงานคนใช้ในบ้าน และให้ทุกคนปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกของท่านคนหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น ความเกรงใจก็ทำให้ฉันเลือกทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนเพื่อลดภาระของคุณป้า พอเข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็ตัดสินใจย้ายไปอยู่หอพักราคาถูกใกล้มหา’ลัยแทนที่จะกลับมาพักที่บ้านหลังใหญ่นี้ จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสี่ปีแล้วที่ฉันออกมาใช้ชีวิตตามลำพัง

“คุณแก้วเจ้าจอมครับ คุณนายรออยู่บนรถครับ” เสียงพี่คนขับรถเอ่ยบอกฉันอย่างเกรงใจ ขณะที่เดินเข้ามาใกล้ในจังหวะที่ฉันกำลังเดินออกจากหอพักตัวเองเพื่อไปซื้อข้าวเย็นกลับเข้าไปกินที่ห้องพัก ช่วงนี้ฉันต้องอ่านหนังสือสอบเลยเลือกที่จะซื้อข้าวตามสั่งกลับไปกินง่าย ๆ เพื่อลดเวลาทำอาหารแล้วทุ่มเวลาไปกับการอ่านหนังสือสอบเทอมสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัย

“พี่กาลคะ อย่าเรียกหนูแบบนั้นสิคะ” รีบดุเจือขอร้องยามพี่คนงานที่มาพร้อมกับคุณป้าเอ่ยเรียกตัวเองว่าคุณ ทั้งยังแสดงท่าทีนอบน้อมกับฉันอยู่ทุกเวลาที่ได้เจอหน้ากัน ฉันเป็นเพียงคนธรรมดาเดินดินคนหนึ่ง ไม่อยากให้ใครมาแสดงท่าทีแบบนี้ต่อกันเลย

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เชิญทางนี้ครับ” พี่กาลไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียกทั้งยังเปลี่ยนเรื่องโดยการผายมือเชิญฉันไปยังรถตู้เจ็ดที่นั่งคันหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกล เมื่อเดินเข้าไปใกล้ประตูรถบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกกว้าง พร้อมกับหญิงมีอายุที่สวมชุดดูดี ท่านกำลังหันมามองฉันพร้อมกับรอยยิ้มใจดีดังเช่นทุกครั้งที่เราได้พบเจอกัน และท่านมักจะส่งยิ้มระคนเอ็นดูแบบนี้ให้ฉันอยู่เสมอ

“สวัสดีค่ะคุณป้า” ขณะเดินเข้าไปใกล้ ฉันไม่ลืมยกมือไหว้คุณป้า เพื่อนสนิทของแม่และผู้มีพระคุณของฉัน

“สวัสดีค่ะน้องเจ้า วันนี้ไปกินข้าวกับป้านะลูก” ป้ามาลา เอ่ยชวน พลางยื่นมือมาจับฉันก่อนจะพยุงขึ้นไปนั่งบนเบาะข้าง ๆ โดยไม่มีทางให้ปฏิเสธ

“คนดีของป้า หนูผอมลงหรือเปล่าคะลูก ป้าไม่เจอแค่ไม่กี่วันเองนะ” คุณป้าอาศัยจังหวะที่เรากำลังนั่งรถไปที่ไหนสักแห่งมองฉันอย่างสำรวจ ก่อนจะทำเสียงดุเมื่อพบว่าฉันดูตัวเล็กลงในความรู้สึกของท่าน

“เอ๋? ไม่ผอมหรอกค่ะคุณป้า หนูน้ำหนักขึ้นมาตั้งโลหนึ่งเลยนะคะ” รีบพูดเอาใจ ทั้งที่ความจริงน้ำหนักตัวน่ะยังเท่าเดิม แต่ที่ต้องบอกไปแบบนั้นก็เพราะไม่อยากให้คุณป้าเป็นกังวลมากกว่า

“จริงเหรอคะ? แต่ป้าว่าแก้มนิ่ม ๆ ของหนูดูหายไปนะ” ป้ามาลามองฉันอย่างจับผิด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู เมื่อฉันทำหน้าตาอ้อน ๆ แล้วกอดแขนท่านไว้แน่น

“ไม่โกหกแน่นอนค่ะ แก้มหนูก็นิ่มเท่าเดิมเลยน้า คุณป้าลองจับดูสิคะ” ประคองมองนิ่มเย็น ๆ ของคุณป้าให้แตะลงบนแก้มตัวเองอย่างเอาใจ