บทที่ 11 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 11
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 11
“ยังไม่กินข้าวเที่ยงเลยนะ มีร้านอร่อย ๆ พาแวะหน่อยสิ” นั่งรถมาได้สักพัก ยังไม่ทันจะได้แวะปั๊มเปลี่ยนที่นั่งเพื่อนเจ้าของรถก็เริ่มชวนแวะร้านอาหาร อ้อ เบสกับบอลขับตามหลังกันมานี่แหละ พร้อมกับชุดของสาว ๆ ที่เตรียมไปถ่ายรูป ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นงานแบบไหนเช่นเดียวกัน ฉันน่ะไม่รู้รายละเอียดอะไรเลยสักอย่าง
“เงียบดิ๊ปวิน” เจ้าของรถบอกเสียงหงุดหงิด ฉันนั่งเกร็งด้วยความกลัวต่างจากเจ้าของชื่ออย่างอาจารย์ปวินที่หัวเราะชอบใจกับการที่เขาได้ยั่วโมโหคุณพนาวันแบบนี้
“ก็กูหิวข้าว น้อง ๆ เขาก็หิวกันเนี่ย เนอะ”
“ไม่ต้องหาพวก รอแวะปั๊มเปลี่ยนที่นั่ง”
“นี่ไงแวะร้านอาหารกินข้าวแล้วค่อยเปลี่ยน”
“มึงเป็นอะไรกับอาหารเนี่ย เมียเลี้ยงไม่ดีหรือไงวะ” คนที่เริ่มหงุดหงิดเพื่อนถามอย่างไม่เข้าใจ คนถูกถามยังหัวเราะแต่เพื่อนฉันที่กำลังดื่มน้ำดันสำลักออกมาโขลกใหญ่เสียอย่างนั้น
“เลี้ยงดีฉิบหายเลยว่ะ น่ารักที่สุดก็เมียกูนี่แหละ”
“ประสาท เงียบให้กูสักครึ่งชั่วโมงแล้วกูจะพาแวะร้านอาหาร” คุณพนาวันต่อรอง และเหมือนจะได้ผลเพราะอาจารย์ปวินยอมเงียบเสียงไปจริง ๆ
“หิวหรือเปล่าน่ะ?” เมื่อภายในรถเงียบลง เพลงที่เปิดคลอไว้ตั้งแต่ต้นก็ขับกล่อมให้ทุกคนผ่อนคลาย
“นิดหน่อยค่ะ ก่อนคุณมา แม่ไปที่นั่นหรือยังคะ”
“ไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้วล่ะ เพิ่มตัวเองเข้าแชตบ้านหน่อย ในนั้นมีธีมงานอะไรด้วยน่ะ”
“อ่า ยังก่อนก็ได้ค่ะ” แชตบ้านที่อีกฝ่ายเอ่ยถึง คงจะหมายถึงคนในครอบครัวเขา ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่กล้าเข้าไปอยู่แล้ว
“เพิ่มตัวเองเข้าไป”
“แต่ว่า”
“...”
“จะไม่พูดซ้ำ” อีกฝ่ายบอกเสียงราบเรียบ และนั่นจึงทำให้ต้องใช้แชตส่วนตัวของคุณพนาวันเพิ่มตัวเองเข้าไปในแชตครอบครัวของเขา แต่ยังไม่กดตอบรับจึงทำให้มองไม่เห็นภายในห้องแชตว่าทุกคนคุยอะไรกันอยู่
“มึงก็ดุน้องเขาจัง” อาจารย์ปวินแซวคนที่กำลังขับรถ
“ดื้อเงียบไง ต้องดุบ้าง”
“ไม่ดื้อสักหน่อย” รีบเถียงกลับไปเสียงอุบอิบ แต่คนได้ยินดันหัวเราะเบา ๆ ด้วยความชอบใจแทนเสียอย่างนั้น
“กูเห็นนะ ระวังหน่อย” นั่งรถไปสักพักคนข้าง ๆ ก็เตือนคุณปวิน
“เออ เงียบไปเถอะ สิ้นฤทธิ์แค่ตอนหลับนี่แหละ ไม่เปลี่ยนที่นั่งนะ”
“หึ ตามใจ”
พวกเขาคุยกันด้วยประโยคแสนคลุมเครือ แต่ไม่รู้ว่าคุยกันเข้าใจได้ยังไงกัน ฉันน่ะไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันเลยสักนิดเดียว
“ง่วงเหรอ?”
“ค่ะ แต่เกรงใจไม่กล้าหลับ”
“กินข้าวก่อนค่อยหลับ ถึงแล้วล่ะ” สามสิบนาทีที่คุณพนาวันบอกก่อนหน้านี้เขาใช้เวลาเกือบห้าสิบนาทีกว่าจะยอมแวะร้านอาหารให้เพื่อนตัวเอง
