บทนำ
ถูกผืนป่าแห่งนี้โอบกอดไว้ จนได้ผลิดอกออกช่อ ชูความงาม
ป่าผืนนี้ หล่อหลอมให้เธอ ได้ลองเติบโต ในสภาพอากาศที่แปรปรวน
ร้อนบ้าง หนาวบ้าง หรือบางครั้งที่ต้องเจอกับพายุฝนโถมกระหน่ำ
แต่สุดท้าย...
พวกเขาก็ผ่านมันมาได้ จนทำให้มีวันนี้
วันที่ได้รับแสงแดดอีกครั้ง...หลังจากพบเจอมรสุมมากมาย
ต้นปี ขอเสนอนิยายคลั่งรักฟิลกู้ด ถิวีชนบท อบอุ่น และน่ารักมาก เป็นเรื่องที่ฮีลใจทุกคนได้อีกเรื่องก็ว่าได้
จากคนแปลกหน้าที่ต้องแต่งงานกัน แต่พอเวลาผ่านไป ความคุ้นเคย ความอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน ทำให้พวกเขาทั้งคู่ตกหลุมรักกันและกันอย่างไม่รู้ตัว
ตอนยังไม่รู้ว่ารักก็น่ารักมากแล้ว พอรู้ว่ารัก แพะ วัว ไก่ อยากวิ่งชนเพราะหมั่นไส้คนคลั่งรัก
เธอขาชอบข้าวโพดก็ปลูกให้กิน ใครมองหาพระเอกสายคลั่งรักและใจป้ำเปย์เมียฉ่ำ ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมกอด เพื่อช่วยฮีลใจทุกคนในวันที่เหนื่อยล้าด้วยนะคะ
ใครพร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลย!!!
บท 1
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 1
“นี่พวกแกว่าวิชานี้คนเยอะแปลก ๆ ไหม?”
“ไม่เยอะน่ะสิแปลก ไม่รู้หรือไงว่าวิชานี้ อาจารย์เชิญใครมา”
“ใครอะ?”
“ศิษย์เก่าตัวท็อปที่หาตัวได้ยาก นาน ๆ จะยอมมาเป็นวิทยากรพิเศษให้ทางคณะเลยนะ”
“โห งั้นรีบไปเถอะ ฉันอยากเห็นว่าแล้วเป็นใคร จะหล่อไหมนะ”
“หล่อมาก! รุ่นพี่ฉันเล่าให้ฟัง ไป ๆ เราต้องไปจองที่นั่งด้านหน้ากัน”
เสียงของนักศึกษากลุ่มใหญ่ต่างพูดคุยและให้ความสนใจในเรื่องเดียวกัน นั่นคือ วิทยากรพิเศษ ที่ถูกเชิญมาบรรยายในหัวข้อที่ต้องเรียนในวันนี้ นั่นจึงทำให้นักศึกษาหลายคนรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปจับจองที่นั่งในคลาสเรียน รวมถึงฉัน และเพื่อน ๆ อีกสี่คนที่ต้องรีบเข้าไปจับจองเก้าอี้ ไม่ใช่เพราะอยากเจอวิทยากรพิเศษท่านนี้ แต่ที่รีบไปเพราะกลัวจะไม่มีที่นั่งแล้วโดนอาจารย์ประจำวิชาเชิญออกจากห้องน่ะสิ
“โชคดีมาก ไกลจากจอหน่อยแต่ยังพอมองเห็น” ยี่โถ เพื่อนในกลุ่มเดียวกันพึมพำอย่างโล่งอกเมื่อเข้ามาในคลาสเรียนแล้วพบว่ายังมีที่ว่างให้พวกเราทุกคน ส่วนคนที่มาช้าตอนนี้ไม่มีที่นั่งและได้แต่ยืนอยู่รอบ ๆ ห้องกันหมด
“อ้าว มาทำอะไรกันเยอะแยะล่ะ?” เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในคลาสเรียนพร้อมกับเอ่ยแซวลูกศิษย์อย่างอารมณ์ดี ตามฉบับอาจารย์ ที่สอนดี สอนสนุก แค่ตัดเอฟที่เก้าสิบ
“โห อาจารย์ครับ พวกผมตั้งใจเรียนครับ” ชายคนหนึ่งในรุ่นหยอกล้อกับอาจารย์จนท่านหลุดเสียงหัวเราะชอบใจ
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่ว่าอยากเจอรุ่นพี่พวกนายหรอกนะ”
“บ๊า ไม่ใช่ครับ พวกเราอยากเรียนกับอาจารย์ครับผม!” ชายคนนั้นยังตอบโต้ เรียกเสียงหัวเราะ รอยยิ้มจากอาจารย์และเพื่อนร่วมรุ่นได้อีกครั้ง
