บทที่ 45 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 45

Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 45

“ที่รัก มันไม่มีอะไรเลย พี่ผิดเองที่ไม่รีบโทร.หา ขอโทษที่ทำให้มาม่าคัพหล่น ขอโทษที่ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ ขอโทษนะ ไม่โกรธแล้วเมินพี่แบบนี้ได้ไหมคนดี...” เจ้าของท่อนแขนที่โอบกอดกระชับแน่นขึ้นพร้อมกับเอ่ยขอโทษไม่หยุด

“อ้าว คุยกันอยู่เหรอ? เสร็จแล้วก็มากินข้าวนะลูก” เสียงป้ามา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