บทที่ 6 ดวงใจมาเฟีย ตอนที่ 6

<หนูนิด>

หลายวันผ่านไปฉันก็ใช้ชีวิตปกติอยู่ที่นี่ ฉันฝากพี่เตให้เอาโทรศัพท์ไปซ่อมหน้าจอให้หน่อยเพราะฉันจะได้โทรศัพท์ติดต่อกับน้องสาวของฉันไม่รู้เป็นยังไงบ้างขอให้ปลอดภัยแค่นั้นแหละที่ฉันอยากจะได้ยินตอนนี้ จะขอความช่วยเหลือจากคุณตฤณฉันก็ไม่กล้าหรอก แค่เขาให้งานทำ ให้ที่อยู่ก็เป็นพระคุณมากแล้วหละ

"หนูนิดพี่จะไปตลาดไปด้วยกันมั้ย"

ฉันทำตาโตทันที อยากไปมากกกกกกกเพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ไม่ได้ออกไปไหนเลย ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าบ้างทุกวันนี้ที่ใส่มันมีแต่ชุดเดรส ชุดอะไรไม่รู้อ่ะไม่มีความจำเป็นที่จะใช้อยู่ที่นี่เลย

"ไปค่ะ ขอไปแต่งตัวแป๊บหนึ่งนะคะ"

"จ้า พี่รอข้างนอกนะ "

พี่มะลิส่งยิ้มมาให้แล้วก็หยิบกุญแจรถแล้วก็เดินออกไปรอฉันข้างนอก ฉันหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วก็หยิบกระเป๋าสะพายข้างมาด้วย ออกจากบ้านมามีเงินสดติดตัว 2000บาท น่าสงสารตัวเองสุดๆ จะไปกดก็กลัวคนของแม่เลี้ยงจะตามเจอ เห้อออ ทำไมชีวิตฉันถึงลำบากขนาดนี้เนี้ย เพราะความโลภของคนที่อยากได้อยากมีของที่ไม่ใช่ของตัวเองถึงขั้นต้องทำร้ายคนอื่นแบบนี้เลยเหรอ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปหาที่มะลิที่รถอยู่ที่รถ

"อ๊ะ"

ฉันซุ้มซ่ามเดินไปชนอะไรอีกแล้วเนี้ย ฉันเงยหน้าขึ้นมองตรงหน้าก็เจอกับคุณตฤณที่ยืนกอดอกมองหน้าฉันอย่างเสียอารมณ์สุดๆ

"ซุ้มซ่าม"

"แหะๆ ขอโทษค้า งั้นหนูนิดไปก่อนนะคะ"

ฉันเอ่ยขอโทษเขายิ้มๆก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง ช้าไม่ได้เพราะพี่มะลิรอนานแล้วเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน

"เดี๋ยว"

"คะ"

ฉันหยุดชะงักแล้วหันกลับมาสบตากับคุณตฤณอีกครั้ง เรียกทำไมอีกเนี้ย

"จะไปไหน"

เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบเหมือนเดิม นี่คนหรือหุ่นยนต์เนี้ย ยิ้มเป็นบ้างป่ะเนี้ย

"ฉันถาม!"

"ไปตลาดค่ะ ไปตลาดกับพี่มะลิค่ะ"

ฉันตอบออกไปเสียงใส อร๊ายยย พูดแล้วก็อยากไปแล้วอ่ะ ฉันส่งยิ้มหวานให้กับเขาก่อนจะวิ่งไปที่รถทันที แต่ก็ถูกเขาดึงคอเสื้อของฉันจากทางด้านหลัง

"อ๊ะ หนูนิดเจ็บนะ"

ฉันโวยวายทันทีที่ถูกเขาดึงรั้งไว้โดยการดึงคอเสื้อของฉันนะไม่ใช่ไรคือมันหายใจไม่ออกโว๊ยยยยยยยยย

"ใครอนุญาตให้ไป"

ฉันมองหน้าเขาอย่างงุนงงแล้วก็มีคำถามสุดๆ

"จะไปไหนหนูนิดต้องขออนุญาตด้วยเหรอคะ นึกว่าหนูนิดจะไปไหนได้ตามสบายเหมือนพี่มะลิซะอีก "

ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจที่นี่เขาปกครองกันยังไง สองมาตรฐานชัดๆ พี่มะลิยังไปได้โดยไม่ต้องขออนุญาตเลยแล้วทำไมฉันต้องขอด้วย