“อาจารย์จะเชื่อก็แล้วกันนะ แต่ตอนนี้ อาจารย์ต้องแสดงความเสียใจกับนักศึกษาที่ไม่มีเก้าอี้นั่งด้วย ถึงแม้จะเปิดให้นักศึกษาต่างคณะเข้าเรียนด้วยได้ แต่ตอนนี้ห้องเต็มแล้วครับ เชิญนักศึกษาที่ไม่มีที่นั่งกลับไปพักผ่อนก่อนนะ” อาจารย์ประจำรายวิชาเชิญด้วยท่าทีสุภาพ นั่นจึงทำให้นักศึกษาชายหญิงหลายคนทยอยเดินออกจากคลาสเรียนด้วยท่าทางเสียดาย
“เกือบไปแล้วไหมล่ะพวกเรา”
“เกือบแล้วจริง ๆ” เพื่อนสนิทในกลุ่มซุบซิบกันเสียงเบา ถึงแม้เราจะเป็นนักศึกษาของคลาสเรียนนี้ แต่หากไม่มีที่นั่งอาจารย์ก็คงจะเชิญออกไปเหมือนกัน
“เอาละ อย่างที่รู้กันว่าหัวข้อที่จะเรียนกันในวัน นี้อาจารย์ได้เชิญวิทยากรพิเศษมาบรรยาย แต่อาจารย์จะยังเป็นคนออกข้อสอบเหมือนเดิมนะ ไม่ต้องดีใจไป เชิญวิทยากรเลยครับ” อาจารย์ผายมือเชิญผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ประตูคลาสเรียน อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดี กางเกงสแล็กแบบสุภาพและรองเท้าหนังที่ไม่ได้ดูแก่
“สวัสดีครับ ผมชื่อ พนาวัน ชัยลพชนะ ได้รับเกียรติจากอาจารย์จักรพรรดิให้มาบรรยายหัวข้อ...”
ชายตัวสูงที่ยืนอยู่หน้าคลาสเรียน ยามพูดคุยดูมีเสน่ห์มากจนน่าตกใจ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ขาวมากแต่กลับดูสะอาดสะอ้าน ท่าทางดูดี ไม่แปลกใจแล้วล่ะว่าทำไมนักศึกษาสาว ๆ จึงอยากเข้าร่วมฟังการบรรยายในครั้งนี้
เวลาเกือบสองชั่วโมงที่นั่งฟังบรรยายก็ผ่านไปอย่างราบรื่น กระทั่งทุกคนทยอยออกจากคลาสเรียน ฉันกับเพื่อนก็เตรียมจะเดินออกไปเช่นเดียวกัน แต่เนื่องจากคนเยอะมากๆ ทำให้เราต้องทยอยเดินต่อแถวกันเหมือนมดแล้วยังพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนคนอื่น ๆ ด้วยความสนิทสนม
“ตอนบ่ายเรียนกับคุณแม่อีกแล้ว” เบสพึมพำขณะที่กอดแขนฉันไว้อย่างเหนื่อยหน่าย
“ภาวนาให้คุณแม่อารมณ์ดีนะ ไม่งั้นได้ยกคลาสตั้งแต่สิบนาทีแรกแน่” บอลที่เป็นฝาแฝดกับเบสเอ่ยเสริม ฉันยกยิ้มไม่ได้พูดอะไร แต่ดันเป็นเพื่อนในชั้นปีที่เดินอยู่ด้านหน้าหันกลับมามองแล้วแซวออกมาแทน
“แกอย่าพูดได้ไหมบอล พวกฉันเสียวสันหลังอยู่เนี่ย”
“มีสิทธิ์โดนยก” เอ่ยจบทุกคนก็ทำหน้ากลัว ๆ ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเพื่อน ๆ ที่ต่างก็กังวลกับการยกคลาสแบบกะทันหันของคุณแม่ คุณแม่วัยหกสิบที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางวันดีท่านก็น่ารัก แต่บางวันแค่นักศึกษาทำปากกาหล่นก็ดุแล้วยกคลาส เรียนมาจะสี่ปีเจอมาทุกรูปแบบแล้วก็ว่าได้
“นั่นไงล่ะ!” จังหวะที่เรากำลังเดินไปที่ลานจอดรถเตรียมไปทานข้าวเที่ยง เสียงของยี่โถก็ร้องขึ้นเสียงดัง
“อะไรยี่โถ?” ซูซี่ถามอย่างไม่เข้าใจ แล้วเดินขยับเข้าไปใกล้ยี่โถ
“คุณแม่ยกคลาสจ้า แยกย้ายไปนอนเถอะงั้น ไม่มีเรียนตั้งสองวัน” ยี่โถบ่นไม่จริงจัง
