บทที่ 16 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 16
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 16
03.45 น.
แต่เชื่อไหม ต่างจังหวัดที่เงียบสงบ ไม่มีเสียงรถวุ่นวาย ไม่มีเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวาย เพราะแบบนั้นถึงได้รู้สึกว่าตัวเองหลับสนิทตลอดทั้งคืน แต่ร่างกายดันตื่นขึ้นมาตอนนี้เสียได้
เพื่อนร่วมเตียงอย่างคุณพนาวันยังคงหลับอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่ากลับเข้ามาตอนไหนและฉันก็ไม่คิดที่จะรบกวนอีกฝ่ายแน่นอน จึงค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงเพื่อไปเข้าห้องน้ำแล้วย่องออกจากห้องนอนเพื่อไปเอาน้ำดื่มที่ห้องครัว
“ไป ๆ เตรียมตัว วันนี้ต้องใช้ของเยอะ”
“จ้าพี่ช้อย”
“แล้วไหนคนที่คุณนายจะให้มาช่วยหิ้วของล่ะเนี่ย”
“ฉันเองก็ไม่รู้จ้ะ”
“อ้าว คนนี้หรือเปล่า?” ผู้หญิงสองสามคนที่ยืนคุยกันอยู่ที่ห้องครัวหันมาเจอฉันก็รีบมองอย่างรีบเร่ง
“คะ?”
“อ้าว ยังจะยืนงงอะไรอยู่อีก ไป รีบไปล้างหน้าล้างตา สิบนาทีเจอกันที่หน้าบ้าน จะได้ไปตลาดสักที ของที่ต้องซื้อเยอะ ไป ๆ” คนนั้นสั่งด้วยความรีบร้อน
“ยืนงงอะไร ไปล้างหน้าเร็ว จะได้ไปตลาด” ไปตลาดอย่างนั้นเหรอ?
“อ้อ ค่ะ” ได้ยินว่าตลาดก็ตื่นเต้น นานแล้วที่ไม่ได้ไปตลาดตอนเช้ามืด ได้ยินแบบนั้นก็รีบกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน ชุดที่สวมอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้น่าเกลียดเท่าไหร่นักจึงไม่ได้เปลี่ยน จากนั้นก็ย่องไปหยิบเงินสดติดมือมา เผื่อซื้ออะไรมาฝากเพื่อน ๆ แล้วก็ฝากคุณพนาวัน
“ไป ๆ ขึ้นรถ” พี่ที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าสาว ๆ คนอื่นชวนให้พวกเราขึ้นรถกระบะสี่ประตูเพื่อออกไปตลาดด้วยกัน
“แล้วชื่ออะไรน่ะ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” ที่สาวที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าข้างลุงผู้ชายที่กำลังขับรถเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“ชื่อพิงค์ค่ะ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”
“พี่ชื่อช้อย ทำงานช่วยป้าถินที่บ้านคุณป่าน่ะ นี่เป็นงานมงคลที่ทุกคนในไร่ตื่นเต้นกันมากเลยนะ”
“อ๋อค่ะพี่ แล้วพี่ ๆ อีกสองคนชื่ออะไรเหรอคะ?” ไม่ลืมถามสองสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง แล้วพอนั่งตรงนี้ก็เวียนหัวไม่น้อยเลยล่ะ ไม่ชินสักทีกับนั่งเบาะด้านหลัง
“พี่ชื่อวาว ส่วนนั่นริซซี่ คนที่ขับรถอยู่ชื่อลุงจ่า พวกเราทำงานประจำที่บ้านของคุณป่าน่ะ จะนอนพักหน่อยไหม อีกสักพักเลยกว่าจะถึงตลาด” พี่วาวเสนอ ฉันจึงพยักหน้ารับแล้วตั้งใจจะหลับสักหน่อย แต่ดันหลับไม่ลงเพราะนอนมาเต็มอิ่มแล้วนี่สิ ได้แต่นั่งมองดูข้างทางที่สลัวไปจนถึงตัวจังหวัด
ตลาดสดขายส่งผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ เป็นจุดหมายที่ฉันมาพร้อมกับพี่ ๆ ฉันคอยเดินตามพี่ที่ช่วยกันซื้อผักไปหลายถุงใหญ่ แต่ถ้าถุงเล็ก ๆ เราจะช่วยกันถือ หากเป็นถุงใหญ่จะให้ที่ร้านเอาไปส่งที่รถ
“พี่วาว พวกขนมมงคลล่ะพี่”
“เดี๋ยวไปตลาดตอนเช้า ที่นี่ซื้อพวกผักกับผลไม้” ฉันมองดูพี่ ๆ ทั้งสามคนที่ช่วยกันทำงานอย่างชื่นชม เมื่อออกตลาดผลไม้เสร็จก็ไปตลาดอีกที่ และนี่จึงเป็นตลาดที่ฉันได้เลือกซื้อมื้อเช้าไปฝากเพื่อน ๆ อย่างน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋และอาหารอย่างอื่นอีกเล็กน้อย
“เอานี่ คนละแก้ว เจ้านี้อร่อยมาก” พี่วาวส่งแก้วกาแฟเย็นมาให้พวกเราทุกคนขณะที่ขึ้นรถเตรียมกลับบ้าน ตอนนี้ท้ายรถไม่มีที่ว่างเลยล่ะ แล้วฉันก็สนุกมากเลยเหมือนกันที่ได้เดินเล่นและช่วยพี่ ๆ หิ้วของ แม้จะเมื่อยแขนนิดหน่อยก็เถอะ
“อื้อ อร่อยมากค่ะ”
“เห็นไหมล่ะพี่บอกแล้ว เอาละกลับบ้านกันเถอะของครบแล้ว” พี่วาวสรุปและนั่นเราจึงได้เวลาเดินทางกลับบ้านหลังใหญ่ จวบจนกระทั่งเวลาใกล้เจ็ดโมงเช้าก็กลับมาถึงบ้านที่ตอนนี้เริ่มมีผู้คนเดินกันขวักไขว่
“ทำไมคุณป่ายืนจ้องมาทางนี้อะลุง” พี่ริซซี่สาวแรงงานจากประเทศเพื่อนบ้านเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“นั่นสิ ทำไมแววตาเจ้านายดุแบบนั้นล่ะ เราทำอะไรผิดหรือเปล่า” พี่วาวที่นั่งด้านหน้า เริ่มไม่มั่นใจ ส่วนฉันก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ยืนกอดอกจ้องมาที่รถแบบนี้ พอรถหยุดนิ่ง ทุกคนก็ทยอยเปิดประตูลงจากรถ แต่พอฉันขยับตัวเตรียมลง คุณพนาวันก็ก้าวเข้ามายืนข้างประตูเงียบ ๆ พอเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าดุ ๆ ฉันไม่รีรอที่จะส่งยิ้มแหย ๆ ให้อีกฝ่ายไป
“อร่อยค่ะ” กาแฟในมือถูกส่งต่อให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นตัวหลอกล่อให้ฉันหลบหลีกออกจากสถานการณ์ตรงหน้า คนหน้าบึ้งยื่นมือมารับแก้วกาแฟไปก่อนจะขยับออกห่างจากประตูรถ
