Set My Heart ดวงใจมาเฟีย & Set My Heart ดวงใจนายตัวร้าย 2

<หนูนิด>

"ไปกันเถอะ"

ฉันกับน้องสาวอีกสองคนถูกคุณพ่อไล่ออกจากบ้านโดยไม่ให้เงินติดตัวมาสักบาทเดียว มีพี่น้องอยู่สามคน มีตัวเอง หนูหน่อย หนูนา ตั้งแต่ที่คุณแม่เสียคุณพ่อก็มีภรรยาใหม่ แต่โชคร้ายที่คุณพ่อท่านหลงเมียใหม่จนไม่สนใจพวกฉันทั้งสามคน แถมพวกเรายังถูกแม่เลี้ยงใส่ร้ายว่าคิดจะทำร้ายเธอพอพวกฉันบอกว่าแม่เลี้ยงคนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่คิดแถมยังคิดฆ่าเราสามคนอีก คุณพ่อก็ไม่เชื่อแถมยังไล่ให้พวกฉันไปอยู่ที่อื่น พวกเราสามคนมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่อยู่ให้คนในบ้านนั้นดูถูกอีก

"พี่หนูนิดแล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันคะ หนูหน่อยพอมีเงินเก็บอยู่เราไปเช่าบ้านอยู่แล้วหาอะไรทำกันดีมั้ยคะ"

ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะจับมือน้องสาวของฉันทั้งสองคนเดินออกไปจากบ้านหลังนั้น บ้านที่มีแต่คนใจร้าย ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีกพอกันที ในเมื่อพ่อแท้ๆ ยังไม่เชื่อพวกเราก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไม

"คุณหนูครับจะปะ..."

"ไม่ต้องตามมา ไม่ต้องถาม เราสามคนจะไปกันเอง ดูแลคุณพ่อให้ดีด้วยล่ะ เมียของคุณพ่อไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนคิด ระวังตัวไว้เถอะฉันไปละ"

ฉันพาน้องๆ เดินออกมาจากบ้านเรียกแท็กซี่แล้วเราสามคนก็นั่งไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดมุ่งหมายปลายทาง จะไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนก็กระไรอยู่ เพราะฉันไม่ได้มาคนเดียวน้องสาวฉันอีกสองคนก็มาด้วย

"เอาไงต่อดี"

หนูนาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเราสามคนนั่งรถมาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ไม่มีทีท่าว่าจะไปอยู่กันที่ไหน

"ไปหมอชิตค่ะ"

ฉันบอกพี่แท็กซี่ไปก่อนจะจับมือน้องๆ ไว้ ฉันเป็นพี่คนโตต้องดูแลน้องให้ได้ เงินก็พอมีอยู่ไม่ใช่ว่าไม่มีแต่ถ้าเราไปถอนเงินออกมาแม่เลี้ยงจะต้องตามหาพวกเราเจอแน่ๆ แรกๆ ก็ไม่ได้สงสัยอะไรคือมันแปลกตั้งแต่มีแม่เลี้ยงเข้ามาพวกฉันชีวิตไม่ค่อยปลอดภัย ถูกหมายเอาชีวิตตลอดเวลา และฉันก็ไม่ได้คิดไปเองเป็นฝีมือยัยแม่เลี้ยงแน่นอนแต่ติดที่ว่าพ่อฉันไม่เชื่อ แค่นั้นแหละ

"พี่หนูนิด พี่หนูหน่อย อย่าทิ้งหนูนานะ หนูนากลัว"

ฉันดึงน้องสองคนมากอดไว้แน่น ถามว่าฉันกลัวไหมก็กลัวสิ แต่ฉันเป็นพี่จะมาทำอ่อนแอไม่ได้เพราะถ้าฉันแสดงออกว่ากลัว แล้วน้องฉันอีกสองคนจะรู้สึกยังไง

"ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลเราสองคนเอง"

จากนั้นเราสองคนก็นั่งแท็กซี่จนมาถึงหมอชิต ฉันว่าจะขึ้นเหนือดีกว่าจะได้ไม่มีใครตามหาเจอด้วย

"ไปเชียงรายค่ะ 3 ที่"

ฉันกับน้องๆ ขึ้นไปนั่งบนรถตลอดที่เดินทางในหัวก็คิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อดี ฉันกับน้องเรียนจบแล้วส่วนฉันเรียนจบจากเมืองนอกมา ฉันช่วยงานที่บริษัทคุณพ่อแต่ว่าตั้งแต่มีแม่เลี้ยงเข้ามาฉันไม่สามารถตรวจสอบอะไรได้มากไม่รู้ว่าคุณพ่อเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่ก็ช่างเถอะพวกลูกน้องพ่อคงจะดูแลท่านได้

