Setรักร้าย (รักร้ายๆของเจ้าชายCasino)

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสนิท วางเท้าซ้ายไว้บนยอดอกของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าไส้ศึกในคราบนักพนัน แววตาไร้ความปราณี เค้นเสียงรอดไรฟันอีกครั้ง

"ใครส่งมึงมา"

คนที่นอนหมอบอยู่กับพื้นเนื้อตัวสะบักสะบอม เพราะโดนทั้งมือและเท้าของหลายคนประเคนใส่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด

สภาพแบบนี้ถ้าหากเขารอดไปได้ ไม่แน่ว่าตามแขนและขาข้อต่อกระดูกจะเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า

ข้างกันมีเศษฟันร่วงหล่นหลายซี่ และเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก ถึงจะเจ็บขนาดนี้เขาก็ไม่ร้องซักแอะ นึกถึงครอบครัวแล้วกัดฟันพูดว่า

"ไม่มี...บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่มี"

คนร่างสูงยิ้มกวนประสาท จากนั้นขายาวๆที่สวมลอฟเฟอร์ราคาแพง เตะเสยเข้าที่ปลายคางแรงๆอีกครั้งเป็นการส่งท้าย แรงกระแทกทำให้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อ๊าก!..." เขาได้แต่ร้องอยู่ในลำคอนอนขดตัวไร้ทางสู้

คนอย่างเควิน...ไม่ใช่ใครจะแหย่ได้ง่ายๆ

ซ้อมจนสาแก่ใจแล้วคนร่างสูงไม่อยากให้นักพนันตายตอนนี้ ให้มันพาร่างไปให้เจ้านายของมันดูว่า

"เอามันไปทิ้งแม่น้ำ"

คนร่างสูงผู้เป็นนายสั่งการบอดี้การ์ดนับสิบคนที่รายล้อม ให้นำนักพนันโชคร้ายที่วันนี้เขาไม่โชคดีอีกเป็นครั้งที่สอง

เมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้วนักพนันคนนี้รอดพ้นสายตาไปได้นับว่าบุญแค่ไหน ที่บังอาจใช้กลโกงจนโกยเงินจากคาสิโนของเขานับล้าน

นั่นยังน้อยไป ไม่เท่ากับที่รู้ว่าเขาเป็นไส้ศึกเข้ามาดูลาดเลา

นี่สิคนร่างสูงถึงเครียดหนัก

ศัตรูเขามีเยอะซะด้วย

เควิน นักธุรกิจหน้าใหม่เจ้าของคาสิโนถูกกฏหมาย ที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่สามเหลี่ยมทองคำ ด้วยความเด็ดเดี่ยวยึดมั่นในความถูกต้อง ถึงแม้ธุรกิจของเขาจะเป็นสีเทาแต่เขาไม่เคยใช้วิธีสกปรกเล่นงานใคร

เควินตั้งใจสร้างคาสิโนของเขาให้ยิ่งใหญ่เทียบเท่าลาสเวกัส แต่เป็นลาสเวกัสสามเหลี่ยมทองคำ ที่แห่งนี้จะโกยเงินให้เขาได้อีกมหาศาล

เป้าหมายของเขายิ่งใหญ่ต้องการเดินทางสู่คาสิโน ที่สามารถรวบรวมนักพนันจากทั้งหมดในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ให้มาอยู่ที่นี่ Golden & RiverSide Casino

เขาจึงต้องฝ่าฟันสู้รบกับคู่แข่งมากหน่อยแต่เขาไหว

ครืด ครืด สมาร์ทโฟนของเสี่ยวตงมือขวาของเควินดังขึ้นจึงรีบรับสาย

"อืม...โอเค รออยู่นั่นเดี๋ยวไป"

เสี่ยวตงพูดคุยสองคำแล้วกดวางสาย โค้งตัวรายงานผู้เป็นนาย

"บอสครับ วิษณุกับผู้หญิงมาถึงแล้วครับ"

เควินพยักหน้าเดินตามเสี่ยวตงไปยังห้องพักของเขาบนโรงแรมชั้นบนสุด ห้องเพ้นท์เฮ้าส์เพียงหนึ่งห้องของที่นี่