"มะลิเขาไปซื้อของ"

"อ่าว หนูนิดก็ไปซื้อของไง"

ฉันยังเถียงเขาต่ออย่างไม่ยอมแพ้ เขาถอนหายใจออกมาอย่างเซงๆ ก่อนจะกอดอกมองหน้าฉันนิ่ง

"ไปซื้ออะไร"

"ของใช้ส่วนตัวไงคะ"

"มีเงินเหรอ"

ฉันยิ้มแห้งๆส่งให้กับเขาแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่มีค่ะ แหะๆ ก็ไปเที่ยวเฉยๆก็ได้นี่นา หนูนิดเบื่อ วันอยู่แต่ในห้องทำงานของคุณตฤณหนูนิดเบื่ออ่ะ"

ฉันบ่นออกไปอย่างไม่จริงจังนัก ก็ทำได้แค่บ่นอ่ะเนาะยังไงก็หนีไม่พ้นหรอกต้องทำต่อไปเรื่อยๆ อย่างน้อยอยู่ที่นี่ฉันรู้สึกปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวงจริงๆนะ อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนอย่างที่คิดตอนแรกด้วย

"หึ"

จู่ๆเขาก็มาลากแขนฉันให้เดินตามเขาไปที่รถแล้วแล้วสั่งให้ลูกน้องเขาเอารถออกอีกคัน

"เตเอารถออกฉันจะไปเที่ยวตลาด"

ฉันมองเขาอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะอยากเดินตลาดด้วยไม่ใช่แต่ฉันที่ตกใจพี่เตยังตกใจ ฮ่าๆๆ นึกว่าชอบอยู่แต่ห้องแคบๆซะอีก

"งั้นหนูนิดไปกับพี่มะลินะคะ"

ฉันจะเดินไปหาพี่มะลิแต่ก็ถูกเขาดึงมือไว้ไม่ยอมให้ไปจนฉันเริ่มโมโหไม่อยากไปไหนแล้ว

"หนูนิดหงุดหงิดแล้วนะ จะเอายังไงคะ"

"ไปกับฉัน"

ฉันเกาหัวอย่างงงๆก่อนจะถูกเขาผลักขึ้นรถไปนั่งด้านในแล้วเขาก็ขึ้นมานั่งข้างๆฉัน

"แล้วพี่มะลิล่ะคะ"

"ไอ้เตไปตามมะลิมา"

"ครับนาย"

พี่เตมองหน้าฉันยิ้มๆก่อนจะปิดประตูรถให้คุณตฤณแล้วเดินไปเรียกพี่มะลิให้มานั่งรถไปด้วยกัน ฉันหันไปยิ้มให้กับคุณตฤณแล้วก็กอดแขนเขาไว้แน่น

"คุณตฤณชอบเดินตลาดเหรอคะ นึกว่าชอบอยู่แต่ในห้องซะอีก "

"พูดมากจัง"

"ก็หนูนิดมีปากไว้พูดนี่นา คุณตฤณสิมีปากเหมือนกันแต่ทำไมพูดน้อยจัง กลัวดอกพิกุลจะร่วงออกมาจากปากเหรอคะ"

ฉันเอ่ยแซวเขาที่ชอบทำหน้าเคร่งครึ่มตลอดเวลาเล่นเอาพี่เตกับพี่มะลิหลุดขำออกมาหลังจากที่เขาสองคนขึ้นรถมาแล้วทันได้ยินฉันกับคุณตฤณทะเลาะกัน

"อยากตายมั้ย"

"คุณตฤณไม่ทำอะไรหนูนิดหรอก เพราะคุณตฤณใจดี คุณตฤณใจดีกับหนูนิดที่ซู๊ดเลยยย"

ฉันยิ้มหวานให้กับเขาจนเขาเบือนหน้าหนีฉันไปทางอื่นแล้วก็ไม่ยอมคุยกับฉันอีก แต่มือเขาจับมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย บางทีเขาก็ทำให้ฉันแปลกใจในหลายๆอย่าง เขายอมให้ฉันกอดแขนเขา พูดกับเขาบางทีลูกน้องเขายังไม่กล้าพูดเลยแต่เขาก็ไม่โกรธฉัน มันเลยทำให้ฉันไม่รู้สึกกลัวเขาแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกปลอดภัยรู้สึกว่าเขาดูแลฉันดีมากๆ ดีมากๆเลยด้วย ^^

"ฉันปวดหัวกับเธอจริงๆ"

