บทนำ
“จริงเหรอคะ” อะจ้ารับบทคนโง่ไปหนึ่ง
“จริงสิคะ อาจะโกหกคนดีทำไม อาพยายามจะอธิบายแล้ว แต่คนดีไม่ฟังอาบ้างเลย” เป็นไงล่ะ ฉันผิดซะงั้น อาเป้งร้าย แต่รัมภาจะร้ายกว่าค่ะบอกเลย
“แล้วรอยลิปสติกที่ติดปกเสื้อละคะ” เอาสิ ไหนแถมาซิคุณอา อยากรู้จริง ๆ ว่าจะไปได้แค่ไหน
“รอยลิปที่ไหน นั่นมันเกิดอุบัติเหตุระหว่างคุยกับลูกค้าไง น้ำแดงมันหกใส่จนเกิดรอย น้องไข่เชื่ออานะคะ” อยากจับทุ่มแล้วกระชากหนังหัวแรง ๆ โขลกกับพื้น คิดว่าฉันโง่มากหรือไง
โอเค คุณอามาไม้นี้ เดี๋ยวรู้กันค่ะ อย่าพลาดอีกนะ เดี๋ยวเจอไข่บ้าง ถือว่าไข่เตือนแล้วนะ “จริงเหรอคะ ไม่ใช่เห็นไข่เป็นเด็กแล้วมาพูดหลอกกันนะ”
“จริงสิคะ อารักน้องไข่ขนาดนี้ อาจะกล้าโกหกได้ไง” อยากจะตะโกนใส่หน้า รักแบบไหนกันคุณอา หรือแค่อยากฟันแล้วทิ้ง
“ค่ะ ไข่เข้าใจแล้ว ปล่อยได้แล้วค่ะ ไข่อยากกลับบ้าน” เสียงสามเสียงสี่ก็มาและพูดไปงั้น เหมือนเล่นตัว รู้ไงว่าเขามันคนชอบแทะโลม ต้องหาโอกาสจูบหอมดอมดมอยู่แล้ว ฉันก็เลยแกล้งเอาความใสซื่อกระตุกกระตุ้นต่อมเร่งเครื่องสักหน่อย
ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ย ขำความแรดของตัวเอง
บท 1
อนุวัฒน์ คนึงเรศ ชื่อนี้เป็นที่จับตามองอย่างมากในแวดวงธุรกิจไฮโซเซเลปทั้งหลาย หนุ่มโสดวัย 41 นักธุรกิจดวงรุ่งจับต้องอะไรล้วนเป็นเงินทอง สาวน้อยสาวใหญ่ต่างหมายปอง อยากลองสักครั้ง ชั่วข้ามคืนก็ยังดี
“ที่ยังครองตัวโสดเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่หรือเปล่าคะ” นักข่าวสาวของสำนักข่าวหนึ่งจ่อไมค์สัมภาษณ์นายอนุวัฒน์ที่งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์อาหารเสริมของเขา
“ผมมีคนที่ใช่แล้วครับ” คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างยืนบิดไปมาด้วยความเขินอาย
“ว้าว แบบนี้มีข่าวดีเมื่อไหร่คะ” ท่าทีของนางแบบสาวที่ดูสนิทสนมทำให้นักข่าวทุกสำนักเข้าใจไปว่าคนนี้แหละคนที่ใช่ของอนุวัฒน์
“คงต้องรออีกสักพักครับ ผมยังอยากทำงานให้เต็มที่” หากจับสังเกตดูดี ๆ คำตอบของเขาเป็นแบบนี้ทุกรอบที่ให้สัมภาษณ์ ไม่ว่าข้างกายจะเป็นนางแบบคนไหนก็ตาม ทว่าไม่มีใครสังเกตน่ะสิ
“งั้นขอถ่ายรูปคู่หน่อยนะคะ” จากนั้นนางแบบสาวก็เริ่มโพสต์รูปคู่อิงแอบชายหนุ่ม ด้วยหวังว่าคืนนี้จะได้สานต่อความสัมพันธ์อีกสักรอบ
“ไข่ดูไรอยู่” เทวา ศิวะวานนท์ หรือหมูสับแฝดคนสุดท้องทักพี่สาวฝาแฝดคนโต
“ว้าว อาเป้งออกทีวีอีกแล้ว จะรวยไปไหนวะเนี่ย” เทวัญ ศิวะวานนท์ หรือกะเพราแฝดคนรองเดินเข้ามาส่องหน้าจอที่พี่สาวกำลังนั่งดู
“ถอยออกมาทั้งคู่เลย อย่ามาบัง” เสียงของนางสาวรัมภา ศิวะวานนท์หรือน้องไข่เจียว สาวน้อยวัย 18 ปี หมาด ๆ เมื่อวานนี้ เจ้าหล่อนกำลังดูคุณอาผ่านหน้าจอทีวี สัมภาษณ์นี้เป็นข่าวของเมื่อวานตอนเย็น
“จะดูทำไมผ่านทีวี อาเป้งก็อยู่ข้างบ้านเรา อยากเจอก็เดินไปดิ”
“นี่เลย พอดีเลยไข่เอาข้าวไปให้อาเป้งด้วย แม่โทรมาบอกให้แม่บ้านทำกับข้าวให้อาเป้งหน่อย เห็นว่าปวดหัว เครียดกับงานหลายวันจนทรุด ไข่เอาไปให้หน่อยนะ” เทวาได้โอกาสใช้พี่สาว พี่สาวแสนดี เอ๊ะ หรือว่าแสนซื่อกันนะ
“ทำไมคุณอาไม่ไปหาหมอล่ะ แล้วทำไมหมูสับต้องมาใช้พี่ด้วย”
