บทที่ 7 ดวงใจมาเฟีย ตอนที่ 7
<หนูนิด>
"อยากได้เหรอ หายโกรธก่อนสิ”
ฉันนิ่งไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น นี่เอาน้องหมามาล่อเพื่อให้ฉันหายโกรธเขาอย่างนั้นเหรอ ใครจะไปโกรธเขากันฉันเป็นแค่ลูกน้องจะไปมีสิทธิ์โกรธอะไรเขาหละ
"หนูนิดไม่ได้โกรธค่ะ หนูนิดไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปโกรธคุณตฤณค่ะ"
ฉันพูดออกไปแล้วก็ยื่นมือไปขอน้องหมาจากเขาอีกรอบ เขามองหน้าฉันนิ่ง
"หนูนิดเอาดีๆ"
"หนูนิดไม่ได้โกรธจริงๆค่ะ"
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะยื่นน้องหมามาให้ฉัน ฉันรับน้องหมามาอุ้มไว้แล้วก็หันหน้าไปอีกทางแล้วยิ้มออกมาทันที น้าร๊ากกกก อร๊ายยยย
"แล้วหมาตัวนี้มีชื่อยัง"
คุณตฤณเอ่ยถามฉันจากทางด้านหลัง ฉันหันไปมองเขาเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด นั้นสินะชื่ออะไรดีน้า
"คุณตฤณว่าชื่ออะไรดีคะ"
"น้ำตาล"
ฉันพยักหน้ายิ้มๆ ชอบๆ ชื่อน้ำตาลน่ารักจังเลย
"น้องหมาน้อยต่อไปนี้เราไปอยู่ด้วยกันน้า แล้วก็ชื่อของน้องหมาคือเจ้าน้ำตาล น่ารักจังเลย"
ฉันยิ้มออกมาทันทีต่อไปนี้จะไม่เหงาแล้วมีเจ้าน้ำตาลมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว
"ไปซื้อบ้านเจ้าน้ำตาลกัน"
ฉันพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะเดินตามคุณตฤณไปร้านขายอุปกรณ์เลี้ยงหมากับแมว ฉันให้คุณตฤณอุ้มเจ้าน้ำตาลแล้วฉันก็ไปเลือกซื้อของเอง
"คุณตฤณค่ะหนูนิดซื้อเยอะๆได้มั้ยคะ"
เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วส่งยิ้มมาให้ อร๊ายยย ตายๆๆ คุณตฤณยิ้มให้ฉันด้วย นานๆจะยิ้มทีปกติจะทำแต่หน้าบึ้ง เดี๋ยวนะ ฉันหายงอนเค้าแล้วเหรอเนี้ย ใจง่ายจังฉันเนี้ย
"เอาสิ ฉันจ่าย"
"ขอบคุณนะคะคุณตฤณน่ารักที่สุดเลย"
จากนั้นฉันก็ช็อปแหลกเลยจ้า ตั้งแต่กระดิ่ง ปอกคอ เสื้อผ้า บ้านเจ้าน้ำตาล อาหาร จานข้าว โอ๊ยสารพัดจนเต็มรถเข็นหมดแล้วเนี้ย
"พอแล้วค่ะคุณตฤณ"
"อุ้มน้ำตาลเดี๋ยวฉันจะไปจ่ายเงิน"
เขาส่งเข้าน้ำตาลมาให้ฉันอุ้มแล้วเขาก็เอารถเขนไปตรงเคาเตอร์ชำระเงิน ฉันยืนมองเขายิ้มๆใจดีจังเลย
"พี่ตามหาตั้งนานแล้วน้องหมามาจากไหนเนี้ยน่ารักจังเลย"
พี่มะลิกับพี่เตเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนรอคุณตฤณอยู่หน้าร้านแล้วก็เล่นกับเจ้าน้ำตาลด้วย
