บทที่ 7 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 7
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 7
“ฮื่อ เมื่อยหลังจังเลย” บ่นกับตัวเองเสียงงอแงเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องพักที่แสนเรียบง่าย เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับฉากกั้นที่ฉันซื้อมาแบ่งโซนห้องนอนเพื่อความเป็นสัดส่วน ด้านหนึ่งของห้องมีโต๊ะเก้าอี้และตู้เย็น หลังห้องมีเครื่องครัวเล็กน้อย และมีห้องน้ำที่พอเหมาะโดยที่ไม่ต้องเปิดประตูออกไปด้านนอก ขณะที่กำลังเปลี่ยนกระโปรงพรีสออกแล้วสวมกางเกงขาสั้นโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงเรียกเข้าอีกครั้ง
“ค่า”
(ลงมารับหน่อย อยู่ข้างล่าง) คนปลายสายเอ่ยจบก็วางสายไปทันที ได้ยินแบบนั้นก็คว้าโทรศัพท์กับกุญแจห้องติดมือมาเพื่อลงไปยังชั้นหนึ่งของหอพัก
จังหวะที่ก้าวลงบันไดไปจนถึงขั้นสุดท้าย คนที่นั่งรออยู่บนรถคันหรูก็เปิดประตูรถลงมา
เขายังสวมชุดที่ฉันเห็นตอนที่ยังอยู่โรงอาหาร เมื่อเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูงก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ว่าจะเจอกี่ครั้งก็ยังเป็นกลิ่นนี้ที่สัมผัสได้จากตัวเขา
“ถือไหวไหม?” คุณพนาวันส่งถุงอะไรบางอย่างมาให้ ฉันยื่นมือไปรับมาถือไว้ อยากจะเสียมารยาทแง้มดูแต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะดุเลยจำต้องหักห้ามใจตัวเอง
“ไหวค่ะ แล้วนี่คุณ...”
“ไปกัน” คนตัวสูงอุ้มกล่องกระดาษสีชมพูไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งแล้วปิดท้ายรถ ก่อนจะเดินนำหน้าฉันขึ้นบันไดไปยังอาคารที่ฉันเพิ่งจะก้าวลงมา
“คุณ...”
“ค่อยคุย” คนตัวสูงก้าวฉับ ๆ ไปหยุดยืนที่หน้าห้องพักของฉัน เมื่อก้าวเข้าไปใกล้แล้วแหงนหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่า
อีกฝ่ายก็พยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้เปิดประตู เห็นแบบนั้นก็ต้องถอนหายใจเหนื่อยหน่ายยอมเปิดประตูห้องให้เขาเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?” ขณะที่ปิดประตูแล้วล็อกตามความเคยชิน ปากก็ขยับถามคนตัวสูงที่พอถอดรองเท้าเสร็จก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที แต่เมื่ออีกฝ่ายออกมาจากห้องน้ำฉันไม่คิดว่าเขาจะถือกระโปรงตัวที่ฉันเพิ่งเปลี่ยนแล้วลืมไว้ในห้องน้ำติดมือออกมาด้วย
“ว้าย!” ร้องกรี๊ดตกใจตั้งใจจะวิ่งเข้าไปคว้ากระโปรงตัวเองไปเก็บ แต่คุณพนาวันกลับก้าวไปยังโซนหลังห้องแล้ววางกระโปรงลงในตะกร้าให้แทน เขาทำทุกอย่างด้วยใบหน้านิ่งเฉย ต่างจากฉันที่ต้องยกมือกุมขยับพร้อมกับอาการร้อนวูบวาบที่ใบหน้า
เขาไม่เขินหรือยังไงที่ต้องจับหรือแตะกระโปรงของคนอื่นน่ะ!!!
“เอาการ์ดแต่งงานมาให้” คนที่มาหาเอ่ยบอกวัตถุประสงค์ที่ทำให้เราได้เจอกันอีกครั้งในรอบหลายสัปดาห์
“อ่า คือ”
“พูดมาได้เลย แต่ขอเอนหลังหน่อย เมื่อย” เอ่ยจบคุณเขาก็เดินไปถอดเสื้อแจ็กเกตแจ็คเก็ตพาดไว้บนเก้าอี้แล้วเดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียงของฉัน เดี๋ยว! นั่นเตียงของฉันนะคะ!
“คุณ คุณลุกขึ้นก่อน คุณยังไม่อาบน้ำเลย มันสกปรกนะคะ” รีบร้องห้ามคนเมื่อยหลังเสียงงอแง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมฟังกันเลยนี่สิ
“ขี้เกียจลงไปเอาเสื้อผ้าแล้ว ค่อยอาบ ไปดูการ์ดก่อน พอไหมนี่ก็เพิ่งเอาไปให้เพื่อนมาห้าซอง” คนที่นอนคว่ำตัวหลับตาบอกกับฉันอย่างไม่เป็นกังวล