ห้องเพ้นท์เฮ้าส์ของเควิน

"รออยู่หน้าห้อง"

"ครับบอส"

เสี่ยวตงโค้งตัวยืนเอาหลังพิงกำแพงหน้าห้องของเจ้านาย ขณะที่หูคอยเงี่ยฟังการเคลื่อนไหวภายในระแวดระวัง

เควินก้าวขายาวๆเข้าด้านในตรงไปยังห้องพักขนาดเล็กที่ไม่เคยได้เปิดใช้งาน โดยมีแมวยักษ์ขนสีขาวแซมดำน้ำตาล ดวงตาสีทองหน้าตาบูดบึ้งเดินตามทุกฝีก้าว

เขาขยี้หัวมันด้วยความอ่อนโยน

"ไง...โบโบ้"

"อี๊ๆ"

เสียงแหลมเล็กผิดกับขนาดน้ำหนักตัวราวสิบกิโลเล็ดรอดออกมา เดินตามเขาทุกฝีก้าวนับจากนี้

เมื่อเปิดประตูห้องก็พบกับร่างบางหลับสนิทนอนบนเตียงกว้าง สายตาคมปรายตามองร่างบางไร้พิษสงบนเตียงกว้างแล้วดูเวลาอีกครั้ง

ยานอนหลับมีฤทธิ์เหลืออีกครึ่งชั่วโมง เขาจึงเดินไปที่ข้างเตียงพิจารณาดูสินค้ามีชีวิตที่วิษณุใช้เพื่อแลกเปลี่ยนหนี้สิบล้าน

อดไม่ได้ที่จะนั่งลงที่ขอบเตียงเฝ้ามองใบหน้าสวยหวาน ริมฝีปากบางน่าจูบของหญิงสาวตรงหน้า เขาปัดปอยผมที่ปรกลงมาปิดบังใบหน้า ชื่นชมความสวยอย่างพึงพอใจ

"คนสวยไม่น่าโชคร้ายคบกับวิษณุมันเลย"

"น่าสงสาร"

"เมื่อไหร่จะตื่นสักที"

เควินนั่งมองหญิงสาวนานๆก็เริ่มเครียด เขาไม่ใช่คนบ้าหรือคนโรคจิตที่จะร่วมรักกับคนไม่ได้สติแบบนี้ จึงเดินไปที่หน้าต่างดึงเก้าอี้มานั่ง แง้มหน้าต่างเล็กๆเปิดออก หยิบบุหรี่ในกระเป๋าออกมาสูบเพื่อผ่อนคลาย เป่าควันให้โชยออกนอกหน้าต่าง

"พรู่..."

ควันขาวพวยพุ่งตามแรงส่ง เหลือเพียงกลิ่นและกลุ่มควันเล็กๆในห้อง

นึกถึงเงินสิบล้านกับผู้หญิงตัวเล็กบอบบางนอนอยู่บนเตียง ที่ยังไม่รู้ว่าหญิงสาวจะสนองตอบเขาได้มากน้อยขนาดไหน

"คุ้มไหมวะเควิน"

ระหว่างที่เขากำลังคิดทบทวนถึงกำไรขาดทุน ความคุ้มค่าต่างๆนานา เสียงเล็กๆดังลอยเข้ามา

เหมือนเธอจะตื่นแล้ว

"อื้อ...ที่นี่ที่ไหน"

กวินตาหรือโฟม ตื่นนอนด้วยอาการเบลอๆ ภาพความจำสุดท้ายคือเธอนั่งรถไปกับวิษณุคู่หมั้นในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ปลายทางคือชะอำประจวบคีรีขันธ์ ดินแดนแห่งทะเลสวยน้ำใส

ที่นี่คือที่ไหนเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และวิษณุล่ะหายไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแบบนี้

หญิงสาวเหม็นควันบุหรี่แทบขาดใจ เจ้าของขนตางอนปรายตามองรอบห้องด้วยความงุนงง พยายามยันตัวลุกจากที่นอนทั้งที่ยังมึนๆ นวดขมับเพื่อเรียกสติ เห็นเพียงผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ผิวคมเข้มใบหน้าดุดันนั่งพ่นควันอยู่ริมหน้าต่าง ข้างกันกับเสือหนึ่งตัว ในมือคีบบุหรี่ปล่อยควันไม่แยแส

"คุณเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน"

กวินตาพริบตาถี่ๆปรับสายตาเข้ากับบรรยากาศโดยรอบ กวาดสายตารอบห้องที่หรูหราดูมีรสนิยม จะว่าที่รีสอร์ตก็ไม่ใช่ ถ้าเป็นรีสอร์ตแล้ววิษณุไปไหน

"ณุ...คุณอยู่ไหน"

หญิงสาวนึกในใจเธออยากร้องไห้ความกลัวจับที่ขั้วหัวใจ เสือตัวนั้นถึงแม้จะเล็กแต่ถ้ากัดเธอคงไม่รอด

"ณุ...คุณอยู่ไหน"

เธอตะโกนเรียกหาคนรักอีกครั้งแต่ก็มีเพียงความเงียบ นึกในใจว่าทำไมเขาถึงปล่อยเธอให้อยู่กับแปลกหน้าแบบนี้ ท่าทางของเขาน่ากลัวเสียยิ่งกว่าอะไร

"พวกค้ามนุษย์หรือเปล่ายัยโฟม ทำไมถึงซวยขนาดนี้เนี่ย"

หญิงสาวรวบรวมความกล้าก้าวลงจากเตียงซวนเซไปที่ประตู ใจเต้นตึกตักด้วยความหวาดกลัว รู้เพียงอย่างเดียวตอนนี้คือต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

"คุณจะไปไหน"

เพียงอีกแค่สามก้าวหญิงสาวจะถึงลูกบิดประตูอยู่รอมร่อ แต่ถูกเสียงเข้มห้ามไว้ ตามด้วยมือหนาคว้ามือเล็กไว้เป็นการห้าม

"ว๊าย! ปล่อยฉันนะ"

หญิงสาวสะบัดมือออกจากร่างสูงแต่มันไม่เป็นผล เธอรู้อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว

เควินใจเย็นยิ่งนัก ย่อตัวเล็กน้อยอุ้มร่างบางโยนลงบนเตียงนอนอย่างไม่ปราณี

โครม...

ร่างบางกระเด้งตัวบนที่นอนสปริงตามแรงเหวี่ยง แทบตกลงมาหากไม่ยึดขอบเตียงไว้มั่น

"ไอ้บ้า ไอ้คนป่าเถื่อน แกเป็นใคร พวกค้ามนุษย์ใช่มั้ย ปล่อยฉันนะ" เธอด่าเขาเบาๆกลัวเขาฆ่าตายก่อนได้ออกไปจากที่นี่

"คุยกันก่อนสิโฟม"

"ฮะ...แกรู้จักฉันได้ไง"

กวินตางุนงงคนแปลกหน้าท่าทางน่ากลัว แถมยังป่าเถื่อนคนนี้รู้จักชื่อเธอได้อย่างไร พยายามรวบรวมสติลุกขึ้นนั่งทั้งที่กลัวเขาเอามากๆ

"คุณรู้จักฉัน"

"ผมรู้จักคุณดีทีเดียว คุณโฟมกวินตา"

"แล้วณุล่ะณุไปไหน"

เควิน...ไม่อยากเสียเวลามาทำความรู้จักบ้าๆบอๆ หรือตามหาคนรักให้เธอหรอกนะ เวลาเขาเป็นเงินเป็นทองจึงหยิบสัญญากู้ยืมเงินปึกใหญ่ให้เธอเอาไปอ่าน จะได้หายสงสัยว่าเธอมาอยู่นี่ได้ยังไง และไอ้แฟนตัวดีที่เธอเรียกหาไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้กวินตาอยู่ในมือเขาแบบนี้

"อะ...เอาไปอ่านดู คุณเป็นพนักงานแบงค์น่าจะพอรู้เรื่องนะ"

ตอนแรกกับคุณเควิน อย่าเพิ่งโกรธบอสนะคะ

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์แต่งแนวมาเฟียหน้าโหดจึงใช้เวลานานสักนิดแต่รับรองว่า ต่อไปคุณนักอ่านต้องรักบอสเควินแน่นอนค่ะ

อย่าลืมกดเข้าชั้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