"ชื่อเจ้าน้ำตาลค่ะ คุณตฤณซื้อให้หนูนิดเอาไปเลี้ยงค่ะ”
พี่เตกับพี่มะลิทำหน้าตกใจสุดๆตกใจอะไรกันอ่ะ ก็แค่เลี้ยงน้องหมาเองทำไมตื่นเต้นกันจัง
"มีอะไรคะ"
"แค่แปลกใจนะคุณตฤณไม่ชอบเลี้ยงสัตว์แถมยังสั่งไม่ให้ลูกน้องทุกคนเอามาเลี้ยง แต่ซื้อให้หนูนิดเลี้ยงเนี้ยนะ"
ท่าทางพี่เตจะตกใจจริงๆนะเนี้ยฉันเพิ่งรู้นะเนี้ยว่าเขาไม่ชอบสัตว์อ่ะ ไม่ชอบแล้วเขาจะซื้อให้ฉันทำไม สักพักคุณตฤณถือของพะรุงพะรังติดมือมาเยอะแยะพี่เตรีบไปช่วยเขาทันที
"คุณตฤณซื้อหมาตัวนี้ให้หนูนิดเลี้ยงเหรอครับ"
<คุณตฤณ>
"คุณตฤณซื้อหมาตัวนี้ให้หนูนิดเลี้ยงเหรอครับ”
ไอ้เตมองหน้าผมอย่างไม่เชื่อสายตาสุดๆ ก็ไม่แปลกอ่ะนะผมไม่ชอบสัตว์ก็ไม่ได้เกลียดแต่แค่ไม่ชอบให้ใครเลี้ยงใกล้ๆ
"อืม ทำไม”
"เปล่าครับปกติคุณตฤณไม่ชอบแถมยังสั่งห้ามไม่ให้ใครเลี้ยงอีก"
ผมยักไหล่เล็กน้อยแล้วก็ให้มันเอาของไปไว้ที่รถ ให้ทำไงหละก็หนูนิดเล่นมองเจ้าหมาตัวนั้นเหมือนว่าชอบแล้วก็อยากได้มากๆ ก็ถ้าเธออยากเลี้ยงผมก็ซื้อให้ผิดตรงไหน
"ก็ไม่เห็นเป็นไรนิ หมาตัวเดียวเอง"
ผมบอกมันออกไปก่อนจะเงยหน้าไปสบตากับหนูนิดที่ยิ้มหวานมาให้ผม หึ หายโกรธแล้วสินะ
"คุณตฤณขา พี่เตบอกคุณตฤณไม่ชอบเลี้ยงสัตว์เหรอคะ"
น้ำเสียงออดอ้อนเหมือนต้องการจะถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ผมพยักหน้าเบาๆ
"ไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ถ้าอยากเลี้ยงก็ตามใจสิ อนุญาต"
"คุณตฤณน่ารักที่สุดเลยค่ะ ใจดีกับหนูนิดจังเลย"
ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อยไม่ได้ว่าอะไร ผมยังแปลกใจตัวเองอยู่เลยเนี้ยว่าทำไมถึงยอมเธอขนาดนี้ คนอย่างผมซึ่งเกิดมาไม่เคยมีแฟนหรือคบใครมาก่อน แต่เรื่องผู้หญิงมันก็มีบ้าง แต่คบจริงจังหรือรู้สึกกับใครผมไม่เคย แต่กับหนูนิดผมว่าผมรู้สึกแปลกๆกับตัวเองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
"เอาไรอีกมั้ย"
"ไม่แล้วค่ะพอแล้ว"
หนูนิดส่ายหน้าเบาๆ ผมเดินไปแย่งเจ้าน้ำตาลในมือของหนูนิดแล้วไปให้มะลิอุ้มไว้ในมือ
"ฝากหน่อยแล้วไปรอที่รถ"
"ค่ะคุณตฤณ"
มะลิรับเจ้าหมาไปอย่างงงๆก่อนจะพาเดินไปที่รถ ผมเดินไปจับมือหนูนิดไว้แล้วพาเดินไปร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ดัง
"พาหนูนิดมาทำไมคะ"
"ซื้อสิ อยากได้ชุดไหนก็เลือกเลย เร็วๆให้เวลา10นาที"
