บทที่ 14 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 14
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 14
“อื้อ ทำไม?” คุณพนาวันปิดประตู เดินผ่านฉันไปยังประตูบานหนึ่งภายในห้องนอน เมื่ออีกฝ่ายเปิดประตูค้างไว้ฉันถึงได้เห็นว่านั่นเป็นห้องแต่งตัว
“เอาเสื้อผ้ามาเก็บ เดี๋ยวพาออกไปหาแม่ที่บ้านใหญ่ก่อน”
“คุณ คุณพักห้องนี้เหรอคะ?” ยังไม่ยอมทำตามที่อีกฝ่ายเพิ่งจะเอ่ยเตือน แต่ถามสิ่งที่สงสัยออกไปแทน
“ใช่ นี่ห้องผม ถ้ายังไม่เปลี่ยนชุดก็ออกไปเจอแม่ด้วยกันก่อน” คุณพนาวันเปลี่ยนเสื้อเสร็จก็เดินออกมาหยุดยืนตรงหน้า
ก่อนจะเดินนำหน้าออกจากห้องนอน เพราะแบบนั้นเลยต้องเดินตามเขาไปเรื่อย ๆ คนตัวสูงเดินนำอยู่ด้านหน้า เดินผ่านรั้วบ้านไปตามทางคอนกรีตที่ถูกเทไปเป็นทางทอดยาว
ถัดไปในระยะสายตาจึงมองเห็นบ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่อีกสามหลัง แต่ละบ้านมีรั้วรอบขอบชิด แต่กลับดูสวยงามรับกับตัวบ้านและวิวภูเขาด้านหลัง
บ้านของคุณพนาวัน วิวด้านหลังนอกจากเห็นภูเขาแล้วยังมองเห็นนาข้าวที่ตอนนี้กำลังมีต้นกล้าเจริญเติบโตอยู่ ส่วนมุมอื่น ๆ ฉันยังไม่ได้มองหรือสังเกตมากนักเนื่องจากต้องรีบเดินตามเจ้าของบ้านออกมา
“ทำไมพาน้องเดินมาเนี่ย” ยังไม่ทันจะได้เดินเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ ก็มีเสียงคุณป้ามานีร้องถามอย่างไม่พอใจทันที
“นั่งรถนานกลัวเมื่อย เลยพาเดินเล่นครับ” คุณพนาวันตอบอย่างไม่ยี่หระแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนคว่ำบนโซฟาภายในบ้าน
“สวัสดีค่ะคุณป้า”
“สวัสดีค่ะเด็กดี บ้านป้าไกลสักหน่อย หนูเมื่อยไหม?” ป้ามานีขยับเข้ามากอดฉันไว้หลวม ๆ ก่อนจะผละออกห่างจับมือพาเดินเข้าไปภายในบ้าน บ้านทรงปั้นหยาสีขาวเทาภายในนั้นกว้างขวาง ตกแต่งอย่างสวยงาม และบ้านนี้ยังสามารถมองเห็นวิวภูเขายามเย็นได้เช่นเดียวกัน
“ไม่เมื่อยค่ะคุณป้า”
“ป้าอีกแล้ว ต่อไปก็เรียกแม่ได้แล้วนะลูก”
“...” ได้ยินแบบนั้นก็ลังเลไม่กล้าเอ่ยเรียกตามที่ผู้ใหญ่แนะนำ
“ยังไม่ต้องเรียกตอนนี้ก็ได้แม่เข้าใจ แต่หลังแต่งงานแล้วค่อยเรียกแม่นะคะ แล้วก็พรุ่งนี้ร้านชุดแต่งงานจะเอาชุดมาให้ลอง แล้วก็เริ่มจัดสถานที่นะ”
“ค่ะคุณป้า”
“วันนี้ก็กินข้าวพักผ่อน อ้อ มัลลิกาออกไปซื้อของกับสามีน่ะ ค่อยเจอกันพรุ่งนี้ก็ได้เดี๋ยวแม่บอกแม่หนูให้นะลูก” ป้ามานีอาสาอย่างเข้าใจ ทีแรกฉันนึกว่าแม่มาที่นี่คนเดียว ไม่คิดว่าสามีท่านจะตามมาด้วย ฉันไม่ได้เผื่อใจที่จะเจอสามีของแม่เลยสักนิดเดียว
“น้องกลับมาหรือยังครับแม่”
“มาแล้วล่ะ แต่ออกไปเอาเครื่องดื่มที่ห้างขายส่ง”
“อ้าว ไหนบอกให้คนงานจัดการล่ะครับ” คุณพนาวันลืมตามองผู้เป็นมารดา พลางถามด้วยความสงสัย
“บอกจะออกเงินในส่วนของเครื่องดื่มและอาหารให้เอง”
“พวกมันเวอร์”
“หึ น้องก็แค่ดีใจที่พี่ชายเป็นฝั่งเป็นฝา ต่อไปแม่ฝากหนูพิงค์ช่วยดูแลพี่เขาด้วยนะลูก” จู่ ๆ ป้ามานีก็หันมามองหน้าฉันพร้อมกับฝากฝังให้ช่วยดูแลลูกชายของท่าน ฝ่ามือนุ่มของป้ามานีลูบที่หลังมือไปมาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดู
แต่ท่านจะรู้หรือเปล่า ว่าที่ลูกชายท่านยอมตกลงแต่งงานเป็นเพราะกันไม่ให้ทุกคนหาหญิงสาวมาดูตัวกับคุณเขาน่ะ
ส่วนฉัน แต่งงานกับลูกชายป้ามานีเพราะอยากเป็นอิสระจากครอบครัวแม่...
งานแต่งงานระหว่างเราสองคน ต่างมีเงื่อนไขส่วนตัวและเราคงจะเก็บเงื่อนไขนี้ไว้ไม่บอกใคร...
