บทที่ 18 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 18

Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 18

กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กเพื่อน ๆ ของฉันทยอยเอาไปเก็บที่รถของบอลแล้วตั้งแต่เที่ยง แม้แขกของงานจะยังมีอยู่บ้างแต่ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคน อีกอย่างเราต้องกลับกันแล้วเพราะใกล้สอบมิดเทอม

เพราะแบบนั้นฉันจึงเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องนอนของคุณพนาวัน เก็บชุดให้เข้าที่เช็ดหน้าเช็ดตาจนเรียบร้อยแล้วออกไปลาผู้ใหญ่ที่เอ็นดูกัน โดยที่ตอนนี้ฉันยังไม่เห็นเงาคุณพนาวันเลย แอบคิดกับตัวเองว่าตอนนี้อีกฝ่ายคงจะอยู่กับคนรักของเขานั่นแหละ

“หนูจะไปเลยเหรอลูก?”

“ค่ะคุณป้า หนูมีสอบค่ะ”

“พี่เขาบอกว่าจะไปส่งเองนี่ แล้วพี่เขาไปไหน?”

“คุณแม่คะ ป่าบอกว่าไม่ว่างค่ะ” คนที่ตอบคือหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามากใกล้พวกเราที่กำลังคุยกันอยู่

“เหรอ?” ป้ามานีทวนถามเสียงห้วน จนคนอาสาตอบหน้าถอดสี

“ให้พี่ไปส่งไหม?”

“ใช่ ๆ พวกพี่ไปได้นะ” น้องชายของคุณพนาวันทั้งสองคนอาสาอย่างใจดี

“ขอบคุณนะคะ แต่เดี๋ยวหนูกลับพร้อมเพื่อนค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอลาตรงนี้เลยนะคะ ขอบคุณที่ดูแลหนูกับเพื่อน ๆ อย่างดีนะคะ” ยกมือไหว้ทุกคนเสร็จก็เดินแยกออกมาทันที เพื่อน ๆ ของฉันบอกว่าลาป้ามานีแล้ว ฉันลาเสร็จจึงไม่รีรออะไรให้มากความ รีบเดินออกไปนอกรั้วบ้านเพื่อเดินทางกลับ

“ไปนั่งหน้าเลย กลัวแกเมารถ” เบสบอกขณะที่เดินเข้าไปใกล้

“อื้อ ขอบใจนะ”

“สบายมาก ไป ๆ เดี๋ยวจะถึงที่นู่นค่ำ” เบสรีบชวน และนั่นจึงเป็นช่วงเวลาที่ได้กลับเข้าสู่โลกความเป็นจริง โลกที่ไม่มีโล่ปกป้องเป็นของตัวเอง...

ช่วงเวลาสอบ ฉันเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบที่มีแค่ตัวหนังสือ ส่วนวันงานแต่งรูปที่อัปลงโซเชียลส่วนตัวคือชายสไบชุดแต่งงานและดอกไม้ในมือเท่านั้น แต่แค่นั้นก็เกรงใจเจ้าบ่าวของงานมาก ๆ แล้วล่ะ