Secret to be เล่นกับเพื่อน

Secret to be เล่นกับเพื่อน

Sweet_Moon · เสร็จสิ้น · 120.4k คำ

217
ยอดนิยม
946
การดู
78
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

ความสัมพันธ์ของฉันกับเพื่อนชายคนสนิทมันไปไกลข้ามคำว่า Friend Zone เพราะมีแค่ฉันที่คิด
ส่วน ‘ซัน’ เป็นผู้ชายที่รักษาสัญญายิ่งกว่าชีวิต และโคตรจะโง่บรรลัยเรื่องความรู้สึก!
“ตอนนายทำ ไม่ต้องมองว่าฉันเป็นเพื่อน”
“เธอเองก็เหมือนกัน ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิดที่ทำแบบนี้กับเพื่อน”
เราสองคนขยับไปไกลมากกว่าคำว่า ‘เพื่อน’ หมอนั่นยังไม่รู้สึกตัวอีกหรือไง มันน่าโมโหนักนะ

บท 1

Secret to be เล่นกับเพื่อน

[ซัน x แป้งร่ำ]

ฉันเกลียดคำว่า ‘เพื่อน’ มากที่สุดในชีวิต

เพราะคำว่าเพื่อน มันทำให้ฉันตกหลุมรักเพื่อนสนิททั้งที่มันไม่ควรเกิดขึ้น

ทำไมเราสองคนต้องเป็นเพื่อนกันตั้งแต่แรก? ทำไมเราถึงไม่กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ถ้าหากมันเป็นแบบนั้น... ฉันคงไม่นึกเสียใจตั้งแต่ตอนนั้น จนถึงตอนนี้

‘หนูแอบชอบเพื่อนสนิทค่ะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.3 จนตอนนี้อยู่ม.6 แล้ว’

‘แล้วหนูทำยังไงครับ ได้บอกชอบเพื่อนคนนั้นไหม?’

‘หนูไม่กล้าค่ะ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเราสองคนเป็นเพื่อนกัน เขาแทบจะไม่เคยมองหนูต่างออกไป’

‘เหตุผลอะไรถึงทำให้หนูชอบเพื่อนสนิทครับ?’

‘สำหรับหนูการชอบใครสักคนหนึ่งมันต้องเกิดจากความรู้สึก ใช่ค่ะ หนูดันรู้สึกชอบเพื่อนตัวเองทั้งที่ไม่ควร’

‘แล้วหนูจะบอกเขาไหม’

‘หนูไม่กล้าค่ะ เพราะหนูกลัวว่าสุดท้ายถ้าเขาไม่ได้คิดแบบเดียวกับหนู คำว่าเพื่อนของเราอาจจะไม่หลงเหลือ หนูอยากรักษาความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ในสถานะเพื่อน แต่ทำยังไงได้คะพี่ ความรู้สึกของหนูมันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา หนูถึงต้องโทรมาระบายมันกับพี่ไงคะ’

‘พี่เข้าใจนะครับ เพราะคำว่าเพื่อนมันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ระหว่างกัน ถึงแบบนั้นถ้าเรากล้าที่จะเสี่ยงยุติความสัมพันธ์ของเพื่อนไปมันอาจจะดีหรือไม่ดีก็ได้ เพราะฉะนั้นใครที่หลงรักเพื่อนสนิทของตัวเองก็ลองชั่งใจให้ดีนะครับ ถ้าหากกลายเป็นคนรักกันจริงๆ ขึ้นมาสักวัน แล้วถ้าหากไปกันไม่ได้ แม้แต่คำว่าเพื่อนก็คงไม่หลงเหลือให้เก็บเป็นความทรงจำดีๆ แน่’

‘แต่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส บางคนอาจจะได้คบกับเพื่อนสนิทตัวเองก็ได้นะครับ ถ้าหากเขาใจตรงกันกับคุณ จากเพื่อนเลื่อนขั้นไปเป็นคนรักได้ มันก็อยู่ที่ตัวของคุณว่ากล้าพอที่จะก้าวข้ามคำว่า Friend Zone ไปได้ไหม เอาใจช่วยคนแอบรักเพื่อนทุกคนและขอบคุณน้อง xx ที่โทรมาระบายความรู้สึกให้ฟังนะครับ’

