Secret คุณอาที่แปลว่ารัก

อนุวัฒน์ คนึงเรศ ชื่อนี้เป็นที่จับตามองอย่างมากในแวดวงธุรกิจไฮโซเซเลปทั้งหลาย หนุ่มโสดวัย 41 นักธุรกิจดวงรุ่งจับต้องอะไรล้วนเป็นเงินทอง สาวน้อยสาวใหญ่ต่างหมายปอง อยากลองสักครั้ง ชั่วข้ามคืนก็ยังดี

“ที่ยังครองตัวโสดเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่หรือเปล่าคะ” นักข่าวสาวของสำนักข่าวหนึ่งจ่อไมค์สัมภาษณ์นายอนุวัฒน์ที่งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์อาหารเสริมของเขา

“ผมมีคนที่ใช่แล้วครับ” คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างยืนบิดไปมาด้วยความเขินอาย

“ว้าว แบบนี้มีข่าวดีเมื่อไหร่คะ” ท่าทีของนางแบบสาวที่ดูสนิทสนมทำให้นักข่าวทุกสำนักเข้าใจไปว่าคนนี้แหละคนที่ใช่ของอนุวัฒน์

“คงต้องรออีกสักพักครับ ผมยังอยากทำงานให้เต็มที่” หากจับสังเกตดูดี ๆ คำตอบของเขาเป็นแบบนี้ทุกรอบที่ให้สัมภาษณ์ ไม่ว่าข้างกายจะเป็นนางแบบคนไหนก็ตาม ทว่าไม่มีใครสังเกตน่ะสิ

“งั้นขอถ่ายรูปคู่หน่อยนะคะ” จากนั้นนางแบบสาวก็เริ่มโพสต์รูปคู่อิงแอบชายหนุ่ม ด้วยหวังว่าคืนนี้จะได้สานต่อความสัมพันธ์อีกสักรอบ

“ไข่ดูไรอยู่” เทวา ศิวะวานนท์ หรือหมูสับแฝดคนสุดท้องทักพี่สาวฝาแฝดคนโต

“ว้าว อาเป้งออกทีวีอีกแล้ว จะรวยไปไหนวะเนี่ย” เทวัญ ศิวะวานนท์ หรือกะเพราแฝดคนรองเดินเข้ามาส่องหน้าจอที่พี่สาวกำลังนั่งดู

“ถอยออกมาทั้งคู่เลย อย่ามาบัง” เสียงของนางสาวรัมภา ศิวะวานนท์หรือน้องไข่เจียว สาวน้อยวัย 18 ปี หมาด ๆ เมื่อวานนี้ เจ้าหล่อนกำลังดูคุณอาผ่านหน้าจอทีวี สัมภาษณ์นี้เป็นข่าวของเมื่อวานตอนเย็น

“จะดูทำไมผ่านทีวี อาเป้งก็อยู่ข้างบ้านเรา อยากเจอก็เดินไปดิ”

“นี่เลย พอดีเลยไข่เอาข้าวไปให้อาเป้งด้วย แม่โทรมาบอกให้แม่บ้านทำกับข้าวให้อาเป้งหน่อย เห็นว่าปวดหัว เครียดกับงานหลายวันจนทรุด ไข่เอาไปให้หน่อยนะ” เทวาได้โอกาสใช้พี่สาว พี่สาวแสนดี เอ๊ะ หรือว่าแสนซื่อกันนะ

“ทำไมคุณอาไม่ไปหาหมอล่ะ แล้วทำไมหมูสับต้องมาใช้พี่ด้วย”

“ก็หมูปวดท้องนี่ไง ขี้เกียจเดิน แล้วไข่ลืมหรือไงว่าหมูกับไอ้เพราแพ้ขนแมว มีไข่คนเดียวที่ไม่แพ้ ก็แล้วแต่นะ ไม่สงสารอาเป้งก็ตามใจ ปล่อยให้นอนป่วยไปเถอะ แก่ ๆ แบบนั้นไม่มีคนดูแล อาจจะช็อกตายก็ได้ ไปละ” ว่าแล้วเทวัญเทวาสองแฝดก็กอดคอกันเดินขึ้นบ้าน ปล่อยให้สาวน้อยรัมภานั่งขมวดคิ้วสวยครุ่นคิดถึงสิ่งที่แฝดน้องพูด

นั่งได้ไม่นานรัมภาก็ตัดสินใจลุกเข้าครัวไปถือเอาปิ่นโตที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ แล้วก็เดินไปที่บ้านของคุณอาข้างบ้าน เพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยลงรอยของพ่อเธอ

รัมภาเปิดประตูรั้วที่ติดบ้านของเธอด้วยความคุ้นชินเพราะเธอเดินเข้าออกบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ

ทางด้านเทวัญเทวาเห็นพี่สาวเดินไปบ้านข้างๆ พร้อมปิ่นโตในมือก็พากันหันมาชนไหล่ด้วยความชอบใจ จะอะไรได้ล่ะก็เขาทั้งคู่ได้รับเงินค่าจ้างจากอนุวัฒน์คนเจ้าเล่ห์ ให้ทำยังไงก็ได้ต้องได้เห็นหน้าสาวน้อยไข่เจียวโดยเร็ว

แล้วเจ้าสองแฝดก็ทำสำเร็จ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าครั้งนี้เป็นการส่งเนื้อชิ้นงามเข้าปากเสือหิว

“อาเป้งคะ คุณอา คุณอาคะ” รัมภาร้องเรียกเจ้าของบ้าน เธอเดินเข้ามาในบ้านมันเงียบกริบ คุณอามีฐานะดี แต่ทำไมถึงไม่จ้างแม่บ้าน ทำไมชอบอยู่คนเดียว ไม่เหงาหรือไง “คุณอาคะไข่เอาข้าวมาให้”

“น้องไข่” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์เสียงนุ่มอ่อนโยนเวลาเรียกผู้หญิงตรงหน้า

“คุณอา ไข่เอาข้าวมาให้ค่ะ นี่คุณอาทานยาหรือยังคะ” รัมภาถามด้วยความเป็นห่วง อนุวัฒน์ในสายตาเธอนั้นเขาคือคนดี คือคนที่คอยปกป้องเธออยู่เสมอ

“ยังเลยครับ คนดีช่วยอยู่เป็นเพื่อนอาได้ไหม อยู่คนเดียวแล้วรู้สึกกลัว” นึกแล้วก็ขำคำพูดตัวเอง อย่างเขานี่นะจะกลัว มีอะไรให้เขาต้องกลัวกัน

“ได้ค่ะ คุณอากินข้าวก่อนนะคะ เดี๋ยวไข่ไปจัดใส่จานให้” หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน

“ครับ อารอที่โต๊ะนะ” คนเป็นอาน่ะยิ้มหวานยิ่งกว่า ไม่ได้เจอหลายวันยังสวยน่ารัก ทำใจเขาสั่นไหวเหมือนเดิม รัมภาเดินเข้าครัวไปแล้ว ทว่าอนุวัฒน์ยังคงยิ้มกว้างกระทั่งสายตาเผลอปะทะกับรูปถ่ายที่ติดผนังบ้านพอดี