บทที่ 2 หนี้ที่ไม่ได้ก่อ

"อ่านซะ"

กวินตารับเอกสารจากคนหน้าโหดที่โยนมาให้ กระดาษสีขาวเอสี่เขียนด้วยภาษาไทย ตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรด้วยใจที่สั่นเทา

มือน้อยสั่นแทบหมดแรง เมื่อเอ่ยถึงลูกหนี้อย่างนายวิษณุคู่หมั้นของเธอ และมิสเตอร์เควินสถานะเจ้าหนี้ หนังสือสัญญายังระบุมูลเหตุแห่งหนี้โดยละเอียด

สรุปแล้ววิษณุเป็นหนี้คาสิโนแห่งนี้รวมทั้งสิ้นสิบล้านบาท ตรงตามที่เขาบอกทุกอย่าง

กวินตาอยากจะฉีกสัญญาให้แหลกคามือ แต่ต้องสะดุดที่ย่อหน้าสุดท้ายหัวข้อแนวทางของการชดใช้หนี้ก้อนโตว่า

ข้าพเจ้านายวิษณุ ยินดีส่งมอบนางสาวกวินตาให้กับมิสเตอร์เควินเพื่อแลกเปลี่ยนมูลหนี้ทั้งหมด ในสัญญานายวิษณุและมิสเตอร์เควินลงนามพร้อมกันทั้งสองฝ่าย

กวินตาเงยหน้าจากเอกสารโยนทิ้งไม่แยแส สองมือกุมใบหน้าร้องไห้ตัวโยน ทั้งผิดหวังทั้งเจ็บใจอย่างที่สุด หัวใจเจ็บปวดแสนสาหัสเพราะคนที่ขึ้นชื่อว่าคู่หมั้น น้ำตาและความแค้นพรั่งพรูออกมาพร้อมกัน

"ฮึก ฮึก ไอ้วิษณุไอ้ผีพนันไอ้สารเลว"

เควินเบือนหน้าหนีจากน้ำตาของผู้หญิงไม่อยากจะเห็นแม้สักหยด ทำใจแข็งเย็นชาไร้มนุษยธรรม

"หยุดร้องได้แล้วผมเบื่อ ผู้หญิงเอะอะก็ร้องไห้ใช้น้ำตาแก้ปัญหา"

ไม่สนจะร้องไห้จะทำไม

กวินตาร้องไห้ยาวนานจนหนำใจสองแขนโอบกอดตัวเองสร้างความเข้มแข็ง ปาดน้ำตาด้วยหลังมือของตนเอง คิดถึงบ้านคิดถึงพ่อแม่และพี่ชายจับใจ

โต้ตอบเขาไม่เห็นด้วยที่เธอต้องมารับกรรม ดวงตาที่ยังมีคราบน้ำตาเกาะพราวจ้องเขม็งไปที่คนไร้มนุษยธรรม

"หนี้ใครก่อย่อมเป็นของคนนั้นรับผิดชอบ ตามกฎหมายประเทศไทยบัญญัติไว้แบบนั้น"

"แต่ที่นี่ไม่ใช่ ที่นี่คาสิโนของผมไม่ใช่ประเทศไทย" เควินทำเสียงดังข่มหญิงสาวหวังให้กลัว

กวินตาเลือดขึ้นหน้าตะโกนใส่หน้าเขาบ้าง

"คุณต้องการอะไรจากฉัน...หา"

เควินเด้งตัวจากเก้าอี้ด้วยความเดือดดาล ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขา โมโหที่เธอขึ้นเสียงใส่เขา โยนบุหรี่ออกนอกหน้าต่างแล้วสาวเท้ายาวๆ ประจันหน้ากับหญิงสาว ประชิดตัวจนหญิงสาวถอยหลังหนี

เขาจะสั่งสอนให้เธอรู้ไว้ว่าโมโหผิดคน

เขาเควินเจ้าของคาสิโน ไม่ใช่ไอ้คู่หมั้นขี้ขลาดของเธอ

"ฟังให้ดีๆนะคนสวย หนี้สิบล้านคุณต้องชดใช้ด้วยร่างกายของคุณ"

กวินตาไม่เห็นด้วย

"จะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้เป็นหนี้ด้วยซักหน่อย ฉันอยู่ของฉันดีๆทำไมฉันต้องชดใช้ด้วย ทำไมคุณไม่ไปเอากับมันล่ะ"

กวินตาพูดออกไปแล้วใจเต้นระทึก รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาถอยหลังกรูดจนชิดข้างฝา เงยใบหน้าสบตากับสายตาอำมหิต ยื่นมือไปข้างหน้า ห้ามไม่ให้เขาประชิดตัวยอมเจรจาดีๆจะดีกว่า

