บทที่ 62 ตอนพิเศษ

<ทินกร>

ผมชะงักไปนิดตอนเห็นสายตาของหนูหน่อยที่มองผมอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน มือเล็กยังคงวางอยู่ที่เอวผมแน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหายไปอีก

“พี่กร...หายไปทำไมไม่บอก”

เสียงเธอไม่ได้งอนแรงเหมือนก่อน แต่มันนุ่มลง...จนผมยิ่งรู้สึกผิดกว่าเดิม

ผมยิ้มบาง ๆ แล้วเลื่อนมือไป...