บทนำ
ถูกผืนป่าแห่งนี้โอบกอดไว้ จนได้ผลิดอกออกช่อ ชูความงาม
ป่าผืนนี้ หล่อหลอมให้เธอ ได้ลองเติบโต ในสภาพอากาศที่แปรปรวน
ร้อนบ้าง หนาวบ้าง หรือบางครั้งที่ต้องเจอกับพายุฝนโถมกระหน่ำ
แต่สุดท้าย...
พวกเขาก็ผ่านมันมาได้ จนทำให้มีวันนี้
วันที่ได้รับแสงแดดอีกครั้ง...หลังจากพบเจอมรสุมมากมาย
ต้นปี ขอเสนอนิยายคลั่งรักฟิลกู้ด ถิวีชนบท อบอุ่น และน่ารักมาก เป็นเรื่องที่ฮีลใจทุกคนได้อีกเรื่องก็ว่าได้
จากคนแปลกหน้าที่ต้องแต่งงานกัน แต่พอเวลาผ่านไป ความคุ้นเคย ความอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน ทำให้พวกเขาทั้งคู่ตกหลุมรักกันและกันอย่างไม่รู้ตัว
ตอนยังไม่รู้ว่ารักก็น่ารักมากแล้ว พอรู้ว่ารัก แพะ วัว ไก่ อยากวิ่งชนเพราะหมั่นไส้คนคลั่งรัก
เธอขาชอบข้าวโพดก็ปลูกให้กิน ใครมองหาพระเอกสายคลั่งรักและใจป้ำเปย์เมียฉ่ำ ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมกอด เพื่อช่วยฮีลใจทุกคนในวันที่เหนื่อยล้าด้วยนะคะ
ใครพร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลย!!!
บท 1
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 1
“นี่พวกแกว่าวิชานี้คนเยอะแปลก ๆ ไหม?”
“ไม่เยอะน่ะสิแปลก ไม่รู้หรือไงว่าวิชานี้ อาจารย์เชิญใครมา”
“ใครอะ?”
“ศิษย์เก่าตัวท็อปที่หาตัวได้ยาก นาน ๆ จะยอมมาเป็นวิทยากรพิเศษให้ทางคณะเลยนะ”
“โห งั้นรีบไปเถอะ ฉันอยากเห็นว่าแล้วเป็นใคร จะหล่อไหมนะ”
“หล่อมาก! รุ่นพี่ฉันเล่าให้ฟัง ไป ๆ เราต้องไปจองที่นั่งด้านหน้ากัน”
เสียงของนักศึกษากลุ่มใหญ่ต่างพูดคุยและให้ความสนใจในเรื่องเดียวกัน นั่นคือ วิทยากรพิเศษ ที่ถูกเชิญมาบรรยายในหัวข้อที่ต้องเรียนในวันนี้ นั่นจึงทำให้นักศึกษาหลายคนรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปจับจองที่นั่งในคลาสเรียน รวมถึงฉัน และเพื่อน ๆ อีกสี่คนที่ต้องรีบเข้าไปจับจองเก้าอี้ ไม่ใช่เพราะอยากเจอวิทยากรพิเศษท่านนี้ แต่ที่รีบไปเพราะกลัวจะไม่มีที่นั่งแล้วโดนอาจารย์ประจำวิชาเชิญออกจากห้องน่ะสิ
“โชคดีมาก ไกลจากจอหน่อยแต่ยังพอมองเห็น” ยี่โถ เพื่อนในกลุ่มเดียวกันพึมพำอย่างโล่งอกเมื่อเข้ามาในคลาสเรียนแล้วพบว่ายังมีที่ว่างให้พวกเราทุกคน ส่วนคนที่มาช้าตอนนี้ไม่มีที่นั่งและได้แต่ยืนอยู่รอบ ๆ ห้องกันหมด
“อ้าว มาทำอะไรกันเยอะแยะล่ะ?” เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในคลาสเรียนพร้อมกับเอ่ยแซวลูกศิษย์อย่างอารมณ์ดี ตามฉบับอาจารย์ ที่สอนดี สอนสนุก แค่ตัดเอฟที่เก้าสิบ
“โห อาจารย์ครับ พวกผมตั้งใจเรียนครับ” ชายคนหนึ่งในรุ่นหยอกล้อกับอาจารย์จนท่านหลุดเสียงหัวเราะชอบใจ
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่ว่าอยากเจอรุ่นพี่พวกนายหรอกนะ”
“บ๊า ไม่ใช่ครับ พวกเราอยากเรียนกับอาจารย์ครับผม!” ชายคนนั้นยังตอบโต้ เรียกเสียงหัวเราะ รอยยิ้มจากอาจารย์และเพื่อนร่วมรุ่นได้อีกครั้ง
