บทที่ 6 03 เอ็นดู

“ทำไมรีบ ไม่อยากอยู่กับอาเหรอคะ” ยังไม่อยากปล่อยไปเลย กว่าเขาจะหาเวลาว่างมาอยู่ตรงนี้ได้ไม่ได้ง่าย ช่วงนี้มีเปิดตัวสินค้าใหม่ ไหนจะรีสอร์ทหลายที่กำลังขยับขยาย

“พ่อกับแม่ใกล้กลับบ้านแล้วค่ะ ถ้ารู้ว่าหนูมาหาคุณอาคนเดียวต้องโดนพ่อกักบริเวณแน่เลย”

“งั้นขออาจูบอีกรอบ” เหมือนบอกไม่ใช่ขอ ไม่รั้งรอให้รัมภาได้ตอบ เขาสอดลิ้นแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดความหวานของคาราเมลจากปากเธอ

จูบไม่อยากปล่อย กระทั่งหญิงสาวหายใจไม่ออกจึงกระตุกคอเสื้อร้องท้วง “อื้อ…”

เสียงดัง จ๊วบ ริมฝีปากร้ายถอนออกอย่างนึกเสียดาย “โทษทีนะคะ จูบน้องไข่หวานจนอาไม่อยากปล่อย อารักน้องไข่มากรู้ไหม”

“ค่ะ” รัมภาพยักหน้ารับรู้ เวลานี้กลีบปากเธอแดงระเรื่อด้วยฝีปากของเขา

“เรื่องของเราอย่าเล่าให้ใครฟังนะคะ ไม่งั้นเราได้แยกจากกันแน่ น้องไข่เข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจค่ะ”

“เก่งมากคนดี”

“คุณอาพักผ่อนนะคะ อย่าโหมงานหนักรู้ไหม”

“รู้ค่ะ กลับบ้านดี ๆ นะคะ” หอมที่แก้มสองข้างก่อนจะปล่อยมือจากเอวบางให้เธอเป็นอิสระ ทว่าไม่วายคว้ามือเล็กมากุมไม่อยากปล่อยให้เธอไป

“คุณอา เดี๋ยวจะไม่ทันนะคะ” พ่อกลับมาก่อนเธอได้แย่แน่ คุณอายอมปล่อยมือ แต่ก่อนจะปล่อยก็ก้มลงมาหอมหลังมือเสียก่อน เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เอา พอให้หัวใจคนแก่ได้กระชุ่มกระชวย รัมภาส่งรอยยิ้มหวานแล้วเดินออกจากห้องนอนของอนุวัฒน์

“เยส ในที่สุดก็สำเร็จ” กระโดดบนที่นอนด้วยความดีใจ ลืมไปเลยว่าตัวเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มวัยรุ่นอีกแล้ว

หลายชั่วโมงต่อมา เวลา 18.45 น.

บนโต๊ะอาหารมีอาหารหลากหลายเมนูที่ทำโดยแม่บ้านประจำบ้านหลังนี้ รอบโต๊ะมีสมาชิกครอบครัวนั่งประจำที่ และอีกหนึ่งคนที่เรียกว่าแขกประจำบ้านก็ได้

“เสนอหน้ามาแดกข้าวบ้านกูอีกแล้ว เงินเก็บไว้ทำเหี้ยอะไรไม่รู้จักหาซื้อข้าวแดกเอง หัดซื้อแดกบ้าง ไม่ใช่หาแดกแต่ของฟรี” ว่าที่พ่อตาในอนาคตอ้าปากพ่นคำหมา ๆ ใส่ทันทีที่อนุวัฒน์นั่งประจำที่ของเขา

“ไม่เจอตั้งหลายวัน แทนที่จะดีใจเพื่อนมากินข้าวด้วย มึงนี่มันเพื่อนยังไงกันวะ” ส่ายหัวใส่เพื่อนสนิท ตั้งแต่มันได้ยินว่า คนดีของพี่เป้ง ไอ้เคลิ้มไม่เคยพูดดีอีกเลย กีดกันและดูแลลูกสาวทุกอย่าง เขาต้องลักลอบเวลามันเผลอถึงได้ใกล้ชิดคนดีของเขา ไอ้มารความรัก

“มึงมันไม่น่าไว้ใจ ชอบมองหน้าลูกสาวกู ไข่เจียวหนูอย่าไปหลงคารมคนเลวอย่างมันนะลูก อย่าอยู่กับมันสองต่อสอง อย่าไปฟังคำพูดเลี่ยน ๆ ของมัน คนอย่างมันเชื่อไม่ได้” อย่าได้หวังจะได้เด็ดดอกไม้ลูกสาวสุดรักสุดหวง คนอย่างไอ้เคลิ้มไม่เอาเพื่อนเป็นลูกเขย เป็นตายยังไงก็ไม่เอา ยิ่งไอ้เป้งที่เถื่อนถ่อยตบผู้หญิงรังแกคนแก่ อย่าหวังมาเป็นลูกเขย ไอ้เคลิ้มคนนี้ไม่ต้องการลูกเขยโว้ย

แต่เหมือนพ่อจะไม่รู้ว่าไม่ทันแล้วพ่อ ลูกพ่อรักเขาแล้ว จูบกันแล้วด้วย

“ไม่ให้กูมองหน้าน้องไข่ จะให้กูมองอะไร” พูดพลางสายตาเลื่อนไปมองที่หน้าอกของรัมภา

        “ไอ้เป้ง! ไอ้เฒ่าลามก ไอ้วัวแก่ มึงรีบมีเมียเป็นตัวเป็นตนสักทีเถอะ” คนเคยเสืออย่างไอ้เคลิ้มมีเหรอจะอ่านสายตากวนตีนของเพื่อนสารเลวไม่ออก ว่าแล้วอยากกระทืบให้จมตีน 18 ปีไอ้เป้งไม่เคยลดเลิกเรื่องลูกสาวสุดรักของเขาสักครั้ง

        ไม่ได้ ยังไงก็จะให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้ มันควรมีเมียสักทีเขาจะได้เบาใจลงบ้าง แต่นี่อะไรไอ้ห่าราก ไม่มีเมียแถมยังชอบกินฟรีไปเรื่อย