บทที่ 2 Episode2
"อาจารย์ช่วยพูดอะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยได้ไหมคะ ไม่ใช่พูดให้หนูฉลาด เพราะหนูคิดว่ามันคงไม่วันนั้น" ฉันว่าพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
"งั้นเธอก็ช่วยหวังในสิ่งที่มันเป็นไปได้ ไม่ใช่หวังลมๆ แล้งๆ เรื่องของฉัน" แล้วฉันก็โดนอาจารย์ยอกย้อนกลับมาทันควัน
แต่แล้วไง ใครสนกัน อยากได้ก็คืออยากได้ใครจะทำไม
ฉันทำหูทวนลมพลางมองสบตาอาจารย์ตาปริบๆ ทำไมเขาถึงได้หล่อมากมายขนาดนี้นะ หล่อจนมดลูกฉันสั่นแล้วสั่นอีก ฉันอยากนั่งควบตักเขาแล้วขย่มเบาๆ จิกเล็บบนบ่า ร้องครางเสียงสั่น มันคงฟินน่ารู้
"ทำหน้าทำตาแบบนั้นกำลังเพ้อฝันถึงเรื่องของฉันอยู่ใช่ไหม" อาจารย์ถามพลางมองหน้าฉันนิ่งๆ
"ไม่บอก" ฉันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองหน้าเขา
"เธอน่าจะตรัสรู้ได้สักทีนะณิชาภาว่านกมันไม่ได้มีแค่บนฟ้า"
"แล้วยังไงคะ" ฉันกอดอกถามพลางเชิดหน้าขึ้น
"ไม่แล้วไง บอกไว้เฉยๆ"
"ไม่ต้องบอกค่ะ ไม่ได้อยากรู้ กลับบ้านก่อนนะคะพ่อโทรมาตามแล้ว พ่อจะพาไปซื้อที่ดินพันไร่"
"อวดรวยว่างั้น"
"แน่นอน" ฉันยักไหล่เบาๆ"ไม่ต้องคิดถึงนะคะ พรุ่งนี้เจอกัน"
"ใครคิดถึงเธอ"
"หนูพูดเฉยๆ" ฉันไหวไหล่ พลางส่งจุ้บหลายๆทีให้อาจารย์ก่อนที่ฉันจะเดินออกมาจากห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี
ไม่ต้องถามหานางขนุนหนังเพื่อนรักของดิฉันนะคะ เพราะป่านนี้นางคงนอนกกอยู่กับผัวนางที่ไหนสักที่ในประเทศไทย
ฉันขับรถกลับมาบ้าน ก่อนจะเดินทอดน่องตรงไปยังห้องรับแขกที่มีร่างอ้วนๆของพ่อฉันนั่งอยู่
"พ่อ" ฉันตะโกนเรียกพ่อเสียงดังกึกก้องไปทั่วบ้าน พลางทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟายกขาขึ้นไขว่ห้าง
"เอะอะโวยวายอะไร เป็นสาวเป็นนางทำตัวดีๆหน่อย" ฉันยู่ปากอย่างไม่พอใจทันทีเมื่อโดนพ่อของฉันดุ
"อยากมีผัว" ฉันพูดไปตามความจริง
ผัวะ
แล้วฝ่ามือของพ่อฉันก็ประทับที่ศีรษะฉันเต็มๆ จนหน้าคะมำ
"พ่อตบหนูทำไม"
"พูดอะไรออกมา ไม่อายปาก"
"เอ้า ก็พูดเรื่องจริงจะอายทำไม พ่อไปขอผัวให้หนูหน่อย ลูกลุงชาติอะ พี่เถื่อนอะพ่อ หนูอยากได้เขา" ฉันบอกพลางเข้าไปกอดแขนพ่อแน่น
"ทำไมถึงได้แรดขนาดนี้ เรื่องเรียนขยันแบบนี้ไหม"
"ไม่" ฉันรีบตอบพ่อด้วยความมั่นใจ
"หนูชอบเขา หนูอยากได้เขา" ฉันบอกพลางเขย่าแขนพ่อรัวๆ
"โอ้ย มึงชอบเขา เขาชอบมึงไหม ใครมันจะเอามึงไปเป็นเมีย เรียนก็โง่ นิสัยก็เสีย มีดีอยู่อย่างเดียวคือใช้เงิน ใช้เก่ง ใช้จนกูหาแทบไม่ไหว"
"พ่อรวยจะตาย"
"เออ รวย รวยมาก"
ฉันมองหน้าพ่อนิ่งๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ฉันกำลังคิดหาวิธีที่จะรวบหัวรวบหางอาจารย์เถื่อนอยู่ ในเมื่อพ่อไม่ไปขอเขาให้ฉัน ฉันก็ต้องคิดหาวิธีที่จะจับเขามาทำเป็นผัวต่อไป
ฉันจะไม่ล้มเลิกความคิด
ฉันจะไม่ละความพยายาม
เพราะฉันเชื่อเสมอว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
อาจารย์เถื่อนก็เช่นกันเต๊าะไปเรื่อยๆ เดี๋ยวใจเขาก็อ่อนเอง
"พี่เถื่อนเป็นคนดี ปล่อยเขาไปเจอคนดีๆเถอะลูกรัก" พ่อลูบแผ่นหลังฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยพูดอะไรบางอย่างออกมา
"แล้วหนูไม่ดีตรงไหนคะ สวย รวย พราวเสน่ห์ขนาดนี้" ฉันเอ่ยอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกฉีกยิ้มกว้างให้พ่อที่กำลังมองหน้าฉันอย่างเอือมระอา "ถ้าวันไหนหนูได้พี่เถื่อนเป็นผัว พ่อเตรียมซื้อแพมเพิสไว้รับขวัญหลานได้เลย"
"ไอ้วา"
ว่าจบฉันก็รีบลุกเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่สนใจเสียงตะโกนของพ่อที่ตะโกนด่าฉันตามหลังมาสักนิด
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะเข้าแอปเฟซบุ๊ก ส่องเฟซของอาจารย์เถื่อน เขาลงรูปกำลังออกกำลังกายเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาฉันเซฟรูปภาพของเขาก่อนจะส่งให้อาจารย์เถื่อนทาง Massage
ME: ส่งรูปภาพ
ลืมเก็บข้าวหลามรึเปล่าคะ ตุงเชียว
YOU: อีเด็กเปตร
ผ่านไปไม่นานอาจารย์เถื่อนก็ตอบกลับมา แต่ทว่าประโยคที่เขาตอบมันช่างไม่น่ารักเลย
ME: หยาบคายจังเลยค่ะ วาวารับไม่ได้ ได้โปรดลงโทษวาวาด้วยการเอาข้าวหลามฟาดปาก
YOU: อีเด็กนี่
ME: ฟาดแรงๆ
YOU: เด็กผี
ME: คุณไม่สามารถติดต่อผู้ใช้รายนี้ได้ใน ณ ขณะนี้
บล็อกกันซะงั้น
เฮ้อ