“อาจารย์จะเชื่อก็แล้วกันนะ แต่ตอนนี้ อาจารย์ต้องแสดงความเสียใจกับนักศึกษาที่ไม่มีเก้าอี้นั่งด้วย ถึงแม้จะเปิดให้นักศึกษาต่างคณะเข้าเรียนด้วยได้ แต่ตอนนี้ห้องเต็มแล้วครับ เชิญนักศึกษาที่ไม่มีที่นั่งกลับไปพักผ่อนก่อนนะ” อาจารย์ประจำรายวิชาเชิญด้วยท่าทีสุภาพ นั่นจึงทำให้นักศึกษาชายหญิงหลายคนทยอยเดินออกจากคลาสเรียนด้วยท่าทางเสียดาย
“เกือบไปแล้วไหมล่ะพวกเรา”
“เกือบแล้วจริง ๆ” เพื่อนสนิทในกลุ่มซุบซิบกันเสียงเบา ถึงแม้เราจะเป็นนักศึกษาของคลาสเรียนนี้ แต่หากไม่มีที่นั่งอาจารย์ก็คงจะเชิญออกไปเหมือนกัน
“เอาละ อย่างที่รู้กันว่าหัวข้อที่จะเรียนกันในวัน นี้อาจารย์ได้เชิญวิทยากรพิเศษมาบรรยาย แต่อาจารย์จะยังเป็นคนออกข้อสอบเหมือนเดิมนะ ไม่ต้องดีใจไป เชิญวิทยากรเลยครับ” อาจารย์ผายมือเชิญผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ประตูคลาสเรียน อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดี กางเกงสแล็กแบบสุภาพและรองเท้าหนังที่ไม่ได้ดูแก่
“สวัสดีครับ ผมชื่อ พนาวัน ชัยลพชนะ ได้รับเกียรติจากอาจารย์จักรพรรดิให้มาบรรยายหัวข้อ...”
ชายตัวสูงที่ยืนอยู่หน้าคลาสเรียน ยามพูดคุยดูมีเสน่ห์มากจนน่าตกใจ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ขาวมากแต่กลับดูสะอาดสะอ้าน ท่าทางดูดี ไม่แปลกใจแล้วล่ะว่าทำไมนักศึกษาสาว ๆ จึงอยากเข้าร่วมฟังการบรรยายในครั้งนี้
เวลาเกือบสองชั่วโมงที่นั่งฟังบรรยายก็ผ่านไปอย่างราบรื่น กระทั่งทุกคนทยอยออกจากคลาสเรียน ฉันกับเพื่อนก็เตรียมจะเดินออกไปเช่นเดียวกัน แต่เนื่องจากคนเยอะมากๆ ทำให้เราต้องทยอยเดินต่อแถวกันเหมือนมดแล้วยังพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนคนอื่น ๆ ด้วยความสนิทสนม
“ตอนบ่ายเรียนกับคุณแม่อีกแล้ว” เบสพึมพำขณะที่กอดแขนฉันไว้อย่างเหนื่อยหน่าย
“ภาวนาให้คุณแม่อารมณ์ดีนะ ไม่งั้นได้ยกคลาสตั้งแต่สิบนาทีแรกแน่” บอลที่เป็นฝาแฝดกับเบสเอ่ยเสริม ฉันยกยิ้มไม่ได้พูดอะไร แต่ดันเป็นเพื่อนในชั้นปีที่เดินอยู่ด้านหน้าหันกลับมามองแล้วแซวออกมาแทน
“แกอย่าพูดได้ไหมบอล พวกฉันเสียวสันหลังอยู่เนี่ย”
“มีสิทธิ์โดนยก” เอ่ยจบทุกคนก็ทำหน้ากลัว ๆ ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเพื่อน ๆ ที่ต่างก็กังวลกับการยกคลาสแบบกะทันหันของคุณแม่ คุณแม่วัยหกสิบที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางวันดีท่านก็น่ารัก แต่บางวันแค่นักศึกษาทำปากกาหล่นก็ดุแล้วยกคลาส เรียนมาจะสี่ปีเจอมาทุกรูปแบบแล้วก็ว่าได้
“นั่นไงล่ะ!” จังหวะที่เรากำลังเดินไปที่ลานจอดรถเตรียมไปทานข้าวเที่ยง เสียงของยี่โถก็ร้องขึ้นเสียงดัง
“อะไรยี่โถ?” ซูซี่ถามอย่างไม่เข้าใจ แล้วเดินขยับเข้าไปใกล้ยี่โถ
