บทที่ 9 Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 9
Rose Forest ดอกไม้กลางป่า 9
“ของใครน่ะ?” ซูซี่คือคนแรกที่ถามพร้อมกับหยิบซองการ์ดแต่งงานขึ้นมาดูและไม่ลืมแบ่งให้เพื่อนอีกสามคน กระทั่งทุกคนเปิดดูภายในซองก็เจอเข้ากับชื่อของฉันและชื่อของใครสักคน พร้อมวันที่ สถานที่จัดงาน
“กะ แก นี่แก” ซูซี่ถามเสียงตะกุกตะกัก
“จริงไหมเนี่ย” ยี่โถถามย้ำพร้อมกับมองตาโต
“โทร.บอกแม่เร็ว ใส่ซอง เงินใส่ซองต้องตุง” เบสกลับเป็นคนที่ตื่นเต้นรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาใครสักคน ลำบากบอลต้องแย่งถือมือไปเก็บไว้ก่อน
“ชื่อนี้...” และบอลคือคนที่สังเกตชื่อของเจ้าบ่าวของงาน
“อื้อ เป็นเขา ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อน เรื่องนี้มันฉุกละหุกไม่น้อยเลย แต่ก็อยากให้พวกแกไปงาน...” บอกเพื่อนอย่างเกรงใจ เพราะเข้าใจดีว่าหลังจากนั้นเพียงแค่สองวันพวกเราจะสอบมิดเทอมกันแล้ว หากเพื่อนไม่สะดวกฉันก็เข้าใจและไม่ได้บังคับ
“ไปสิยะ เรื่องดี ๆ แบบนี้ แต่ว่าแกน่ะเล่ามาเลยมันเกิดอะไรขึ้น พวกฉันงงไปหมดแล้วเนี่ย และเจ้าบ่าวเป็นพี่วิทยากรได้ยังไง เหลามาจ้ะยัยเวียงพิงค์” ซูซี่รีบถามพร้อมท่าทางตื่นเต้น ลอบมองเพื่อนทั้งสี่คนก็พบว่าไม่มีใครมองฉันไม่ดีหรือทำให้ฉันรู้สึกแย่เลยสักนิด และนั่นจึงทำให้กล้าที่จะเริ่มต้นเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อน ๆ ทั้งสี่คนได้ฟังด้วยตัวเอง แต่ก็แค่บางส่วนเพราะสาเหตุที่เราทั้งคู่ตอบตกลงแต่งงานกันนั้น
ฉันไม่ได้เล่าให้ทุกคนฟัง ให้มันเป็นความลับระหว่างฉันกับคุณพนาวันก็พอแล้ว
“คุณเขาให้ถามว่าจะไปพรุ่งนี้ด้วยกันไหมถ้าไปก็เก็บกระเป๋าเตรียมเดินทางเลย” และไม่ลืมถามสิ่งที่คุณพนาวันถามกันไว้ก่อนหน้านี้
“เอาไงดี ไปกับคุณเขาดีไหม?” เบสมองหน้าเพื่อน ๆ อย่างต้องการปรึกษา
“เอารถเราไปอีกคันจะได้นั่งสบาย” บอลเสนอ
“ไปนั่งกับเรา นะ ไปนั่งด้วยกัน” รีบอ้อนเพื่อนอย่างขอความเห็นใจ ขืนนั่งรถไปกับเขาสองคนฉันได้เกร็งจนตะคริวกินทั้งตัวแน่
“งั้นฉันกับยัยยี่โถไปนั่งกับแก” ซูซี่เสนอ
“ดีเลย เดี๋ยวฉันกับบอลไปอีกคัน ตื่นเต้น ๆ แต่ฉันหาชุดไม่ทันแน่ถ้ายังช้า แยกย้าย ๆ ขอไปซื้อชุดก่อน ไปด้วยกันไหม?” เบสที่เหมือนจะไม่ปิดบังความตื่นเต้นรีบชวนซูซี่และยี่โถ
“ไปสิจะรออะไรล่ะ บอลจ่ายเงินแล้วไปส่งยัยพิงค์นะ พวกฉันไปหาชุดก่อน” เอ่ยจบสามคนนั้นก็รีบออกจากร้านอาหารตามสั่งไปทันที
“อ้าว นี่ก็ต้องหาชุดหล่อ ๆ ไหมวะ พิงค์รีบกินจะไปส่ง แล้วไปหาซื้อชุด เดี๋ยวไม่ทัน”
โอเค ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ว่าตอนนี้เพื่อนทั้งสี่คนของฉันตื่นเต้นกันหมดเลย และไม่มีใครมองฉันด้วยแววตาผิดหวัง แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะฉันไม่อยากให้เพื่อนผิดหวังกับตัวเองที่แต่งงานเร็วขนาดนี้
ขอบคุณนะที่ไม่สงสัยในการแต่งงานครั้งนี้ของเรา...
