บทที่ 16 08 เย็นไว้ไข่เจียว

เวลา 11 โมงพ่อออกจากบ้านไปดูงานที่โรงงาน แม่ก็ติดตามไปด้วยเพราะพ่อไม่ชอบให้ห่างกาย พ่อรักแม่มาก รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง ที่ไหนมีแม่ที่นั่นต้องมีพ่อ เมื่อพ่อออกจากบ้านไปแล้ว ที่บ้านจึงเหลือแค่แม่บ้านและคนงานอีกสองสามคน ทางสะดวกค่ะ

ฉันอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้หอมฉุยเชียวล่ะ แล้วจากนั้นก็เดินมาที่บ้านของคุณอา มาให้อาหารเลี้ยงรัก ชื่อนี้ฉันตั้งเอง หวังให้เป็นตัวเชื่อมระหว่างเรา เลี้ยงรักไว้ก่อนถึงเวลาค่อยจับกิน อ่อ จับคุณอานะ ไม่ได้จับแมว แมวอ้วนตัวนี้ชอบฉันมาก ฉันก็ชอบมัน แต่ชอบน้อยกว่าคุณอา คุณอาคือที่สุดแล้ว

ถ้าจะถามว่าทำไมให้อาหารแมวต้องอาบน้ำแต่งตัวให้หอมก่อนมา ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่บ้านของคุณอามีกล้องติดทุกมุมบ้าน แล้วตอนนี้ที่ฉันทำเป็นโกรธคุณอา เมินเฉยต่อเขา มีเหรอเขาจะไม่รีบโผล่หัวกลับมาหาฉันที่บ้าน อย่างเขาน่ะป่านนี้รีบมาแล้ว ไม่เกินครึ่งชั่วโมงอาเป้งกลับมาแน่ และถ้าถึงตอนนั้นก็... อิอิ

แต่เหมือนจะผิดคาดคุณอาอยู่บ้านค่ะ รถของเขาจอดอยู่ครบทุกคัน เอาล่ะ เหมือนจะเร็วกว่าที่คิด ฉันทำเป็นไม่สนใจว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ เดินตรงมาที่ห้องของเลี้ยงรักด้วยท่าทีอ่อนหวาน ไร้เดียงสา ใบหน้าก็เศร้าหมองหน่อย ๆ

“เลี้ยงรักครับ พี่ไข่มาแล้ว” ทุกก้าวที่เดินฉันรับรู้ได้ว่ามีคนจับจ้อง และเขาคนนั้นไม่ปรากฏตัว เขารอคอยจังหวะที่ฉันเผลอไง หึ คุณอาน่ะเป็นแบบนี้ตลอด ชอบรอจังหวะ โดยที่เขาไม่ได้รู้เลยว่าจังหวะที่เขาได้คือหมากที่ฉันวางไว้

ให้อาหารแมวเรียบร้อยฉันก็นั่งปรับทุกข์กับแมว คนที่แอบฟังยังไงก็ได้ยิน ฉันตั้งใจให้เขาได้ยิน “เลี้ยงรักครับ ทำไมคุณอาใจร้ายจังเลย ไม่รักษาสัญญาที่รับปากกันอย่างดี ไข่คงไม่สำคัญจริง ๆ ใช่ไหมเลี้ยงรัก ต่อไปไข่จะไม่ได้มาหาเลี้ยงรักแล้วนะ ไข่ไม่อยากยุ่งกับคุณอาแล้ว เป็นเด็กดีนะรู้ไหม ไข่ต้องคิดถึงเลี้ยงรักมากแน่ ๆ เลย”

พูดไปก็ทำเสียงเศร้า ปั้นบีบน้ำตาออกมาด้วย สะอื้นอีกต่างหาก เลี้ยงรักทำหน้างง ๆ เพราะว่าฉันร้องไห้ทั้งที่กำลังยิ้มอย่างสุขใจ ที่สะอื้นจนแผ่นหลังสั่นไหวเพราะกำลังกลั้นขำ ประตูห้องเลี้ยงรักไม่ได้ปิด ฉันจงใจไม่ปิด ฉันนั่งหันหลังให้ประตูนั่งลูบขนเลี้ยงรัก และฉันรับรู้ว่าคุณอาน่ะยืนมองอยู่ เขาต้องรู้สึกผิดที่ทำน้องไข่คนดีคนนี้เสียใจและเสียน้ำตา

เมื่อกระตุ้นอารมณ์ได้ที่แล้ว ฉันยิ้มให้เลี้ยงรักที่ยังทำหน้ามึนงง จากนั้นยกมือปาดน้ำตาที่พยายามบีบเค้นออกมา “พี่ไข่กลับบ้านก่อนนะ”

ลุกขึ้นยืนทำท่าอ่อนแอ ใบหน้าน่าสงสาร และก็หันหน้ากลับมาทางประตู ซึ่งคุณอาไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตูอย่างที่ฉันคิด ก็แน่ล่ะ เขาหลบแล้วไง ไม่เชื่อก็ลองดูสิ พอฉันเดินออกจากห้องเลี้ยงรัก คุณอาเข้าหาฉันแน่

พรึบ!

เห็นไหมล่ะ เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย เขาพุ่งเข้ามาอุ้มฉันขึ้นเหนือพื้นอย่างเร็วไว

“ปล่อยค่ะ” ในใจร้องบอกพาหนูเข้าห้องสิ ต้องรีบเตือนสติ อีไข่มึงใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งรีบเว้ย

“ไม่ปล่อย เราต้องคุยกัน นี่อาไม่ไปทำงานเพราะรอน้องไข่เลยนะคะ เราคุยกันนะ” ฉันชอบที่สุดคือคุณอาพูดคะขา แพ้ ฉันแพ้ผู้ชายคนนี้

“ไม่ เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน” เป็นไงล่ะ เล่นตัวเก่ง ทั้งที่ใจจริงอยากให้เขาพาเข้าห้องละ