บทที่ 49 เล่นกับเพื่อน :: CHAPTER 22 ความสุขอยู่ไม่นานก็จางหาย [100%]

“ทำไมวะไอ้จอม” คนขี้เสือกอย่างไอ้ไผ่ก็รีบถามด้วยความสงสัยไม่ต่างจากผม “หรือเพนหน้าโหลจริงวะ”

“น่าจะนะ เพราะกูจำได้ว่ากูหิ้วผู้หญิงคนหนึ่งไปนอนด้วย”

“ห๊า!” คำอุทานพวกนี้เป็นของแป้งร่ำกับเพนนี เอาอีกแล้ว ยัยสองคนนี้มีปัญหาอะไรกับคำถามของไอ้จอม “ชะ ใช่เหรอจอม นายอาจจะจำผิดก็ได้นะ”

“ทำไมต้องแก้ต่างให้ไอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