ฉันหันหน้าไปยิ้มอย่างน่ารักสุดๆให้กับเขาก่อนจะเปิดประเป๋าแล้วหยิบยาพาราให้เขาแผงหนึ่ง

"ปวดหัวต้องทานยาค่ะ นี่ค่ะ"

เขามองยาในมือฉันพร้อมกับกุมขมับหน้าเครียดสุดๆ พี่เตกับพี่มะลิก็หัวเราะขำอารมณ์แบบกั้นยิ้มกันสุดๆ

"นี่เธอใสซื่อ หรือเธอโง่กันแน่เนี้ย"

เขามองฉันอย่างเหลือเชื่อสุดๆ ก่อนจะพิงหลังกับเบาะแล้วมองหน้าฉัน ฉันชักมือกลับก่อนจะกอดอกหัวหน้าหนีเขา

"เป็นอะไร"

ฉันสะบัดหน้าใส่เขาไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น ผ่านไปหลายนาทีจนทุกคนคงเริ่มอึดอัดกับฉัน แต่ฉันไม่คุยฉันงอนเขามาว่าฉันโง่ได้ยังไงคนอุส่าห์เป็นห่วง ชิ

<คุณตฤณ>

"เป็นอะไร"

ผมยื่นมือไปสะกิดร่างบางข้างๆที่ทำหน้างอง้ำกอดอกไม่ยอมคุยกับผมมาหลายนาทีแล้ว โกรธอะไรผมเนี้ย

"หนูนิด"

ผมเรียกชื่อเธอเบาๆแต่เธอสะบัดหน้าใส่ผมไม่ยอมคุยกับผม อย่างบอกนะว่าโกรธที่ผมถามเธอว่าใสซื่อหรือโง่นะ แค่นี้เองเนี้ยนะมันต้องถึงขั้นโกรธเลยเหรอ ผู้หญิงนี่เอาใจยากวะ

มาถึงตลาดทุกคนก็ลงจากรถ ปกติผมไม่มาเดินอะไรแบบนี้หรอกคนเยอะมันน่ารำคาญ แต่ช่วยไม่ได้แหะผมรู้สึกไม่อยากปล่อยให้หนูนิดมาคนเดียวไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อาจจะเพราะผมยังคาใจเรื่องที่มะลิบอกว่ามึคนตามฆ่าเธอด้วยมั่ง ผมรู้สึกเป็นห่วงเธอคนปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้

"หนูนิดทานขนมมั้ยอร่อยน้า"

มะลิเอ่ยถามคนหน้างอที่ไม่ยอมคุยกับใคร ขนาดเอาขนมมาล่อยังไม่ยอมกินเลย ผู้หญิงนี่แม่งงี่เง่าชิบหาย แม่งตามอารมณ์ไม่ถูกเลย เห้อออออ

"อุ๊ยยย หมาน้อยยย"

จู่ๆหนูนิดก็ทำตาโตแล้ววิ่งไปเล่นกับน้องหมาที่เขาใส่กรงมาวางขาย ผมมองภาพนั้นด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ตั้งแต่มีหนูนิดเข้ามาในชีวิต ผมว่าชีวิตผมมันดูไม่น่าเบื่อนะ

"อยากได้เหรอ"

หนูนิดสะบัดหน้าใส่ผมไม่ยอมคุยกับผมแต่หันไปคุยกับเจ้าหมาเหมือนคุยกับรู้เรื่องอย่างนั้นแหละ ผมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยื่นเงินให้คนขาย5000บาท

"ผมเอาตัวนี้ 5000พอมั้ย"

คนขายพยักหน้ายิ้มทันทีก่อนจะยื่นมือมารับเงินจากผม ผมแย่งเจ้าหมามาไว้ในมือก่อนจะเดินหนีไปทางอื่นทันที หนูนิดรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามผมมาทันที

"คุณตฤณเอาน้องหมามาให้หนูนิดนะ"

ผมเหลือบสายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะยกเจ้าหมาขึ้นเป็นเชิงถาม

"อยากได้เหรอ"

"ค่ะ ให้หนูนิดนะ"

หนูนิดทำหน้าเรียบเฉยไม่ยิ้มไม่อ้อนผม ถ้าเป็นปกติที่ไม่โกรธผมเธอจะอ้อนผมแล้วหละ ตอนนี้ทำแค่ยื่นมือมาตรงหน้าผมแค่นั้น

"หายโกรธก่อนสิ แล้วจะให้"