บทที่ 19 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 19
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 19
เมื่อเริ่มสอบไปได้สองวัน คนที่ไม่คิดว่าจะเจอก็มาที่ห้องพักส่วนตัวของฉันด้วยใบหน้าอิดโรย เขาดูเหมือนคนไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวัน ขอบตาคล้ำและดูเหนื่อยล้ามาก ๆ
“ทำไมคุณ...”
“ตั้งแต่วันแต่งงาน ฟาร์มวัว มีปัญหา จู่ ๆ วัวก็ท้องเสียพร้อมกันเจ็ดตัว ปศุสัตว์ลงตรวจ น้ำนมที่รีดก่อนหน้านี้ชะงักการส่ง มันยุ่งหลายทาง ขอโทษที่ไม่ได้มาส่งตามที่สัญญาไว้” คนตัวโตที่ทิ้งตัวนอนคว่ำบนเตียงเล่าเสียงแผ่วเบา อีกทั้งยังหลับตาเหมือนอ่อนแรง
“ฝากแม่บ้านให้มาบอกก็ไม่ทัน จะโทร.หาโทรศัพท์ก็อยู่บนห้องนอน กลับบ้านอีกทีตอนห้าทุ่มเห็นแค่ชุดกับแหวนที่อยู่ในห้อง” ใช่แล้ว แหวนแต่งงานที่เขาสวมให้ตอนที่อยู่ในพิธีฉันถอดใส่กล่องคืนเขาพร้อมกับเครื่องประดับและสินสอดอย่างอื่น
“...”
“ห้องสอบ ใส่แหวนเข้าได้ไหม?” คุณพนาวันลืมตาขึ้นมองก่อนจะเอ่ยถาม
“ไม่ได้ค่ะ ห้ามใส่เครื่องประดับ”
“อื้อ งั้นสอบเสร็จค่อยสวม จะออกไปสอบแล้วใช่ไหม?”
“อ้อ ใช่ค่ะ! สายแล้ว ๆ” มองเวลาก็รีบร้อนคว้ากระเป๋าออกจากห้องพัก วิ่งไปโบกวินฯ หน้าปากซอยเพื่อให้เข้าไปส่งที่คณะ ก็บอกแล้วเวลาสอบฉันเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบที่วุ่นวายละเวลาสั้นลง
การสอบวันนี้คือวันสุดท้าย และเราไม่ได้มีโอกาสหยุดเนื่องจากต้องเรียนต่ออีกหนึ่งเทอมเพื่อที่เทอมหน้าจะได้ออกฝึกงานและทำเรื่องจบอย่างเป็นทางการ
“เชี่ย! โชคดีจังวะ พรุ่งนี้อาจารย์ให้หยุดแต่ทำงานส่งออนไลน์แทน”
“กรี๊ด! อยากจะกราบอาจารย์” เป็นรอยยิ้มในรอบหลายวันของเราเลยก็ว่าได้หลังจากที่สู้กับมิดเทอมมาอย่างยาวนาน
“คือ อย่าว่างั้นงี้นะ ฉันขอกลับไปนอนก่อนไม่ไหว ฉันง่วงมาก” ซูซี่บอกกับเรามาแบบนั้น ซึ่งพวกเราต่างก็เห็นด้วยจึงตกลงแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน เพราะแบบนั้นจึงเดินทางกลับหอพักด้วยความเบาใจ อยากจะนอนพักสักหน่อยอย่างที่เพื่อนพูดนั่นแหละ หลายวันมานี้นอนไม่ค่อยหลับ เพราะกังวลเรื่องสอบ พอหลับก็ฝันว่าไปสอบไม่ทัน เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยล่ะ
“อ๊ะ?” กลับถึงห้องนอนก็พบว่าบนเตียงมีคนตัวโตหลับอยู่ด้วยสภาพที่ค่อนข้างล่อแหลม นั่นคือไม่สวมเสื้อท่อนขาที่ยกพาดหมอนข้างใบโปรดทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายสวมแค่บ็อกเซอร์
“เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เห็นแบบนั้นก็บ่นพึมพำเสียงเบาเดินไปรั้งผ้าห่มคลุมตัวคนเหนื่อย เสร็จแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนจะขยับขึ้นไปนอนบนเตียงฝั่งที่ว่าง ช่วงที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ฉันรู้สึกว่ามีท่อนแขนและท่อนขายกขึ้นกอดก่ายกันไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับตัวหลบหนี
“กลับตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สักพักแล้วค่ะ จะนอน ง่วง”
“อือ งั้นก็นอนด้วยกัน” นั่นคือสิ่งที่คุณพนาวันบอกกับฉัน
แต่ว่า นี่มันคือเหตุการณ์อะไรกันแน่ เพราะหลังจากวันแต่งงานเราไม่ได้คุยและเจอกันเลย พอจะเจอก็พบว่าอีกฝ่ายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้น่ะเหรอ? แต่นั่นไม่น่าตกใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายพึมพำเสียงเบาก่อนจะเงียบเสียงไป
“ครั้งแรกเลยที่นอนด้วยกันหลังแต่งงาน หลับซะ เหนื่อยมาหลายวันแล้ว”
