บทที่ 20 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 20
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 20
“เวียงพิงค์”
“คะ?” ขานรับเสียงเรียกชื่อที่ดังจากคนตัวโต พอหันไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องกันอยู่ แล้วพอฉันเงียบเขาก็เงียบตาม งง เมื่อกี้จะเรียกกันทำไมล่ะเนี่ย
“มีอะไรเหรอคะ?”
“ย้ายไปอยู่คอนโดฯ นะที่นั่นใกล้มหาลัยแล้วยังปลอดภัย ปวินก็พักที่นั่นจะได้มีคนช่วยดูแล” นานหลายนาทีคุณพนาวันถึงได้เอ่ยบอกสิ่งที่เจ้าตัวต้องการ
“ที่นี่ก็ปลอดภัยนะคะ”
“ใช่ มันปลอดภัย แต่เทียบกันแล้วที่นั่นเป็นคอนโดของโบกุ ความปลอดภัยต้องดีกว่าอยู่แล้ว เมื่อวานตอนที่ไปสอบคุณอติรุจมาที่นี่...” เขา เขารู้จักหอพักนี้ได้ยังไง
“เขาบอกว่าพิงค์เด็กเกินกว่าจะแต่งงาน พอเจอผมก็บอกให้หย่า”
“...”
“ย้ายไปที่นั่นเถอะ ของไม่เยอะ เดี๋ยวอยู่ช่วยย้ายสักสองสามวัน” ระหว่างที่พูด ท่าทีของคนตรงหน้าเหมือนกับกำลังหงุดหงิดกันอยู่อย่างนั้นเลย วินาทีที่เราสบตากันฉันถึงได้ตัดสินใจเล่าสิ่งที่พบเจอเมื่อวานให้เขาได้ฟัง อย่างน้อยเขาคงจะมีข้อแนะนำกันบ้างไม่มากก็น้อยล่ะมั้ง
“เมื่อวานเขาโทร. มา บอกให้ไปเจอเขาหน่อย แต่ฉันไม่ได้ไป”
“อื้อ ไม่ต้องไป ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะติดต่อกับเขาอยู่แล้ว” คุณพนาวันบอกมาแบบนั้น
“แล้วก็เย็นนี้คุณน้ามัลลิกาชวนไปทานข้าวนะ แค่เรากับน้ามัลลิกา” ยามเห็นฉันทำหน้าลำบากใจคนตัวโตก็รีบอธิบายเพิ่มเติมทันที
“ค่ะ”
“แล้วเรื่องย้ายไปอยู่คอนโดฯ ล่ะ?”
“ค่ะ ฉันตกลง”
“เก่งมาก แล้วก็เลิกแทนตัวห่างเหินแบบนั้นได้แล้ว แม่หยิกผมตลอดเพราะคิดว่าผมสั่งห้ามคุณเรียกชื่อเล่น” คนตัวสูงเดินมาล้มตัวนอนคว่ำบนเตียง พลางบ่นเสียงหงุดหงิด
“ก็มันแปลก ๆ นี่คะ เราเรียกกันแบบนี้มาตั้งแต่ต้นนี่นา” ได้แต่เถียงกลับไปเสียงอุบอิบ
“งั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยน...อะไรอีกวะ โทรจิกทุกชั่วโมงเลยเนี่ย” คุณพนาวันสบถเสียงเข้ม เมื่อโทรศัพท์ของเขามีสายเรียกเข้ามา แต่พอบ่นเสร็จก็กดรับสายใครสักคนที่โทร. เข้ามาหาเขาในช่วงเวลานี้ อ้อ ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงเย็นเอง พอตื่นเราก็นอนเล่นอยู่บนเตียงด้วยกันนี่แหละ เหมือนต่างฝ่ายต่างต้องการชดเชยเวลาที่จะได้อยู่บนเตียง
“พูดเยอะ ฝากดูก่อน พี่จับส่งตำรวจแล้ว ผู้กองมันโทร. ไปบอกแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“...”
“ก็จริง งั้นให้พวกสายสืบเข้ามาตรวจไร่บ่อยขึ้น ทุกโซนนั่นแหละ พูดแล้วโมโห” คนที่ยังคุยโทรศัพท์ขยับเข้ามานอนซ้อนหลังแล้วสอดแขนเข้าที่ซอกคอรั้งให้ฉันขยับเข้าไปนอนหนุนแขนของเขาแทนหมอนอย่างเป็นธรรมชาติ
“อยู่กับน้อง อยู่ต่อสักสามสี่วันจะย้ายห้องช่วยก่อน ให้ไปอยู่คอนโดฯ พี่นั่นแหละ”
“อือ ฝากทางนั้นด้วย มีอะไรไม่ต้องโทร.มา จัดการเองเลย”
“เออนี่พี่สั่งดอกไม้ไว้ ถ้าเขามาส่งไปดูให้หน่อยนะ สั่งคนงานแล้วล่ะว่าปลูกตรงไหน อือ แค่นี้แหละ” สิ้นเสียงคุยโทรศัพท์ระหว่างเราก็เงียบไป