"ลองคุยกันก่อน อย่าเข้ามาค่ะ"

"เงินสิบล้านพ่อแม่ฉันมี เอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวจะให้พ่อโอนให้เดี๋ยวนี้"

เควินหัวเราะหึหึในลำคอ ขืนโทรไปได้จบเห่กันพอดี เธอนึกว่าเขาเป็นไอ้ไก่อ่อนล่ะมั้ง

กวินตาถอยหลังจนแผ่นหลังติดฝาผนัง เขาได้โอกาสยื่นสองแขนกักขังหญิงสาวไว้ก้มหน้าพูดว่า

"ถอดเสื้อผ้าออก ผมจะเอาคุณแลกกับหนี้สิบล้าน"

กวินตาตัวสั่นอย่างกับลูกนก ทำใจกล้าประสานสายตาสู้กับเจ้าพ่อคาสิโน

"ไม่...ฉันไม่อยากเป็นเมียมาเฟีย"

เควินกัดฟันกรอดรู้สึกโกรธเมื่อโดนปฏิเสธ อย่างเขามีผู้หญิงมาเสนอถึงที่สวยกว่านี้อีกร้อยเท่า สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆของเธอเข้าเต็มปอด

"เป็นเมียผมหนึ่งปีแลกกับเงินสิบล้าน ครบหนึ่งปีคุณจะกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพครบสามสิบสองประการ"

ใบหน้าหล่อยังแสดงความอ่อนโยนพูดจาลื่นหูอีกว่า

"ระหว่างที่เป็นเมียผมคุณจะได้อยู่ห้องนี้ มีเงินใช้สบายๆใช้ของหรูๆแพงๆ ไปเมืองนอกนั่งเครื่องบินส่วนตัวเที่ยวรอบโลก"

ให้นอนกับมาเฟียขอตายดีกว่าไม่เอาหรอก

กวินตาเป็นนักต่อรองที่ดี กลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก ทิ้งข้อเสนอของเขาซะลองพูดกับเขาดีๆอีกครั้ง

"มีอย่างอื่นไหมคะ เช่นเป็นลูกจ้างรับเงินเดือนใช้หนี้อะไรประมาณนี้ แต่ฉันขอทำตำแหน่งเงินเดือนสูงๆนะจะได้หมดหนี้เร็วๆ"

คำตอบแบบนี้ทำเขาเดือดดาล หน้าเหี้ยมเขาหมดความอดทนแล้วจริงๆ

"ถ้าเป็นลูกจ้างคุณต้องทำงานใช้หนี้แปดปี คุณจะเอาอย่างนั้นใช่ไหม"

"แค่นอนให้ผมเอา มันลำบากอะไรนักหนา"

"หืม...ว่าไงกวินตา"

กวินตาตอบแบบไม่ต้องคิด

"ฉันยอมทำงานแปดปี ดีกว่านอนกับคุณหนึ่งปีเสียอีก"

หญิงสาวคิดว่าเธอรอดพ้นเงื้อมือแล้ว เห็นเขาทำท่าจะถอนเท้ากลับจึงไม่ทันระวังตัว

"คุณจะทำอะไร"

"ไอ้บ้า"

จู่ๆมือหนาที่ลดลงข้างลำตัวจู่โจมโอบรัดเอวของเธอไว้ อีกมือหนึ่งแหวกเส้นผมจับท้ายทอยให้แหงนใบหน้าขึ้น ประกบริมฝีปากของเขากับริมฝีปากบางบดขยี้ต้องการเอาชนะ

เควินคิดในใจว่าดูซิเธอจะเก่งกว่าเขาได้ซักแค่ไหน

"อ๊ะ อื้อ"

กวินตาปิดปากสนิทไม่ให้เขาแทรกลิ้นเข้าไปได้ ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนมัจจุราช ทุบตีเขาด้วยสองมือน้อยๆที่หน้าอกของเขา แต่เขากดมือบางที่ตีเขาไม่หยุดแนบผนังห้อง ตรึงร่างของคนฤทธิ์เยอะด้วยต้นขาของเขา แทรกระหว่างขาเรียวเล็กของเธอ

ใบหน้าและร่างกายที่ถูกตรึงกลับไม่มีทางหลีกหนี จึงได้แต่ต่อสู้กับกลิ่นบุหรี่ที่แสนรังเกียจ จูบที่ต้องการรุกล้ำพยายามไม่หยุด ปลายลิ้นอยากชิมความหวานบดขยี้ดิบเถื่อน

"อื้อ อื้อ"

"ไอ้ อ้า"