“ก็หมูปวดท้องนี่ไง ขี้เกียจเดิน แล้วไข่ลืมหรือไงว่าหมูกับไอ้เพราแพ้ขนแมว มีไข่คนเดียวที่ไม่แพ้ ก็แล้วแต่นะ ไม่สงสารอาเป้งก็ตามใจ ปล่อยให้นอนป่วยไปเถอะ แก่ ๆ แบบนั้นไม่มีคนดูแล อาจจะช็อกตายก็ได้ ไปละ” ว่าแล้วเทวัญเทวาสองแฝดก็กอดคอกันเดินขึ้นบ้าน ปล่อยให้สาวน้อยรัมภานั่งขมวดคิ้วสวยครุ่นคิดถึงสิ่งที่แฝดน้องพูด
นั่งได้ไม่นานรัมภาก็ตัดสินใจลุกเข้าครัวไปถือเอาปิ่นโตที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ แล้วก็เดินไปที่บ้านของคุณอาข้างบ้าน เพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยลงรอยของพ่อเธอ
รัมภาเปิดประตูรั้วที่ติดบ้านของเธอด้วยความคุ้นชินเพราะเธอเดินเข้าออกบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ
ทางด้านเทวัญเทวาเห็นพี่สาวเดินไปบ้านข้างๆ พร้อมปิ่นโตในมือก็พากันหันมาชนไหล่ด้วยความชอบใจ จะอะไรได้ล่ะก็เขาทั้งคู่ได้รับเงินค่าจ้างจากอนุวัฒน์คนเจ้าเล่ห์ ให้ทำยังไงก็ได้ต้องได้เห็นหน้าสาวน้อยไข่เจียวโดยเร็ว
แล้วเจ้าสองแฝดก็ทำสำเร็จ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าครั้งนี้เป็นการส่งเนื้อชิ้นงามเข้าปากเสือหิว
“อาเป้งคะ คุณอา คุณอาคะ” รัมภาร้องเรียกเจ้าของบ้าน เธอเดินเข้ามาในบ้านมันเงียบกริบ คุณอามีฐานะดี แต่ทำไมถึงไม่จ้างแม่บ้าน ทำไมชอบอยู่คนเดียว ไม่เหงาหรือไง “คุณอาคะไข่เอาข้าวมาให้”
“น้องไข่” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์เสียงนุ่มอ่อนโยนเวลาเรียกผู้หญิงตรงหน้า
“คุณอา ไข่เอาข้าวมาให้ค่ะ นี่คุณอาทานยาหรือยังคะ” รัมภาถามด้วยความเป็นห่วง อนุวัฒน์ในสายตาเธอนั้นเขาคือคนดี คือคนที่คอยปกป้องเธออยู่เสมอ
“ยังเลยครับ คนดีช่วยอยู่เป็นเพื่อนอาได้ไหม อยู่คนเดียวแล้วรู้สึกกลัว” นึกแล้วก็ขำคำพูดตัวเอง อย่างเขานี่นะจะกลัว มีอะไรให้เขาต้องกลัวกัน
“ได้ค่ะ คุณอากินข้าวก่อนนะคะ เดี๋ยวไข่ไปจัดใส่จานให้” หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน
“ครับ อารอที่โต๊ะนะ” คนเป็นอาน่ะยิ้มหวานยิ่งกว่า ไม่ได้เจอหลายวันยังสวยน่ารัก ทำใจเขาสั่นไหวเหมือนเดิม รัมภาเดินเข้าครัวไปแล้ว ทว่าอนุวัฒน์ยังคงยิ้มกว้างกระทั่งสายตาเผลอปะทะกับรูปถ่ายที่ติดผนังบ้านพอดี
บทล่าสุด
#118 บทที่ 118 ตอนพิเศษ9 จบ
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#117 บทที่ 117 ตอนพิเศษ8
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#116 บทที่ 116 ตอนพิเศษ7
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#115 บทที่ 115 ตอนพิเศษ6
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#114 บทที่ 114 ตอนพิเศษ5
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#113 บทที่ 113 ตอนพิเศษ4
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#112 บทที่ 112 ตอนพิเศษ3
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#111 บทที่ 111 ตอนพิเศษ2
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#110 บทที่ 110 ตอนพิเศษ1
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026#109 บทที่ 109 54 คนดีของไอ้เป้ง(2)
อัปเดตล่าสุด: 7/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
สัญญารักประธานร้าย
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