ใช่ ความรู้สึกของฉันที่รู้สึกกับ ‘เพื่อน’ ของตัวเองเกินขอบเขตของคำว่าเพื่อนที่มันขีดเส้นกั้นระหว่างเราเอาไว้นับหลายสิบปีที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ไม่เข้าใจตัวเองและคิดทบทวนว่ามันเป็นจริงใช่ไหมกับความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจของตัวเอง มันจริงใช่ไหมที่ฉันชอบเพื่อนตัวเองถึงขั้นที่ว่าอยากทำให้เขารู้ว่าฉันรู้สึกยังไง

หากแต่ว่าเพื่อนของฉันก็ดันโง่เรื่องนี้สุดๆ โง่แม้กระทั่งไม่เคยรับรู้ว่าฉันคิดยังไงกับเขา แต่อีกใจก็ดันไม่อยากให้เขารู้เหมือนกันเพราะฉันเองก็กลัวที่จะเสียเขาไป เสียไปในทีนี้หมายถึงว่าไม่ได้ครอบครองและไม่ได้เป็นทั้งเพื่อนยังไงล่ะ

ตุ้บ

แก้วกาแฟวางกระแทกตรงหน้า แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นของโปรดของฉันคือฉันเป็นพวกรักสุขภาพมากๆ จึงเลือกกินของบางอย่างให้เหมาะสม เช่นการดื่มน้ำผลไม้ปั่นจำพวกตระกูลเบอร์รี่ ยิ่งชอบมากที่สุดก็เป็นสมูทตี้ที่คล้ายกับไอศรีมปั่น สีของมันเป็นสีม่วงที่เกิดจากพวกบลูเบอร์รี่และแบล็กเบอร์รี่ที่ฉันโปรดปราน

ก่อนจะละสายตาจากแก้วสมูทตี้มองร่างหนาที่สูง 187 ซม. ใบหน้าหล่อเหลาทำหน้าหงุดหงิด ผมสีดำตัดเข้าทรงมัลเล็ตรากไทรที่ยาวปิดท้ายทอยและเปิดด้านข้างให้เห็นใบหูทั้งสองที่ติดต่างหูนับสิบ รอยสักลำคอแกร่งเป็นรูปนกสีดำให้ความรู้สึกมีควันสีดำอยู่รอบตัวนกตัวนี้ ไม่เว้นแม้แต่ท่อนแขนทั้งสองที่เต็มไปด้วยรอยสักที่เห็นเด่นชัดก็เพราะเขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถึงข้อศอกและแน่นอนว่าสักแล้วดูหล่อมาก ไม่ต่างจากฉันเช่นเดียวกันที่ชื่นชอบรอยสักจนแขนทั้งสองก็เต็มไปด้วยรอยสักสีจะต่างจากเขาที่เน้นสีดำทั้งหมด รอยสักฉันจะเน้นมินิมอลเหมาะกับผู้หญิงสวยแซ่บอย่างฉันยังไงล่ะ

และที่สำคัญคนๆ นี้ก็คือ... เพื่อนสนิทของฉัน

“ฟังอะไร เอามาฟังหน่อยดิ”

“ไม่ต้องยุ่ง” ย่นจมูกใส่เขาและถอดหูฟังออกเก็บมือถือลงกระเป๋าแบรนด์ดังสีดำ จะให้ฟังในสิ่งที่ฉันกำลังฟังเนี่ยนะ

“เมื่อไหร่รถจะซ่อมเสร็จ”

“ไม่อยากมารับฉันแล้วสินะถึงได้ถาม” ทำหน้าบูดใส่คนตรงหน้าพลางเอาหลอดคนสมูทตี้ “กลัวจะไม่ได้ไปรับสาวที่โปรยเสน่ห์ไว้หรือไง?”

“คือเข้าใจกูด้วยนะ กูเรียนปีสี่แล้ว สถาปัตย์นะเว้ยต้องเตรียมหาที่ฝึกงานปีห้าอีก” อารมณ์ฉุนเฉียวของเขาทำให้ฉันเบ้ปากใส่อย่างไม่สบอารมณ์ เขาเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้พลางยกแขนทั้งสองพาดอก “เพนนีกับลูกกวาดก็มีรถ ทำไมไม่ให้เพื่อนเธอไปรับไปส่งวะ ทำไมต้องเป็นกู?”

“ก็นายเป็นเพื่อนสนิทฉันไง” กระดากปากสุดๆ ที่ต้องใช้คำนี้กับเขา ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาฉันใช้คำนี้กับเขาบ่อย มันก็ยังไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนขนาดนี้ จนความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปนั่นแหละ “สองก็มีเมียแล้วนะ”

“หาผัวดิ”

“หาได้ง่ายก็ดีน่ะสิ” ก็ไม่ได้อยากมีผัวเป็นคนอื่นไง นายไม่เข้าใจหรือไงไอ้โง่! ได้แต่ด่าเขาในใจ

“ผู้ชายก็มาจีบเยอะ ไม่เลือกสักคน” เขาส่ายหน้าไปมาพลางหยิบแก้วกาแฟลาเต้ขึ้นดื่ม จากนั้นสายตาของเขาก็เหลือบมองหญิงสาวคนหนึ่งพลางฉีกยิ้มให้จนฉันหงุดหงิด ลุกขึ้นจากเก้าอี้โน้มตัวไปด้านหน้าเอื้อมมือบีบปลายคางเขาให้หันมาสบตากับฉัน ใช่ ต้องมองแค่ฉันปะไอ้บ้านี่! “อะไร?”

“คุยกันอยู่ มองคนอื่นเพื่อ”

“กูมองไม่ได้?” เขายักไหล่ไหวพลางปัดมือฉันออกเบาๆ จากนั้นก็ขมวดคิ้วราวกับไม่พอใจ “ไปนั่งดีๆ ดิ นมทะลักจนเห็นไปถึงไส้ติ่งละ”

“เหอะ”

“นมใหญ่ฉิบหาย”

“ทำยังกับไม่เคยเห็น” ถึงจะเป็นเพื่อนกันใช่ว่าเขาจะเคยเห็นมันบ่อยนะ หมอนี่เป็นพวกที่แบบพอเห็นฉันแต่งตัวโป๊ๆ ทีไรก็ไม่ชอบใจทุกทีนั่นแหละ รู้ว่าเป็นห่วงในฐานะเพื่อน ก็แอบอยากให้หึงหวงกันบ้างไง แต่ฉันไม่คาดหวังเท่ากับไม่ผิดหวัง

“ก็ไม่เคยเห็นไง”

“มีแต่ฉันปะที่เห็นของนาย”

“อย่ามามั่วนะเว้ย ฉันไม่เคยแก้ผ้าให้เธอเห็น อย่ามานะแป้ง” ไม่เคยเห็นตรงๆ แต่เคยเห็นมันชี้โด่ตอนที่หมอนี่ไปนอนค้างที่บ้านฉันไง ตอนนั้นก็คือ... ไม่เอาไม่พูดดีกว่า “ตกลงคือชวนกูมาทำอะไร”

“มานั่งเล่น” จริงๆ อยากเจอหน้ามากกว่า เพราะช่วงนี้เขาแทบจะไม่ค่อยได้มาหาฉันเลย เลยต้องโกหกไปว่ารถเสียแต่ที่จริงแล้วรถฉันจอดอยู่ที่บ้านในโรงจอดรถนั่นแหละ

“ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ ทีหลังเหงาก็โทรหาเพนนีกับลูกกวาดมาดิวะ” ถึงปากจะบ่นแต่ต้องบอกก่อนนะ สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาใส่ใจในฐานะเพื่อนก็คือเขาไม่เคยปฏิเสธฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะโทรไปว่าอยากให้มารับหรือให้พาไปไหน ตอนแรกก็จะบ่นๆ บ่นเป็นตาแก่ บ่นเป็นหมีกินผึ้ง สุดท้ายก็ไม่เคยปฏิเสธเลย แบบนี้ฉันถึงได้รู้สึกกับเขามากกว่าที่มันควรจะเป็นไง “เดินห้างจนพอใจยัง ฉันมีธุระต่อ”

“ธุระที่ว่าคือนัดกับสาวคนไหนไว้ล่ะ?”

“ไม่บอก”

ทำหน้าทำตาล้อเลียนจนฉันเบ้ปากและลุกขึ้นหยิบกระเป๋าสะพายข้าง ยืนอยู่บนส้นสูงสีดำขนาดสี่นิ้ว สวมเสื้อนักศึกษารัดรูปสีขาวตัวเล็กรัดหน้าอกหน้าใจใหญ่โตคัพอี มันเป็นไซส์ที่ใหญ่จนฉันแอบรู้สึกหนักอกหนักใจเหมือนกันนะ ยิ่งรูปร่างของฉันผอมเพรียว รับกับสะโพกที่หุ่นฉันเป็นทรงนาฬิกาทราย จะมีขนาดช่วงไหล่กับสะโพกที่เท่ากันเอวจะเล็กและคอดกิ่ว เป็นหุ่นในฝันที่ปลุกปั้นมาอย่างดี ยิ่งสวมกระโปรงทรงเอสั้นแหวกข้างอวดเรียวขายาว ผิวขาวดุจน้ำนมทำให้มีสายตาของผู้ชายมองไม่วางตาเลย บวกกับรอยสักด้วยแล้วนะฉันรู้สึกมั่นใจในตัวเองสุดๆ ไปเลยล่ะ

ปึก

“ว้าย!”

หมับ

“แม่ง เป็นไรปะเนี่ย”

“ส้นสูงมันหักอะ” ทันทีที่เดินออกจากร้านกาแฟไม่ทันไร จู่ๆ ส้นสูงที่สวมใส่มันก็หักลงจนข้อเท้าของฉันพลิกเล็กน้อย ส่งผลให้เซล้มไปด้านหน้า จังหวะจะคว้าไหล่ของเขาเอาไว้ ร่างสูงก็หันมารับฉันทันจนใบหน้าแนบลงตำแหน่งแผงอกซ้าย กลิ่นหอมจากน้ำหอมที่เขาฉีดมันทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อนผะผ่าว

“กูบอกแล้วว่าอย่าสวมส้นสูงบ่อย”

“คนมันชอบนี่นา” ชอบบ่นฉันทุกอย่างจริงๆ เลยหมอนี่! “เจ็บอะ”

“เดี๋ยวไปนั่งตรงนั้นก่อน” ฉันเม้มริมฝีปากและบิดหน้าไปด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย เขาประคองเอวฉันและพามานั่งที่เก้าอี้ไม้ในห้างสรรพสินค้า จากนั้นร่างสูงก็นั่งชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่ง คล้ายกับว่าตอนนี้เขากำลังนั่งตรงหน้าเหมือนกำลังคุกเข่าขอแต่งงาน แต่ฉันก็ฝันสลายไงมันไม่ใช่อย่างที่ตัวเองคิด ทันทีที่รองเท้าส้นสูงถูกถอดออกจากปลายเท้า ฝ่ามืออุ่นร้อนก็บีบนวดคลึงตรงข้อเท้าจนฉันโน้มตัวเอาปัดมือเขาออก

“มันเจ็บ”

“ดี ทีหลังจะได้จำว่าอย่าใส่ส้นสูงบ่อยๆ”

“ชิ บ่นเก่งชะมัด”

“นั่งตรงนี้ เดี๋ยวมา”

“นายจะทิ้งฉันเหรอ!”

“บ้าหรือไงวะ จะไปดูยากับผ้าพันแผลให้” เขาตวาดใส่ฉันพลางถอนหายใจราวกับไม่สบอารมณ์ จากนั้นแผ่นหลังกว้างก็เดินห่างออกไปไกลจนฉันเอื้อมมือลงไปสัมผัสตรงข้อเท้า ความอบอุ่นจากมือเขามันยังแผ่ซ่านไม่หายไปไหนเลย ทั้งที่เจ็บข้อเท้าขนาดนี้ แต่ทำไมฉันถึงได้ยิ้มออกมาก็ไม่รู้สิ

10 นาทีต่อมา...

“เรียบร้อย ลุกไหวปะ?”

“ไม่” ส่ายหน้าไปมาขณะมองผ้าพันแผลที่ถูกผันตรงข้อเท้าได้อย่างสวยงาม แบบนี้มีข้ออ้างให้เขามารับไปส่งที่มหาลัยแล้วสินะ จะได้ไม่ต้องคิดแผนเรื่องรถเสียอีก เขาได้ฟังก็ควานหาอะไรบางอย่างในถุงพลาสติกพอหยิบขึ้นมาเป็นรองเท้าแตะคู่หนึ่ง ไม่รีรอที่จะถอดรองเท้าส้นสูงอีกข้างออกและสวมรองเท้าแตะให้ฉันแบบพอดิบพอดี รู้ทุกอย่างในชีวิตของฉันเหมือนกับที่ฉันเองก็รู้ทุกอย่างในชีวิตของเขาเช่นเดียวกัน

“ก็ถ้าไม่สวมกระโปรงสั้นๆ จะให้ขี่หลังนะ” น่าเสียดายชะมัด ถึงจะเคยขี่หลังเขาบ่อยๆ ก็เถอะ ตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันไง ความรู้สึกต้องไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว เขาพูดบ่นไปเรื่อยก่อนจะโอบเอวฉันที่เงยหน้าสบตากับเขา ยามที่มือของเขาบีบกระชับตรงเอวรู้สึกขนลุกเป็นบ้าเลยแหะ “ปวดขี้หรือไง?”

“อะไรของนาย”

“ขนลุกเกรียวเชียว”

“จะบ้าหรือไง!” ช่างกล้านะ ขนลุกก็เพราะนายนั่นแหละ พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้

เขาประคองเอวฉันและพาเดินออกจากห้างแบบช้ามากๆ จนแอบได้ยินเสียงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็นะมันเจ็บก็จริงแต่สำออยก็เพราะอยากให้เขาดูแลไงล่ะ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเขาคอยดูแล ห่วงใยฉันมาตลอดก็ตามที ใช่ว่าฉันจะไม่อยากได้มันตลอดนี่นา อยากได้ตลอดชีวิตไปด้วยซ้ำแต่ก็ได้แค่ความคิดนะ ความเป็นจริงเขาก็คิดแค่ว่าดูแลฉันในฐานะ ‘เพื่อนสาวคนสนิท’

แค่ความรู้สึกของเรามันก็ต่างกันแล้วไง ฉันรู้สึกกับเขาเกินคำว่าเพื่อน ส่วนเขาก็ไม่เคยคิดกับฉันเกินเลยไปจากคำว่าเพื่อนเลยสักนิด ทั้งที่ฉันทั้งสวย ทั้งแซ่บและร้อนแรง มีเสน่ห์สุดๆ เขากลับไม่เคยชายตามอง ราวกับฉันเป็นของต้องห้าม ไม่สิ เป็นของที่อยู่ในที่ที่เขาอยากให้อยู่เสียมากกว่า

“พรุ่งนี้มารับไปมหาลัยด้วย”

“ไปไหวหรือไง?”

“ฉันไม่อยากขาดเรียนนี่นา”

“โทรให้เพนนีมารับ พรุ่งนี้ฉันมีเรียนบ่ายถึงค่ำเลย” คำตอบของเขาทำให้ฉันมองค้อนเขาขณะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่โตสมฐานะลูกสาวของนักธุรกิจดังและร่ำรวย ร่างสูงเปิดประตูรถออกไปจากนั้นก็เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้กับฉัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้พลางช้อนร่างฉันในระยะที่แก้มสากเฉียดตรงริมฝีปากฉันไปมา จนต้องเบือนหน้าหนีด้วยความตกใจ ไม่สิ ที่เบือนหน้าหนีก็เพื่อไม่ให้เผลอจูบแก้มเขาต่างหากเล่า! “กว่าจะเดินเข้าบ้าน ขึ้นบันไดถึงห้อง คงเหมือนตัวสลอธ”

“ตัวอะไร?” ฉันโอบกอดลำคอแกร่งเมื่อเขาอุ้มฉันในแบบที่ฉันต้องการมันมาตลอด ถึงจะเคยโดนอุ้มในสถานการณ์คล้ายๆ กันก็เถอะ มันก็ตื่นเต้นทุกครั้งเลยนี่นา “สลอธเนี่ยนะ”

“ลองไปเสิร์จดูเอา” พูดจบเขาก็อุ้มฉันเข้ามาในบ้านที่เงียบสงัดมีเพียงแม่บ้านที่พอเห็นเขากับฉันก็ฉีกยิ้มให้ “พ่อกับแม่ไปไหน?”

“ไปติดต่อธุระที่ต่างประเทศ”

“อ่า แบบนี้เองสินะ ถึงได้เหงา” เขาอุ้มฉันมาถึงชั้นสองของบ้านและเดินเลี้ยวไปยังซ้ายมือและห้องของฉันอยู่ท้ายสุด เปิดประตูเข้าไปก็พบกับห้องนอนที่กว้างใหญ่ ร่างของฉันถูกพามานั่งบนโซฟาปลายเตียงพร้อมถุงพลาสติกที่วางข้างตัว “อย่าลืมทายาด้วย ไปละ”

“ดะ เดี๋ยวสิ” คว้าข้อมือเขาไว้ก่อนจะหมุนตัวจากไป “พรุ่งนี้มารับไม่ได้จริงๆ เหรอ?”

“เออ ให้เพนนีมารับ ฉันมีเรียนบ่ายถึงค่ำ”

“...”