เสียงอู้อี้ด่าทอในลำคอ ประท้วงด้วยการผลักไสอกแกร่งที่บดเบียดลงมา

สุดท้ายที่นึกได้เธอจะทำให้เขาจำไปจนวันตายด้วยการขยับริมฝีปาก ครั้งแรกเควินพอใจนึกว่าหญิงสาวเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบ จึงเลื่อนฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลัง ปรือตามองใบหน้าหวานนึกว่าเธอยอมแล้ว

"อ๊าก"

แต่เขาคิดผิด ความเจ็บทำให้ริมฝีปากหนาผละออกจากริมฝีปากบาง เมื่อหญิงสาวอ้าปากงับที่ริมฝีปากของเขา แทนที่จะเป็นลิ้นอุ่นๆดุนกันอยู่ภายใน

เควินผละจากหญิงสาวแตะนิ้วมือที่ริมฝีปากล่าง เลือดออกซิบๆติดนิ้วมา ขบกรามเป็นสันนูนด้วยความโกรธ กดเสียงต่ำรอดไรฟัน

"คุณยังไม่รู้จักผมดีสินะ แล้วคุณจะต้องเสียใจที่ทำกับผมแบบนี้"

จากนั้นเขาหันหลังกลับ ตวัดชายเสื้อสูทเดินตรงไปที่ประตูเปิดออกแล้วพูดว่า

"เสี่ยวตง เอาไปส่งบ้านพักคนงาน"

"ครับบอส"

กวินตารีบเดินออกจากห้องยิ้มให้ชายอีกคน ที่แต่งตัวด้วยชุดสีดำทั้งชุดคล้ายๆกันกับเขา ถึงแม้เขาจะทำสายตาเย็นชาใส่ก็ตาม

"ไปค่ะ...ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"

ยังไม่ทันที่สองคนจะไปจากห้องนี้ ก็ได้ยินเสียงโครมครามจากด้านใน เสียงปึงปังของข้าวของกระทบพื้นตามหลัง

"บ้าหรือเปล่า ไม่ได้ดั่งใจก็ทำลายข้าวของ คนอะไรป่าเถื่อนชะมัด"

เสี่ยวตงที่อยู่ข้างเธอไม่สามารถทนฟังหญิงสาวนินทาเจ้านายได้จึงปราม

"แฮ่ม...บอสผม"

กวินตาจึงสงบเสงี่ยมมองกระเป๋าเดินทางที่เขาถือให้ และกระเป๋าสะพายไหล่ของเธอ

"ฉันขอกระเป๋าสะพายคืนค่ะ"

เขาไม่พูดอะไรยื่นกระเป๋าสะพายให้ กวินตาควานหาโทรศัพท์เท่าไหร่ก็ไม่เจอ

"โทรศัพท์ฉันล่ะคะ"

"อยู่ที่บอสอยากได้ไปเอาที่บอส"

กวินตาเคียดแค้นไม่มีโทรศัพท์ แล้วเธอจะติดต่อทางบ้านได้อย่างไรด่าทอในใจว่า

"ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่ว ไอ้คนไร้มนุษยธรรม ไอ้คนป่าเถื่อน ไอ้คนลามกจกเปรต"

มัวแต่ด่าเควินแช่งชักหักกระดูกต่างๆนานา จนพ่อบอดี้การ์ดหน้าเดียว เย็นชาแบบเดียวกับเจ้านายเดินโดยไม่รอคนขาสั้น

กวินตาแทบจะวิ่งแทนเดินเพราะเขาขายาวมากๆ พาลงลิฟท์เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเดินอ้อมหลังตึก ทุกจุดจะมีกล้องวงจรปิดตลอดเหมือนไม่อยากให้ทุกชีวิตเล็ดลอดสายตา และแล้วก็มาถึงหอพักหญิงบนตึกห้าชั้น สีส้มสภาพยังใหม่เอี่ยม คำนวณคร่าวๆน่าจะมากกว่าห้าสิบห้อง เขายื่นกุญแจให้หมายเลข529

"เดี๋ยวจะมีพี่เลี้ยงไปหา"

"ขอบคุณค่ะ คุณเสี่ยวตง"

เสี่ยวตงยิ้มที่มุมปาก ตั้งแต่มาหญิงสาวยังไม่หยุดปากซักคำ แถมยังเรียกเขาสนิทสนมว่าเสี่ยวตงแบบบอสเควินอีกต่างหาก

เธอคงไม่รู้ว่าบอสเควินเท่านั้นที่เรียกเขาแบบนี้ได้

กวินตามองเขาจนลับสายตาถอนหายใจออกมา ยอมรับในชะตากรรม

"บนสุดเลยเราแกล้งกันหรือเปล่า"

เอาใจช่วยกวินตานางเอกของไรท์ด้วยนะคะ สงสารนางค่ะ