บทที่ 10 05 เลี้ยงรัก
“ไปทำไมนักบ้านไอ้เป้ง พ่อไม่ให้ไป เป็นผู้หญิงไปบ้านผู้ชายมันไม่ดี” พ่อเคลิ้มคนห่ามส่งเสียงไม่พอใจเมื่อลูกสาวเตรียมก้าวขาออกจากบ้าน
“แต่เลี้ยงรักรออาหารอยู่นะคะพ่อ” รัมภาทำหน้าเศร้าใส่พ่อ เลี้ยงรักคือแมวของคุณอา เขามาเลี้ยงได้สามปีแล้ว ทว่าไม่มีเวลาดูแล จึงจ้างวานสาวน้อยรัมภาให้ไปให้ข้าวให้น้ำเลี้ยงรักมันบ้าง
“หนูไม่ใช่เจ้าของจะสนใจทำไมลูก หนูเป็นสาวแล้วไข่เจียว ไปบ้านผู้ชายแบบนั้นไม่ดี โดยเฉพาะคนเลวแบบไอ้เป้ง”
“พ่อคะ ผู้ชายที่พ่อว่าคือเพื่อนของพ่อ ไหนพ่อว่าเขาไม่ดี ถ้าเขาไม่ดีทำไมไม่เลิกคบไปคะ คบกันเป็นเพื่อนมาได้ตั้ง 40 ปี”
“รัมภาลูก หนูฟังพ่อนะ ไอ้เป้งมันเป็นเพื่อนที่ดี แต่เป็นผู้ชายที่เลวสำหรับผู้หญิง มันไม่เหมาะจะดูแลใคร” ไอ้เป้งที่ทั้งชีวิตไม่คบใครจริงจัง เพราะงั้นมันไม่มีทางจะเข้าใจคำว่าครอบครัว
“หนูแค่จะไปหาเลี้ยงรัก ไปให้อาหารเลี้ยงรักแค่นั้นเองค่ะพ่อ แล้วคุณอาก็เป็นคนดี เขาดีกับหนู”
“ไข่เจียวหนูยังอ่อนโลก ไม่มีทางทันไอ้เป้ง งั้นพ่อไปด้วย ต่อไปพ่อจะไปให้อาหารแมวกับหนูเองลูก”
“พ่อแพ้ขนแมวนะคะ อายุก็เยอะแล้ว ภูมิแพ้เล่นงานหนักกว่าเมื่อก่อน เลี้ยงรักก็ขนเยอะมาก ลูกเป็นห่วงพ่อ”
ที่ลูกพูดมาก็ถูกอีก เดี๋ยวนี้อาการภูมิแพ้หนักกว่าเมื่อก่อน “ได้ลูกรัก พ่อจะรออยู่ตรงนี้ พ่อให้เวลาลูกแค่ 5 นาที”
“พ่อคะ วันนี้เลี้ยงรักต้องอาบน้ำ”
“โอ๊ย! กูจะบ้าตาย ไอ้เพื่อนเวร มึงนะมึงไอ้เป้ง มึงอย่าคิดว่ากูรู้ไม่ทัน เอาแมวมาล่อลูกกู”
“พี่ ถ้าพี่มัวแต่ยึกยักแล้วลูกจะได้ไปไหม ทางที่ดีให้ลูกรีบไปรีบกลับตอนที่ไม่มีคนอยู่บ้านไม่ดีกว่าหรือไง มานี่มา มาช่วยนิ่มหน่อย” นุ่มนิ่มยืนมองเหตุการณ์อยู่พักใหญ่จึงร้องเรียกสามีที่กำลังฉุนเฉียว ถ้าหากวันไหนเคลิ้มอยู่บ้านแล้วลูกสาวจะไปให้อาหารแมว อาการพ่อหวงลูกจะเป็นแบบนี้ตลอด
“น้องไข่รีบไปรีบกลับนะลูก กลับมาแล้วเข้าประตูหลังบ้าน พ่อกับน้อง ๆ จะได้ไม่อาการกำเริบ” ร้องบอกลูกสาวให้รีบไปจากตรงนี้
“ค่าแม่” รัมภากรีดยิ้มหวานแล้วเดินข้ามไปฝั่งบ้านของอนุวัฒน์ ขณะที่พ่อขี้หวงยืนฟาดงวงฟาดงาด่าเพื่อนสนิทผ่านลมฟ้าอากาศ
หนึ่งชั่วโมงกับการขลุกอยู่กับแมวที่เจ้าของตัวจริงไม่มีเวลาเลี้ยงดู รัมภาสาวน้อยทาสแมวยิ้มอย่างสุขใจเมื่อภารกิจเสร็จเรียบร้อย “หอมฉุยเลยครับเลี้ยงรัก เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาใหม่นะ”
เดินออกมาจากห้องแมว หันหลังปิดประตู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมีใครบางคนมาสวมกอดจากด้านหลัง “อุ้ย! คุณอา”
“คิดถึงคนดีจังเลย” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อน กอดรอบเอวเกยคางวางที่ไหล่หันหน้าหอมแก้มเนียนใส
“ทำไมกลับเร็วคะ” เธออุตส่าห์จะมาทำให้เรียบร้อยก่อนที่คุณอาจะกลับมาเห็นเธอในบ้าน
“งานเรียบร้อยเร็วครับ” เขาจับหญิงสาวหันหน้ามาหาแล้วยิ้มให้เธอก่อนจะหอมที่แก้มเนียนใสอีกครั้ง นาน ๆ จะหาโอกาสแนบชิดขอกอดหอมชาร์จแบตให้ร่างกายทีเถอะ
แล้วไอ้ที่กลับเร็วเพราะไปส่งพิชาที่คอนโด ดื่มด่ำที่ห้องหญิงสาวอีกรอบถึงได้กลับมาที่บ้าน กลับมาเจอสาวน้อยน่ารัก
“หื้อ อุ้มไข่ทำไมคะไข่จะกลับบ้านแล้ว” ร่างบางถูกอุ้มช้อนขึ้น สองแขนยกขึ้นกอดคล้องคอชายหนุ่มไว้
