บทที่ 5 ดวงใจมาเฟีย ตอนที่ 5
<หนูนิด>
ฉันเดินตามคุณตฤณขึ้นมาชั้นบน ปวดแขนชะมัดหมอนั้นแรงดีสุดๆ ฉันยกข้อมือตัวเองมาดูแดงไปหมดเลย ฮืออออ ผิวสวยๆของฉัน
ตึ่งงง
"อ๊ะ คุณตฤณหยุดทำไมไม่บอกคะ"
ฉันลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ ก็อยู่ๆเขาก็หยุดเดินไม่บอกกันซักคำฉันก็เดินชนแผ่นหลังเขาโดนทั้งใบหน้าเลยโดยเฉพาะจมูกเนี้ย เจ็บอ่ะ
"เธอไม่ดูเอง"
ฉันทำหน้ามุ้ยใส่เขาเล็กน้อยมองสบตาเขาที่มองฉันอยู่เช่นกัน เขาเปิดประตูแล้วดึงฉันเข้าไปในห้องทำงานของเขา
แอ๊ดดดดดด
"ไม่ต้องตามมา"
เขาสั่งลูกน้องของเขาเสร็จก็ปิดประตูลง ตอนนี้เท่ากับว่าในห้องทำงานมีแค่ฉันกับเขาแค่สองคน เขามองหน้าฉันสักพักก็ถอนหายใจออกมา
"เจ็บมั้ย"
ฉันยื่นข้อแขนของตัวเองไปตรงหน้าเขา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"หนูนิดเจ็บค่ะคุณตฤณ ผู้ชายคนนั้นมันบีบข้อแขนหนูนิดแรงมากเลยค่ะหนูนิดเจ็บ"
ฉันทำหน้าเศร้าแล้วกระพริบตาปริบๆให้กับเขา เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือมาจับข้อมือฉันไปดู
"แล้วไปยืนคุยอะไรกับมัน มันถึงโกรธแบบนั้น"
เขาเอ่ยถามแล้วก็เปิดลิ้นชักหยิบยามาทาข้อแขนให้ฉัน ฉันยิ้มออกมาทันที จริงๆเขาเป็นคนอ่อนโยนมากเลยนะเนี้ย
"เขาบอกว่าให้หนูนิดไปอยู่ด้วยค่ะ จะให้เงินด้วย ให้บ้านให้รถ อยากได้อะไรเขาก็จะให้ค่ะ"
"แล้วทำไมไม่ไปล่ะ"
ฉันส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่ค่ะ หนูนิดไม่ได้ต้องการเงิน หนูนิดต้องการความปลอดภัยค่ะ"
ฉันบอกออกไปตามความจริง เงินฉันมีเยอะแยะพ่อฉันก็รวย สมบัติของคุณแม่ที่ทิ้งไว้ให้ก็มีพวกที่ดินไรเงี้ยคือพวกฉันก็มีไงแต่ใครจะขายสมบัติที่แม่ทิ้งไว้ให้ล่ะจริงมั้ย
"คิดว่าอยู่กับฉันแล้วจะปลอดภัยเหรอ"
เขาเอ่ยถามพร้อมกับปิดฝาหลอดยาแล้วเก็บไว้ที่เดิมแล้วหันมามองหน้าฉันนิ่ง
"พี่มะลิบอกว่าอยู่กับคุณตฤณไม่มีใครกล้าทำอะไรให้หรอก หนูนิดก็คิดว่าน่าจะใช่นะก็ขนาดหนูนิดเจอคุณตฤณครั้งแรกนะหนูนิดยังกลัวคุณตฤณเลย น่ากลัวสะ เอ่อ แหะๆ คือหนูนิดหมายถึง"
เขาจ้องหน้าฉันเหมือนอยากจะบีบคอฉันให้แหลกคามือแบบนั้นอ่ะ ฮือออ ปากหนอปาก ฉันก็แค่พูดไปตามที่คิดแต่ลืมไปว่าอาจจะไม่ถูกใจเขา
"คุณตฤณหนูนิดเจ็บข้อมือจังเลย"
ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะไม่งั้นฉันจะต้องถูกเขาดุซึ่งฉันไม่โอเค
"ก็ทายาแล้วไง"
"ก็มันยังเจ็บนี่นา"
ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เขาดึงมือฉันไปดูอีกรอบแต่เขาดึงแรงไปหน่อยจนฉันเซไปชนหน้าอกเขา ฉันกับเขามองสบตากันนิ่ง ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงกันอร๊ายยยย เขามองหน้าฉันไม่ยอมหลบสายตาจนฉันทนไม่ไหวเป็นคนหลบสายตาเขาแทน
"เอ่ออ คือว่า"
"ทำไม เขิน..."