“งั้นไปกินข้าวด้วยกันก่อน แล้วค่อยแยกย้าย ไปขึ้นรถจ้า” เบสชวนเพื่อนทุกคน นั่นจึงทำให้เราทยอยไปที่รถของตัวเอง ยกเว้นเพียงฉันที่เดินไปกับยี่โถเพื่ออาศัยรถไปทานข้าวและกลับหอพัก ฉันเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่มีรถและขับรถไม่เป็น หมายถึงรถยนต์นะคะ ส่วนรถมอเตอร์ไซค์ฉันขับได้เฉพาะที่ไม่มีเกียร์ส่วนคนสอนก็เพื่อน ๆ ฉันนี่แหละ แปลงเกษตรหลังมหาลัยคือสถานที่หัดขับรถของฉันเมื่อปีก่อนนี่เอง เรียกได้ว่าพุ่มไม้พงหญ้านั้นราบเป็นหน้ากลองเลยก็ว่าได้
“เรียนอีกแค่หนึ่งเทอมก็ต้องออกฝึกงานแล้วอะเร็วมาก” ซูซี่เปรยขึ้นมาเสียงแผ่ว เมื่อเราทุกคนมาถึงร้านอาหารตามสั่งหลังมหาลัยแล้วเรียบร้อย ร้านนี้อร่อยทุกเมนูแต่ไม่ค่อยมีนักศึกษามาทานเท่าไหร่ ทั้งที่ร้านข้าง ๆ มีนักศึกษานั่งกันจนโต๊ะเก้าอี้ไม่พอบริการ ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนไม่มาที่ร้านนี้
“เร็วจริง แต่ก่อนอื่นนะ สอบไฟนอลก่อนเนอะ ตายอย่างเขียดแน่” เบสแซวพร้อมกับทำหน้าจะร้องไห้ แต่พอได้ยินคำว่าสอบไฟนอลฉันก็ท้อรอแล้ว เหนื่อยทุกเทศกาลสอบเลยก็ว่าได้
บทล่าสุด
#35 บทที่ 35 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 35
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#34 บทที่ 34 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 34
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#33 บทที่ 33 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 33
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#32 บทที่ 32 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 32
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#31 บทที่ 31 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 31
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#30 บทที่ 30 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 30
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#29 บทที่ 29 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 29
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#28 บทที่ 28 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 28
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#27 บทที่ 27 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 27
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026#26 บทที่ 26 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 26
อัปเดตล่าสุด: 6/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
แต่กลับเลือกเดินจากไปในวันที่กำลังจะมีเจ้าก้อนน้อย
สองปีผ่านไป...
เธอกลับมาในฐานะเด็กฝึกงาน
และเขาอยู่ในฐานะคุณหมอเจ้าของไข้ลูกชายของเธอ
เรื่องราวจะลงเอยอย่างไร จบลงแบบไหน
ติดตามได้ใน... เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "













