บทนำ
คนมันอยากได้ใครจะทำไม....
บท 1
"อยากได้ค่า" ฉันตะโกนบอกอาจารย์หนุ่มหล่อที่เพิ่งเดินผ่านหน้าฉันไปอย่างหน้าด้านๆ ไม่อายสายตาของใครต่อใครที่มองมา
คนมันอยากได้ใครจะทำไม....
อาจารย์หนุ่มหันมามองหน้าฉันช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เอือมระอาฉันเต็มทน แต่ใครสนกัน ฉันตามจีบ ตามเต๊าะเขามาสองปี ไม่ได้วันนี้ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องได้ ฉันมั่นใจแบบนั้น และไม่มีอะไรมาทำลายความมั่นใจของฉันได้
"อยากได้ค่า คิดค่าตัวเท่าไหร่" ฉันสาวเท้าเข้าไปใกล้ พลางสูดดมกลิ่นกายของเขาเข้าปอดไปเต็มๆ
อ่า.....ชื่นใจ
"ยัยโรคจิต" อาจารย์ว่าพลางถอยห่างจากฉัน
"กินอะไรเป็นอาหารคะถึงได้หล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่ พลางอ่านกินเขาไปทั่วทั้งตัว
"กินเบียร์" เขาตอบฉันกลับมาด้วยใบหน้านิ่งๆ
"เปลี่ยนจากกินเบียร์ มากินหนูดีกว่าค่าาถึงจะไม่ซู่ซ่า แต่ลีลาถึงใจแน่นอน" ฉันเอ่ยด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย กัดปากยั่วยวนคนตรงหน้าสุดฤทธิ์
แต่ทว่า.....
"ไปตั้งใจเรียน" ว่าจบเขาก็เดินออกไป ไม่สนใจฉันที่ยืนอยู่สักนิด...
ใจร้ายจัง
แต่ไม่เป็นไร
ยากๆ มันเร้าใจดี คิกๆ
#####
หญิงสาวร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อตัวน้อย กระโปรงตัวเล็กเดินทอดน่องไปตามทางเดินด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย หนุ่มๆต่างพากันเหลียวหลังมอง แต่ทว่าเธอไม่สนใจใคร
สวัสดีค่ะฉันชื่อวา อายุยี่สิบเอ็ดปี เรียนอยู่ปีสาม ตามจีบอาจารย์สุดหล่อ สุดฮอตที่มีชื่อว่าเถื่อนมาสองปี และไม่มีท่าทีว่าอาจารย์หนุ่มจะสนใจ
"เห็นอาจารย์มายังวะ" ฉันเอ่ยปากถามเพื่อนสาวคนสนิทที่มีชื่อว่าขนุน พลางทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับมัน
"ยังไม่เห็น" มันตอบฉัน มือก็สาระวนอยู่กับการทาลิปที่ปาก
"ทำไมมาช้าจัง" ฉันบ่นพึมพำมองไปยังโรงจอดรถประจำของอาจารย์หนุ่ม
"เขาเบื่อขี้หน้ามึงมั้ง"
"ตบปากแตก" ฉันยกมือขึ้นมาหมายจะฟาดปากคนตรงหน้าปากดีไม่รู้เวล่ำเวลาเอาซะเลย
"รุนแรงกับเพื่อนตลอด" ขนุนว่าพลางเบะปากใส่ฉัน
ฉันฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นรถของอาจารย์เถื่อนขับเข้ามาจอด ฉันรีบสาวเท้าเรียวยาวราวกับนางแบบเดินไปดักหน้าเขาไว้ เมื่อเขาทำท่าจะเดินหนีฉันไปอีกทาง เขาทำหน้าเบื่อหน่ายมองหน้าฉัน แต่ฉันก็หาสนใจ เดินเข้าไปใกล้ติดประชิดตัวคนตรงหน้า
"ถอยไปหน่อยณิชาภา นี่มันมหาลัยอย่าทำตัวไร้มารยาท" เขาเอ่ยว่าฉันด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ พลางถอยหลังออกหากจากฉันไปสองก้าว
"ถ้าเจอกันที่ผับ ลากไปบะ บะ โอ้ บะ ในห้องน้ำ ข้างกำแพง ลานจอดรถได้ใช่ไหมคะ" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่เขาไม่จริงจังมากนัก แต่ถ้าเขาตอบกลับมาว่าได้ ฉันก็ยินดี