“คุณแม่ยกคลาสจ้า แยกย้ายไปนอนเถอะงั้น ไม่มีเรียนตั้งสองวัน” ยี่โถบ่นไม่จริงจัง
“งั้นไปกินข้าวด้วยกันก่อน แล้วค่อยแยกย้าย ไปขึ้นรถจ้า” เบสชวนเพื่อนทุกคน นั่นจึงทำให้เราทยอยไปที่รถของตัวเอง ยกเว้นเพียงฉันที่เดินไปกับยี่โถเพื่ออาศัยรถไปทานข้าวและกลับหอพัก ฉันเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่มีรถและขับรถไม่เป็น หมายถึงรถยนต์นะคะ ส่วนรถมอเตอร์ไซค์ฉันขับได้เฉพาะที่ไม่มีเกียร์ส่วนคนสอนก็เพื่อน ๆ ฉันนี่แหละ แปลงเกษตรหลังมหาลัยคือสถานที่หัดขับรถของฉันเมื่อปีก่อนนี่เอง เรียกได้ว่าพุ่มไม้พงหญ้านั้นราบเป็นหน้ากลองเลยก็ว่าได้
“เรียนอีกแค่หนึ่งเทอมก็ต้องออกฝึกงานแล้วอะเร็วมาก” ซูซี่เปรยขึ้นมาเสียงแผ่ว เมื่อเราทุกคนมาถึงร้านอาหารตามสั่งหลังมหาลัยแล้วเรียบร้อย ร้านนี้อร่อยทุกเมนูแต่ไม่ค่อยมีนักศึกษามาทานเท่าไหร่ ทั้งที่ร้านข้าง ๆ มีนักศึกษานั่งกันจนโต๊ะเก้าอี้ไม่พอบริการ ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนไม่มาที่ร้านนี้
“เร็วจริง แต่ก่อนอื่นนะ สอบไฟนอลก่อนเนอะ ตายอย่างเขียดแน่” เบสแซวพร้อมกับทำหน้าจะร้องไห้ แต่พอได้ยินคำว่าสอบไฟนอลฉันก็ท้อรอแล้ว เหนื่อยทุกเทศกาลสอบเลยก็ว่าได้
บทล่าสุด
#81 บทที่ 81 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า SP. 1.4 จบตอนพิเศษรายตอน
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#80 บทที่ 80 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า SP. 1.3
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#79 บทที่ 79 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า SP. 1.2
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#78 บทที่ 78 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า SP. 1.1
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#77 บทที่ 77 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 77 จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#76 บทที่ 76 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 76
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#75 บทที่ 75 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 75
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#74 บทที่ 74 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 74
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#73 บทที่ 73 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 73
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#72 บทที่ 72 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 72
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













