บทที่ 8 Rose Forest กุหลาบกลางป่า 8

Rose Forest กุหลาบกลางป่า 8

ฉันจำต้องเดินไปนั่งบนเก้าอี้แล้วเปิดกล่องสีชมพูที่เขาอุ้มมาจากรถ ภายในกล่องนั้นมีซองจดหมายสีฟ้าพาสเทลปิดด้วยคลั่งสีขาวและกลีบดอกไม้ ดูสวยงามเหมือนซองจดหมายเจ้าหญิงเลย

“ใช้กี่ซอง...”

“คุณพนาวันคะ” ตัดสินใจหมุนตัวกลับไปจ้องคนที่ยังหลับตาอยู่พร้อมกับเรียกชื่อของเขาอย่างไม่มั่นใจ

“เรียกชื่อเล่นเถอะ” คนถูกเรียกชื่อเอ่ยบอกอย่างขัดใจ

“ค่ะคุณป่า คือเรื่องแต่งงานของเรา ฉันบอกเพื่อนได้เหรอคะ?” เอ่ยจบคุณพนาวันก็ลืมตาขึ้นสบตากับฉัน แววตาดุกร้าวของเขาทำให้ฉันรู้สึกกลัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง และรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย

“บอกได้สิ ทำไมจะไม่ได้ละ? บอกแค่แต่งงาน ไม่ต้องบอกเหตุผล” คุณพนาวันสรุปอย่างชัดเจน ฉันจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะหยิบซองจดหมายออกมาถือไว้ในมือเพียงแค่ห้าซอง

แน่นอนว่าเจ้าของซองจดหมายสีสวยนี้มี ซูซี่ ยี่โถ เบส บอล ส่วนอีกซอง ฉันอยากเอาไปให้พ่อได้ดู ถึงแม้ท่านจะไม่สามารถมองเห็นหรือรับรู้ได้แล้วก็ตาม

“พอไหม?”

“พอค่ะ แต่ว่าวันแต่งงาน คือ หลังจากนั้นสองวันฉันต้องกลับมาสอบมิดเทอมค่ะ”

“อื้อ รู้แล้ว ก็ค่อยกลับมา งานมีแค่ตอนเช้า ตอนเย็นก็แค่กินเลี้ยงธรรมดา พรุ่งนี้จะพาไปที่บ้าน เย็นนี้ก็เอาซองไปให้เพื่อน ๆ แต่ถ้าเพื่อจะไปพร้อมกันก็เก็บกระเป๋าเลยนะ” คุณพนาวันบอกกับฉันด้วยประโยคยาวเหยียดนั่นก่อนที่เขาจะหลับตาลงอีกครั้ง ส่วนฉันได้แต่นั่งจ้องการ์ดแต่งงานในมือ

ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกเพื่อนยังไง สุดท้ายก็ตัดสินใจส่งข้อความหาเพื่อนแล้วนัดไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ไม่นานข้อความก็ถูกเปิดอ่านจนครบ สิ่งที่เพื่อนรีบตอบกลับมาคือตกลง

เพราะแบบนั้นฉันเลยทิ้งให้คุณพนาวันหลับอยู่ที่ห้องนอน รายนั้นไม่รู้ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนถึงได้หลับสนิทขนาดนั้น ส่วนตัวเองเปลี่ยนชุดเสร็จก็รีบออกไปร้านอาหารตามสั่งที่นัดเพื่อน ๆ มาเจอกัน เมื่อไปถึงก็พบว่าเพื่อนมากันครบหมดแล้ว พอเห็นฉันก็รีบกวักมือเรียกให้เข้าไปหาทันที

“ไหน ๆ มีอะไรจะเล่าพร้อมมาก” ยี่โถรีบถาม ฉันก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่าง กลั้นใจก่อนจะหยิบการ์ดแต่งงานออกมาวางบนโต๊ะทั้งหมดสี่ซอง