"เด็กผี" เขาด่าตอกหน้าฉันมาพลางทำหน้าเอือมระอาฉันเต็มทน "Fแน่" อาจารย์เอ่ยขู่ฉันก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไปหน้าตาเฉย
ฉันสูดดมกลิ่นกายเขาเข้าปอด พลางยิ้มกรุ่มกริ่มออกมา ตัวหอมขนาดนี้ จุ๊กกรู๊เขาจะหอมขนาดไหน แค่คิดตัวฉันก็หลอมละลายเป็นน้ำแข็งแล้วค่ะ
"กินอะไรเป็นอาหารคะ ถึงได้แรดขนาดนี้" เดินกลับมาโต๊ะ ไม่พ้นโดนเพื่อนตัวดีเอ่ยจิกกัด
"กินเพดดิกรีที่เพื่อนโปรยให้มาไงคะ ปากบอกเลิกกับผัวกี่ครั้ง เพื่อนแบบฉันเป็นหมาตลอดงงมาก" ฉันว่าอย่างไม่จริงจังมากนัก ก่อนจะพากันมาขึ้นเรียน
เรื่องเรียนเป็นเรื่องที่ไกลตัวฉันมาก เพราะฉันน่ะโง่ยิ่งกว่าอะไร เรียนไปไม่เคยเข้าใจ เรียนไปก็Fตลอดเทอม
"รายงานที่ให้ไปทำ เสร็จกันรึยังครับ"
ฉันหันมองหน้าขนุนทันที ก่อนจะเอ่ยถามมันเสียงแผ่ว เรื่องรายงานที่อาจารย์ว่า
"รายงานอะไรวะ" ฉันขมวดคิ้วยุ่งเป็นปม มองคนอื่นๆที่เอางานไปส่งกัน
"ออกเถอะค่ะ ออกโลด ถ้าจะดักดานไม่พัฒนาขนาดนี้ อีโง่" ฉันหน้างอเป็นปลาทูหักทันทีเมื่อโดนเพื่อนด่าตอกหน้า
"ณิชาภางานล่ะ" อาจารย์เถื่อนหันมาถามฉันที่นั่งนิ่งอยู่
"ไปม็อบมาค่ะ ไม่ได้ทำ" ฉันตอบเสียงแผ่ว
อาจารย์ส่ายหน้าไปมาให้ฉันอย่างเอือมระอา ก่อนที่เขาจะบอกว่าให้ฉันกลับไปทำ แล้วเอามาส่งในวันถัดไป
ฉันรอให้นักศึกษาคนอื่นเดินออกไปจากห้องจนหมด แล้วฉันก็เดินมาหาอาจารย์ที่ก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารอยู่
"อาจารย์คะ" ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเสียงหวาน อาจารย์เถื่อนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน "หนูมีคำถาม"
"ว่า"
"เมื่อไหร่เราจะได้เสียกันคะ" ฉันถามพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองหน้าเขา
"เมื่อตอนที่เธอฉลาด"
เฮ้อ
ฉันคิดว่าคงไม่มีวันนั้น...
บทล่าสุด
#87 บทที่ 87 ตอนพิเศษ3 (end)
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#86 บทที่ 86 ตอนพิเศษ2
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#85 บทที่ 85 ตอนพิเศษ1
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#84 บทที่ 84 Episode84
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#83 บทที่ 83 Episode83
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#82 บทที่ 82 Episode82
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#81 บทที่ 81 Episode81
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#80 บทที่ 80 Episode80
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#79 บทที่ 79 Episode79
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026#78 บทที่ 78 Episode78
อัปเดตล่าสุด: 1/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