@เชียงราย

"ไปหาเพื่อนพี่กันนะ เผื่อเขาช่วยอะไรได้บ้าง อย่างน้อยช่วยหาที่อยู่ให้ก็ยังดี "

น้องสาวอีกสองคนพยักหน้าเบาๆ เราสองคนกำลังจะโบกมือเรียกรถก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนตามมา หรือฉันจะคิดไปเอง

"พี่หนูนิดเป็นอะไรคะ"

"เอ่อ ปะ เปล่าจ๊ะ ไปกันเถอะ"

ฉันไม่อยากให้น้องไม่สบายใจก็เลยไม่พูดอะไร ฉันพาน้องสาวขึ้นรถสองแถวไปตามทาง ไปได้ไม่เท่าไหร่รู้สึกเหมือนมีคนขับรถตาม หรือว่าจะเป็นพวกของแม่เลี้ยงตามมาเจอได้ยังไง

ปัง

เสียงปืนดังขึ้นในตอนที่รถสองแถวจอดให้พวกเราลง ฉันจับมือน้องๆ วิ่งหนีไปตามทาง

กริ๊ดดดดดดดดด

"ทางนี้"

ฉันจับมือน้องสาวทั้งสองคนเดินมาอีกทางก่อนจะให้น้องของฉันหลบอยู่ตรงมุมโต๊ะมันเป็นมุมอับไม่เป็นที่สนใจ

"อยู่ตรงนี้นะทั้งสองคน พี่จะล่อมันไปอีกทางหนีไปก่อนนะ"

น้องฉันทั้งสองคนร้องไห้ส่ายหน้าจับมือฉันแน่น ฉันกุมมือทั้งสองคนไว้แน่นก่อนจะบีบมือเขาสองคน

"พี่จะปลอดภัย ถ้าพวกมันตามพี่ไปเราสองคนหนีไปก่อนเลยนะ แล้วพี่จะไปหาที่บ้านเพื่อนพี่จำทางที่พี่บอกได้ใช่ไหม"

ทั้งสองคนพยักหน้า ฉันปล่อยมือน้องๆ วิ่งหนีไปอีกทางทันที เหมือนพวกมันจะเห็นฉันแล้วรีบวิ่งตามมาทันที หนูนิดวิ่งไปเรื่อยๆ อีกอย่างที่นี่มันเขตชุมชนพวกมันไม่กล้ายิงฉันหรอก ฉันวิ่งไปเรื่อยๆ ก็ไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง

"โอ๊ยยย"

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

ฉันส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะมองไปข้างหลังพวกมันกำลังหาฉันกันอยู่

"คุณช่วยพาฉันไปด้วยได้ไหมคะ คือคนพวกนั้นมันจะฆ่าฉัน"

หล่อนทำหน้าตกใจก่อนจะดึงฉันให้ลุกขึ้นแล้วพาฉันเดินลัดไปอีกทางทันที ระหว่างทางใจก็ว้าวุ่นเป็นห่วงน้องสาวสุดๆ ขอให้ปลอดภัยนะ น้องพี่ ...

"ขึ้นรถเลย ไปกับฉันก่อน"

ฉันพยักหน้ายกมือไหว้ขอบคุณเธอ รู้สึกซาบซึ้งใจสุดๆ ขนาดไม่ได้รู้จักกันเธอยังมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเลย

"ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ช่วย"

ตลอดทางที่ขับรถไปหล่อนก็มองฉันแปลกๆ คงจะงงว่าทำไมฉันถึงถูกผู้ชายพวกนั้นตามล่าได้

"ไปทำอะไรให้พวกมันเหรอถึงถูกตามแบบนั้น"

ฉันอึ้งไปก่อนจะคิดคำตอบที่ดีที่สุดเพื่อไม่ให้เธอสงสัยอะไรอีก ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่อยากจะให้ใครมาขุดอดีตของฉันอีก

"ฉันไปเจอพวกเขากำลังทำร้ายร่างกายผู้หญิงนะแล้วก็เข้าไปช่วย แต่บังเอิญว่าพวกมันโกรธฉันแทนก็เลย เอ่อ"

"โอเคเข้าใจแล้ว แล้วบ้านอยู่ไหนจะได้ไปส่ง"

ฉันส่ายหน้ายิ้มแห้ง

"ไม่มีบ้านอยู่จ๊ะ คือว่าจะมาหางานทำแถวนี้แหละ บังเอิญมาเจอคนเลวพวกนั้นซะก่อน"

หล่อนมองหน้าฉันอย่างเหลือเชื่อก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"โอเคงั้นไปทำงานกับฉันมั้ย เป็นเด็กเสิร์ฟนะทำได้มั้ย"

"ได้จ้ะได้ ฉันทำได้หมดเลยจ้ะ"