บทที่ 11 05 เลี้ยงรัก(2)
“ก็อาคิดถึง อยากกอดอยากหอม” เสียงนุ่มนวลชวนเพ้อฝันทำให้หญิงสาวก้มสบตากับชายหนุ่ม เธอหลบตาเมื่อเขาส่งรอยยิ้มละมุนชวนเขินอาย
แล้วหัวใจดวงน้อยก็สั่นระริกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับบางอย่าง รัมภาพยายามกลั้นเสียงสั่นเอ่ยถามคุณอา “คุณอาไปทำงานมาเหนื่อยมากไหมคะ”
“เหนื่อยค่ะ วันนี้อาเหนื่อยมากเลย คนดีปลอบอาหน่อยนะคะ อาอยากได้กำลังใจจากสาวน้อยไข่เจียว” วันนี้ออกแรงตั้งหลายรอบ ไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง
“ปล่อยไข่ลงหน่อยค่ะ ไข่ปวดหัว อยากกลับบ้าน” น้ำเสียงจริงจังทำให้อนุวัฒน์ทิ้งอารมณ์ก่อนหน้าไป ทว่าใช่จะปล่อยรัมภาลง อุ้มเธอเดินมานั่งที่โซฟาแทนต่างหาก
แนบหน้าผากติดกับหน้าผากของหญิงสาว ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่หว่า “ไม่สบายเหรอคะ น้องไข่กินยาหรือยัง”
“กำลังจะกลับไปกินค่ะ” สายตาจับจ้องที่ปกเสื้อของคุณอา ยิ่งมองยิ่งเจ็บที่หัวใจ
“น้องไข่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ปวดมากเหรอ อาพาไปหาหมอนะ” อยู่ ๆ สาวน้อยไข่เจียวคนดีของเขาก็ร้องไห้ ทำเอาคนแก่อยู่ไม่สุข
“อาเป้ง”
“ครับ”
“อาหลานทำแบบนี้ไม่ดีค่ะ ปล่อยหนูได้แล้ว หนูจะกลับบ้าน”
“ไข่เจียว ไหนเราคุยกันแล้วไง”
“คุยอะไรคะ”
“เรื่องที่เราคบกันไง”
“ไข่รักคุณอา แต่เราคบกันแบบไหนคะ เราเป็นอะไรกัน” คบกันงั้นเหรอ คบกันเป็นอะไรล่ะ ไม่เห็นมีความชัดเจนเลย
“คนดีอยากเป็นอะไร อาให้เป็นได้ทั้งนั้น น้องไข่เป็นคนที่อารักไง ที่บอกปวดหัวนี่ไม่สบาย หรือเครียดอะไรคะ บอกอาได้ไหมคนดี”
“เป็นคนที่รักเหรอคะ” เธอไม่ได้ใสซื่อนะ เป็นคนที่รักมันยังไง เป็นได้แค่คนที่รักแต่ไม่มีสถานะที่ชัดเจนอย่างนั้นเหรอ ให้หลบ ๆ ซ่อน ๆ น่ะเข้าใจเพราะอายุเราต่างกัน และพ่อไม่เห็นด้วยมาก ๆ แต่ถ้าคบกันต้องซื่อสัตย์ ไม่ใช่ทำตัวเหมือนสัตว์
“ไข่เจียวหนูไม่ได้ตัวร้อน เป็นอะไรไหนบอกอามาซิ พ่อดุอะไรอีกคะ” เพราะเมื่อก่อนตอนยังเด็กสาวน้อยมักมานั่งบนตักแล้วร้องไห้เมื่อโดนพ่อดุเวลาทำผิด แล้วคนปลอบใจก็คือคุณอาคนนี้
“พ่อแค่สอนค่ะ แล้วหนูก็คิดว่าพ่อพูดถูกจริง ๆ”
“พ่อหนูสอนอะไรคะ บอกอาได้ไหม”
“…” หญิงสาวส่ายหน้า ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วดันตัวออกจากชายหนุ่ม
“รัมภางอนอะไรอาคะ หนูเป็นแบบนี้อาใจไม่ดีเลย” ท่าทีแบบนี้ทำให้เขาคิดถึงเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่โดนสาวน้อยรัมภาเมิน อาการประมาณนี้เลย
สาวน้อยไข่เจียวมองหน้าชายหนุ่มที่เธอหลงรักด้วยความผิดหวัง รอยลิปสติกที่ติดปกเสื้อ และรอยจ้ำแดงสามสี่จุดที่บริเวณลำคอทำให้เธอคาดเดาว่าเขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมา ที่ว่าเหนื่อยคงไม่ใช่เพราะทำงาน หญิงสาวอาศัยช่วงที่อนุวัฒน์สับสนลุกออกจากตักและบอกกับเขา “ที่ว่าความลับน่ะ ไข่ไม่เอาด้วยแล้วนะ ไข่ไม่ชอบคนไม่รักษาสัญญา ไม่ต้องมากอดมาหอมไข่อีกเลย”
“น้องไข่…” ไม่ทัน เพราะหญิงสาวพูดจบก็วิ่งออกไปจากบ้านของคุณอาเรียบร้อย
“เหี้ยแล้วไง” สบถหยาบหลังจากหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดกล้องสังเกตใบหน้า เพราะความผิดปกติของคำพูดหญิงสาวทำให้เขาเอะใจ “คุณปลา มึงจะไม่ได้ไปต่อเพราะทิ้งร่องรอยนี่แหละ ฉิบหายเลยกู”
เพราะรสนิยมลีลาของพิชาถูกใจมาก ก็เลยคิดเอาไว้ว่าจะสานต่อกันไปจนกว่าจะเบื่อ