ผมพูดจบก็เดินไปนั่งรถตรงโซฟาในร้าน หนูนิดเดินตามผมมาอย่างงงๆ
"หนูนิดไม่เอาค่ะ หนูนิดไม่มีเงินนะ"
"ฉันจ่าย"
หนูนิดทำหน้าตกใจก่อนจะรีบโบกมือส่ายหน้าปฎิเสธ
"มะ ไม่เอาค่ะหนูนิดเกรงใจแค่ของใช้เจ้าน้ำตาลเมื่อกี้กะ ก็"
"ไปเลือกมา”
ผมบอกออกไปด้วยสีหน้าที่เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย ทำไมดื้อวะบอกให้ซื้อก็ซื้อสิ ทำไมเข้าใจอะไรยากจังวะ
"ทำไมคุณตฤณต้องดุหนูนิดด้วย ฮึกๆๆ"
หนูนิดบีบน้ำตาดราม่าใส่ผมอีกแล้ว ผมถอนหายใจออกมาอย่างระงับอารมณ์ตัวเองสุดๆ ผมไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆให้ตายสิ
"ขอโทษ"
ผมเอ่ยออกไปก่อนจะลุกขึ้นไปเกลี่ยน้ำตาให้เธอ เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลยสักครั้งในชีวิต แม่งเอ้ย นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่วะเนี้ย
"ฮึกๆ หนูนิดไม่ชอบเลยที่คุณตฤณขึ้นเสียงใส่ หนูนิดกลัว ฮึก!"
"โอเคฉันจะพูดดีๆ หยุดร้อง"
หนูนิดปาดน้ำตาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองหน้าผม
"คุณตฤณจะซื้อชุดให้หนูนิดเหรอคะ"
"อืม ก็เห็นใส่แต่กระโปรงกับกางเกงตัวเดิม ซื้อสิ"
หนูนิดเดินมากอดแขนผมก่อนจะลากผมเดินไปด้วย เธอหยิบเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้นมาหลายแบบแล้วยื่นมาให้ผมดู
"แบบนี้ได้ไหมคะ"
ผมส่ายหน้าทันทีเอามาทำไมวะกางเกงขาสั้นเสื้อกล้าม ใส่ให้ไอ้พวกลูกน้องผมดูหรือไงฝันอยู่หละมั่ง เหอะ!!! ผมหยิบไปวางตามเดิมก่อนจะลากแขนหนูนิดมาอีกฝั่ง แล้วหยิบกางเกงยีนส์ เสื้อแขนยาว แล้วก็ชุดเอี้ยมกางเกงขายาวให้เธอแทน
"เอาแบบนี้"
"โห อากาศร้อนจะตายใครจะใส่แบบนี้กันค่ะคุณตฤณ หนูนิดได้ร้อนตายพอดี"
ผมมองหน้าเธอนิ่งจนหนูนิดยิ้มแห้งๆแล้วหยิบตามที่ผมแนะนำไป
"ใจร้ายที่สุดเลย"
"ฉันไม่ชอบให้แต่งตัวโป๊ ห้ามใส่”
หนูนิดหันมามองหน้าผมแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยสุดๆ
"ฮันแน่ หวงหนูนิดเหรอคะ คุณตฤณคิดอะไรกับหนูนิดป่ะเนี้ย”
ผมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหยิบแบงค์พันหลายใบแล้วเอาใส่ไว้ในมือหนูนิด
"พูดมากรีบๆเลือกจะไปนั่งรอข้างนอก”
ผมรีบเดินออกไปทันที มาหวงอะไรวะใครหวงกัน ผมก็แค่ แค่ โธ่เว้ยยยยย หงุดหงิดวะ ใครจะไปคิดอะไรกับยัยเด็กติ้งต๊อง ขี้แง แถมซุ้มซ่ามกันวะ