ฉันรีบส่ายหน้าทันที เขินอะไรกันเล่า ปะ เปล่าซะหน่อยทำไมรู้สึกร้อนจัง โอ๊ยยย
"ปะ เปล่าค่ะ ปล่อยแขนหนูนิดค่ะ หนูนิดจะไปทำงานแล้ว"
ฉันพยายามดึงข้อแขนออกจากมือเขาแต่เขาไม่ยอมปล่อยแถมยังจ้องหน้าฉันไม่หยุดจนฉันทำตัวไม่ถูก
"คุณตฤณคะ"
"จะไปให้ไอ้พวกนั้นลวนลามอีกหรือไง"
เขาถามออกมาด้วยใบหน้าราบเรียบ ฉันนิ่งไปอย่างใช้ความคิด พี่มะลิบอกว่าต้องทนให้ได้นี่นามันคืองานนี่เนาะ
"หนูนิดจะระวังตัวค่ะ "
"ไม่ต้อง ไปทำอย่างอื่น"
เขาปล่อยมือฉันแล้วเอ่ยออกมาก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงโซฟาทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่ตรงนั้น
"ทำอะไรคะ ทำอย่างอื่นคือทำอะไร"
"ทำไรดีล่ะ ล้างจาน ถูพื้น กวาดบ้าน"
ฉันอ้าปากค้างทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ล้างจาน ถูพื้นเหรอนั้นมันหน้าที่แม่บ้านชัดๆ
"คุณตฤณก็มีแม่บ้านแล้วนี่คะ ทำไมจะต้องให้หนูนิดไปแย่งงานป้าเขาด้วย"
"ก็ทำที่ห้องฉัน ห้องทำงาน ห้องนอน"
"แค่นั้นเหรอคะ"
เขาพยักหน้าเบาๆมองฉันอย่างสงสัย
"หรือเธออยากทำอย่างอื่นอีก"
ฉันเกาหัวอย่างงงๆ อะไรของเขานะให้ทำแค่นั้นมันก็สบายไปสิ
"ก็ทำความสะอาดแค่นั้นแล้วเวลาที่เหลือจะให้หนูนิดทำอะไรล่ะคะ"
"เธอนี่เรื่องมากจัง"
เขาถอนหายใจออกมาเหมือนจะระบายความหงุดหงิด อะไรของเขาก็ฉันแค่สงสัยฉันผิดหรือไง
"กะ ก็ได้ค่ะ ทำก็ทำ งั้นพรุ่งนี้หนูนิดมาเริ่มงานนะคะ"
"อืม"
เขาตอบฉันแค่นั้นแล้วก็หยิบโทรศัพท์มากดไม่สนใจฉันอีก อ่าว แล้วฉันจะอยู่ทำไมเล่าก็ไปเส่ ฉันค่อยๆเดินออกไปเบาๆกำลังจะเปิดประตูก็ได้ยินเสียงของคุณตฤณดังมาจากข้างหลัง
"ใครอนุญาตให้ออกไป"
ฉันหันหน้ากลับไปหาเขาพร้อมกับเกาหัวอย่างงุนงงสุดๆ เขาต้องการอะไรเนี้ย พอฉันอยู่ด้วยก็ไม่คุยกับฉันพอฉันจะไปก็ไม่ให้ไป
"กะ ก็คุณตฤณไม่มีอะไรจะคุยกับหนูนิดแล้วนี่คะ หนูนิดจะได้ไปช่วยงานคนอื่นต่อ"
"มานั่งนี่ไม่ต้องไป"
เขาใช้มือตบตรงโซฟาข้างๆเขาเพื่อให้ฉันไปนั่งตรงนั้น ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขาแล้วกระพริบตาปริบๆ
"ว่าไงคะ"
"ทำไมถึงมาทำงานที่นี่"
ฉันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตามองเขาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ทำไมเขามองฉันเหมือนจะจับผิดก็ไม่รู้อ่ะ แล้วฉันจะตอบว่าไงดีเนี้ย
"เอ่อ คือหนูนิดหางานทำนะคะแล้วเจอพี่มะลิพอดี ก็เลยขอมาทำงานกับพี่เขาด้วยค่ะ"
"แล้วบ้านอยู่ที่ไหน"
"ไม่มีบ้านค่ะ"
ฉันตอบออกไปแล้วก็หลบสายตาเขาด้วยกลัวถูกจับได้จัง ฉันจะไม่มีชีวิตรอดไปตามหาน้องนะสิ จะถูกเขาฆ่าป่ะเนี้ย
"คนอะไรไม่มีบ้าน โกหก"
"ฮือๆๆๆ คะ คุณตฤณทำไมต้องดุหนูนิดด้วย ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย ฮึกๆๆ ถ้าคุณตฤณไม่อยากให้หนูนิดอยู่ที่นี่ หนูนิดไปก็ได้ค่ะ "
ฉันลุกขึ้นแล้วกันหลังเดินออกไปทันที เอาวะดราม่าใส่เขาดีกว่าเผื่อเขาจะสงสารและเห็นใจฉัน
"ตามใจ"
ฉันหยุดเดินทันที อะไรเนี้ยไม่คิดจะง้อกันสักหน่อยเลยเหรอไม่ห่วงกันสักนิดเลยหรือไง
"ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ให้มาอาศัยอยู่ หนูนิดคงต้องไปตามทางของตัวเอง ฮือๆๆ ไม่รู้จะเจอคนไม่ดีแบบเมื่อกี้อีกหรือเปล่า หนูนิดก็ต้องอดทนค่ะ ไปก่อนนะคะ"
ฉันพูดจบก็เดินออกไปทันที เปิดประตูออกไปจนปิดประตูเขาก็ไม่คิดจะรั้งฉันไว้ อะไรเนี้ยทำไมใจร้ายจังเลยอ่ะฉันพูดขนาดนี้แล้ว ไหนพี่มะลิบอกเขาใจดีไง ใจร้ายชัดๆ
"คนใจร้าย คนเย็นชา คุณตฤณคนไม่มีหัวใจ คนใจร้าย คนใจดำ"
ฉันยืนด่าเขาอยู่หน้าประตู ใจดำที่สุดเลยคนอะไรเนี้ย ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันจะไปลำบากที่ไหนก็ไม่คิดจะห่วงกันเลยใช่ไหม
แอ๊ดดดดดดดด
"ด่าฉันพอหรือยัง"
ฉันอ้าปากค้างทันทีนี่เขาได้ยินฉันด่าเขาตรงหน้าประตูด้วยเหรอ ฉันว่าฉันบ่นเขาในใจนะเนี้ย
"ก็คุณตฤณใจร้าย ใจดำ ไม่สงสารหนูนิดเลย หนูนิดเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คุณตฤณยังใจร้ายไล่หนูนิดปะ"
"พูดมากจะอยู่ก็อยู่"
เขาทำหน้าเหมือนเบื่อโลก คงจะเอือมฉันสุดๆ ฉันยิ้มออกมาทันทีก่อนจะกระโดดดีใจกอดแขนเขาแน่น
"ขอบคุณนะคะคุณตฤณใจดีที่ซู๊ดเลยอ้าาาา"
เขาเหลือบสายตามองฉันที่กอดแขนเขาแน่นแถมยิ้มหวานให้เขาอีก ฮิฮิ
"เมื่อกี้เธอเพิ่งจะด่าฉัน"
"โอเค หนูนิดขอถอนคำพูด คุณตฤณใจดีมากกกกกกกก ใจดีที่ซู๊ดเลยค้าาา"
"น่ารำคาญจริงๆ"
