บทที่ 14 07แผนรวบหัวรวบหาง
หลังจากที่หาคำตอบจากเพื่อนในโลกโซเชียลได้แล้ว ฉันลงมากินข้าว และก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่ายังไงก็ต้องเจอคุณอา เป็นเรื่องปกติที่ว่าถ้าเขากลับบ้านแต่หัววัน มื้อค่ำเขาจะมาฝากท้องที่บ้านฉัน มาตลอด พ่อก็แขวะได้ทุกครั้ง แต่ก็มาเหมือนเดิม
“แม่คะวันนี้ไข่ไม่กินนะคะ ไม่ค่อยหิว” เดินมาเจอคุณอาพอดีไง ก็เลยรับบทน้อยใจ ไม่กินข้าวซะเลย นึกออกพอดีว่าบทนี้ก็เรียกความสนใจได้อยู่
“อะไรกันไข่ เมื่อกลางวันก็ทำเหมือนแมวดม” แม่พูดเพราะเป็นห่วง
“ก็ไข่อยากหุ่นดีไงคะ จะเข้ามหา’ลัยแล้วต้องรักษาหุ่นหน่อยสิ” เน้นคำว่ามหา’ลัยเพราะอยากให้คุณอารู้ว่าฉันน่ะมีโอกาสเจอผู้ชายเยอะนะ ถ้ายังมั่วเดี๋ยวรู้กัน
“หุ่นดีอยู่แล้วยังจะลดอีก”
“ขออีกนิดค่ะ ไข่ขึ้นห้องนะคะ” ฉันเมินสายตาที่คุณอาพยายามสื่อมา แล้วรีบวิ่งขึ้นห้อง ไอ้อยากได้เขามาเป็นสามีอะอยากได้ใจจะขาด จนบางครั้งนึกว่าตัวตนจริง ๆ น่ะแก่แดดเพราะเพิ่งจะอายุสิบแปด ฉันคิดว่าถ้าหากฉันยอมง่าย ๆ คุณอาจะไม่เห็นค่าความสำคัญ และคงจะหากินข้างทางไปเรื่อยตามความเคยชินมาตลอดหลายสิบปี ซึ่งฉันไม่ยอมเด็ดขาด ถ้าเขาคิดจะมาเป็นของฉัน เขาต้องเป็นของฉันแค่คนเดียว จะหากินไปเรื่อยแบบเมื่อก่อนฉันไม่เอา
วันต่อมา
มื้อเช้าที่โต๊ะอาหารมีฉันแม่และพ่อ เทวาเทวัญไม่ได้กลับบ้าน ได้ยินโทรมาบอกแม่ว่าค้างกับเพื่อน แม่กับพ่อบ่น แต่ก็เท่านั้น สองคนนั้นฟังที่ไหนกัน หูทวนลมก็จบ
“เรื่องที่ไข่เคยคุยกับพ่อแม่ไว้ ไข่ตัดสินใจแล้วนะคะ” ในตอนที่พ่อยกแก้วน้ำขึ้นดื่มหลังจากรวบช้อนเก็บ ฉันก็รวบรวมความกล้า เพื่อให้แผนรวบหัวรวบกินกลางคุณอาที่วางไว้ได้เดินไปข้างหน้า
“หนูตัดสินใจว่ายังไงลูก” พ่อเฝ้าหวังในคำตอบมาก ฉันเข้าใจดีว่าพ่อรักและห่วงหวงฉันที่สุดในบรรดาแฝดสาม เพราะฉันเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว
“ไข่จะไปอยู่คอนโดค่ะ การเดินทางสะดวกกว่าเยอะ ไม่ต้องตื่นแต่เช้า”
“…”
“นะคะพ่อ เคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ฉันอ้อนเสียงหวานขณะที่พ่อนิ่งขรึมลงทันที
“ไข่จะทิ้งพ่อ ไม่รักพ่อเหรอลูก” นั่นไง เอาความรักมาอ้างเชียว ฉันแค่ไปอยู่คอนโดพ่อก็มโนไปไกลแล้ว
“แม่คะ” คนนี้ช่วยได้ตลอด คุยกับแม่ดีกว่า แม่เป็นผู้ใหญ่มีหลักการกว่าพ่อเยอะ นี่ฉันไม่ได้ว่าพ่อนะ
“เราคุยกันแล้วนะพี่ ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจยังไง เราจะเคารพการตัดสินใจของลูก ลูกจะได้โตในแบบที่ลูกต้องการ รักได้หวงได้แต่อย่าลืมว่าลูกต้องมีความสุข และอย่าลืมว่าเราไม่ใช่เจ้าของชีวิตลูก อีกอย่างดีด้วยไม่ใช่เหรอ ลูกอยู่ห่างพี่เป้ง” ประโยคท้ายตรงนี้ผิดค่ะแม่ ลูกสาวอยากใกล้เขามากกว่าเดิมต่างหาก
“แล้วผู้ชายคนอื่นอะ อยู่ห่างสายตากูอีก กูจะดูแลได้ไง” พ่อหันไปมองแม่ด้วยสายตาน้อยใจ
“งั้นก็ปล่อยให้รัมภาอยู่ในกรงทองของพี่แล้วกัน กักขังลูกไว้ตลอดชีวิตพี่ไปเลย เลี้ยงให้เหมือนสัตว์เลี้ยงไปซะ” แม่ขึ้นเสียง อีกทั้งมือตบโต๊ะเสียงดังด้วย
“อ้วน…” และพ่อถึงกับสะดุ้ง
“ไม่ต้องมาเรียก ทีเมื่อก่อนตัวเองอยู่ติดบ้านที่ไหน ทำตามใจตัวตลอด ชอบทำพ่อแม่เสียใจนี่ที่หนึ่ง คราวนี้มาคิดขังลูก มันเกินไปนะ ไม่คิดถึงใจลูก คิดถึงแต่ใจตัวเอง”