“อย่าติดฉันให้มากเลย เราไม่ใช่เด็กกันแล้วนะ” พูดจบเขาก็วางมือลงบนศีรษะฉัน ยีเส้นผมเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทันทีที่ให้หลังเขาฉันก็รีบเดินกระเผลกไปเปิดผ้าม่านตรงหน้าต่าง มองร่างสูงใหญ่ที่เดินมาถึงรถของตัวเอง จังหวะเปิดประตูกำลังจะขึ้นถ เขาก็หยิบมือถือขึ้นมากดรับสายและคุยอะไรกับใครบางคนด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ไม่ช้ารถสปอร์ตจากัวร์สีดำก็ขับออกจากบ้านไป

ฉันถอนหายใจออกมาขณะมองไปยังตู้ปลายเตียงข้างๆ ทีวี กรอบรูปประมาณห้าอันวางเรียงกัน ไล่จากตั้งแต่ตอนเด็ก โตขึ้นมาได้นิดหน่อยและมาถึงตอนปัจจุบัน ภาพที่มีเราสามคนฉัน สองเพื่อนชายอีกคนและเขาคนนั้นที่ฉันคิดเกินเลยไปมากกว่าคำว่าเพื่อน หยิบกรอบรูปที่เราถ่ายกันสองคนตอนสวมชุดนักศึกษาปีหนึ่งครั้งแรก แม้จะอยู่คนละมหาลัยกันแต่กว่าจะดึงให้เขามาถ่ายได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก ส่วนสองเป็นพวกที่ไม่ชอบถ่ายรูปทำให้ต้องบังคับถ่ายกับเขาแบบไม่ยินยอมสักเท่าไหร่

ลอบมองภาพในมือที่เขายืนข้างฉันเอาแขนกอดคอ ส่วนฉันก็ฉีกยิ้มกว้างชูสองนิ้ว... ใครจะไปคิดกันล่ะว่าสุดท้ายภาพนี้มันจะกลายเป็นภาพที่สิ้นสุดทางเพื่อนของฉันที่มีต่อเขา นับจากนั้นความรู้สึกของฉันก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้นจนแปรเปลี่ยนมันไปตั้งแต่ตอนนั้น

“ฉันชอบนาย ซัน”

ได้แต่บอกเขาผ่านรูปภาพ ‘ซัน’ ที่หมายถึงพระอาทิตย์ แม้จะร้อนแรงแต่ก็มีมุมที่อบอุ่น เพราะเขาเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องมาตลอดไม่มีวันดับสิ้น ฉันถึงได้ชอบเขามากกว่าคำว่าเพื่อนที่เขาให้ แถมพระอาทิตย์ดวงนี้ก็โง่จริงๆ ที่มองไม่ออกว่าฉันรู้สึกยังไง ขนาดสองเพื่อนที่โลกส่วนตัวสูงสุดๆ ยังมองออกว่าฉันรู้สึกยังไงกับซัน มีแต่เขานั่นแหละ

“เจ้าโง่” เอานิ้วเคาะบนใบหน้าหล่อเหลาที่ฉีกยิ้มกว้าง “ไม่รู้อะไรซะเลย”

----------------------------------------------------

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

828.6k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

568.9k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
หยุดเสือ

หยุดเสือ

218.6k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
เขาเป็นเสือที่ไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนไม่พร้อมที่จะถอดเขี้ยวเล็บเพื่อใคร
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

624.8k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
"อย่าขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะคลานลงจากเตียงได้ ได้ยินมั้ยมะนาว!"

เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...

"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา

คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....

"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."

เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!

พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่

โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"

สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....

ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ

และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย

ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่

ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!

"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"

ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

3.7k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

42.6k การดู · เสร็จสิ้น · ณดารินทร์
“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

335.4k การดู · เสร็จสิ้น · Aoybabyz
เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
เล่ห์รักซ่อนชู้

เล่ห์รักซ่อนชู้

57k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.3k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

193.1k การดู · เสร็จสิ้น · นรานิณ
เพราะหนี้สินก้อนโตของครอบครัว ทำให้ "ปลายฝน" นักศึกษาเภสัชศาสตร์ปี 4 ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจดทะเบียนสมรสขัดดอกกับ "นพ. บดินทร์" ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลพ่วงตำแหน่งอาจารย์พิเศษสุดเนี้ยบที่เพิ่งดุเธอไปหมาดๆ กลางคลาสเรียน!

สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว

ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว

เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

594.4k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด