SET-อาจายร์เถื่อน

"อยากได้ค่า" ฉันตะโกนบอกอาจารย์หนุ่มหล่อที่เพิ่งเดินผ่านหน้าฉันไปอย่างหน้าด้านๆ ไม่อายสายตาของใครต่อใครที่มองมา 

คนมันอยากได้ใครจะทำไม....

อาจารย์หนุ่มหันมามองหน้าฉันช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เอือมระอาฉันเต็มทน แต่ใครสนกัน ฉันตามจีบ ตามเต๊าะเขามาสองปี ไม่ได้วันนี้ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องได้ ฉันมั่นใจแบบนั้น และไม่มีอะไรมาทำลายความมั่นใจของฉันได้

"อยากได้ค่า คิดค่าตัวเท่าไหร่" ฉันสาวเท้าเข้าไปใกล้ พลางสูดดมกลิ่นกายของเขาเข้าปอดไปเต็มๆ 

อ่า.....ชื่นใจ

"ยัยโรคจิต" อาจารย์ว่าพลางถอยห่างจากฉัน 

"กินอะไรเป็นอาหารคะถึงได้หล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่ พลางอ่านกินเขาไปทั่วทั้งตัว

"กินเบียร์" เขาตอบฉันกลับมาด้วยใบหน้านิ่งๆ

"เปลี่ยนจากกินเบียร์ มากินหนูดีกว่าค่าาถึงจะไม่ซู่ซ่า แต่ลีลาถึงใจแน่นอน" ฉันเอ่ยด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย กัดปากยั่วยวนคนตรงหน้าสุดฤทธิ์ 

แต่ทว่า.....

"ไปตั้งใจเรียน" ว่าจบเขาก็เดินออกไป ไม่สนใจฉันที่ยืนอยู่สักนิด...

ใจร้ายจัง

แต่ไม่เป็นไร

ยากๆ มันเร้าใจดี คิกๆ

#####

หญิงสาวร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อตัวน้อย กระโปรงตัวเล็กเดินทอดน่องไปตามทางเดินด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย หนุ่มๆต่างพากันเหลียวหลังมอง แต่ทว่าเธอไม่สนใจใคร

สวัสดีค่ะฉันชื่อวา อายุยี่สิบเอ็ดปี เรียนอยู่ปีสาม ตามจีบอาจารย์สุดหล่อ สุดฮอตที่มีชื่อว่าเถื่อนมาสองปี และไม่มีท่าทีว่าอาจารย์หนุ่มจะสนใจ

"เห็นอาจารย์มายังวะ" ฉันเอ่ยปากถามเพื่อนสาวคนสนิทที่มีชื่อว่าขนุน พลางทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับมัน

"ยังไม่เห็น" มันตอบฉัน มือก็สาระวนอยู่กับการทาลิปที่ปาก 

"ทำไมมาช้าจัง" ฉันบ่นพึมพำมองไปยังโรงจอดรถประจำของอาจารย์หนุ่ม

"เขาเบื่อขี้หน้ามึงมั้ง" 

"ตบปากแตก" ฉันยกมือขึ้นมาหมายจะฟาดปากคนตรงหน้าปากดีไม่รู้เวล่ำเวลาเอาซะเลย

"รุนแรงกับเพื่อนตลอด" ขนุนว่าพลางเบะปากใส่ฉัน

ฉันฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นรถของอาจารย์เถื่อนขับเข้ามาจอด ฉันรีบสาวเท้าเรียวยาวราวกับนางแบบเดินไปดักหน้าเขาไว้ เมื่อเขาทำท่าจะเดินหนีฉันไปอีกทาง เขาทำหน้าเบื่อหน่ายมองหน้าฉัน แต่ฉันก็หาสนใจ เดินเข้าไปใกล้ติดประชิดตัวคนตรงหน้า

"ถอยไปหน่อยณิชาภา นี่มันมหาลัยอย่าทำตัวไร้มารยาท" เขาเอ่ยว่าฉันด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ พลางถอยหลังออกหากจากฉันไปสองก้าว

"ถ้าเจอกันที่ผับ ลากไปบะ บะ โอ้ บะ ในห้องน้ำ ข้างกำแพง ลานจอดรถได้ใช่ไหมคะ" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่เขาไม่จริงจังมากนัก แต่ถ้าเขาตอบกลับมาว่าได้ ฉันก็ยินดี

"เด็กผี" เขาด่าตอกหน้าฉันมาพลางทำหน้าเอือมระอาฉันเต็มทน "Fแน่" อาจารย์เอ่ยขู่ฉันก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไปหน้าตาเฉย 

ฉันสูดดมกลิ่นกายเขาเข้าปอด พลางยิ้มกรุ่มกริ่มออกมา ตัวหอมขนาดนี้ จุ๊กกรู๊เขาจะหอมขนาดไหน แค่คิดตัวฉันก็หลอมละลายเป็นน้ำแข็งแล้วค่ะ

"กินอะไรเป็นอาหารคะ ถึงได้แรดขนาดนี้" เดินกลับมาโต๊ะ ไม่พ้นโดนเพื่อนตัวดีเอ่ยจิกกัด

"กินเพดดิกรีที่เพื่อนโปรยให้มาไงคะ ปากบอกเลิกกับผัวกี่ครั้ง เพื่อนแบบฉันเป็นหมาตลอดงงมาก" ฉันว่าอย่างไม่จริงจังมากนัก ก่อนจะพากันมาขึ้นเรียน 

เรื่องเรียนเป็นเรื่องที่ไกลตัวฉันมาก เพราะฉันน่ะโง่ยิ่งกว่าอะไร เรียนไปไม่เคยเข้าใจ เรียนไปก็Fตลอดเทอม 

"รายงานที่ให้ไปทำ เสร็จกันรึยังครับ" 

ฉันหันมองหน้าขนุนทันที ก่อนจะเอ่ยถามมันเสียงแผ่ว เรื่องรายงานที่อาจารย์ว่า

"รายงานอะไรวะ" ฉันขมวดคิ้วยุ่งเป็นปม มองคนอื่นๆที่เอางานไปส่งกัน 

"ออกเถอะค่ะ ออกโลด ถ้าจะดักดานไม่พัฒนาขนาดนี้ อีโง่" ฉันหน้างอเป็นปลาทูหักทันทีเมื่อโดนเพื่อนด่าตอกหน้า 

"ณิชาภางานล่ะ" อาจารย์เถื่อนหันมาถามฉันที่นั่งนิ่งอยู่

"ไปม็อบมาค่ะ ไม่ได้ทำ" ฉันตอบเสียงแผ่ว

อาจารย์ส่ายหน้าไปมาให้ฉันอย่างเอือมระอา ก่อนที่เขาจะบอกว่าให้ฉันกลับไปทำ แล้วเอามาส่งในวันถัดไป

ฉันรอให้นักศึกษาคนอื่นเดินออกไปจากห้องจนหมด แล้วฉันก็เดินมาหาอาจารย์ที่ก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารอยู่

"อาจารย์คะ" ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเสียงหวาน อาจารย์เถื่อนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน "หนูมีคำถาม"

"ว่า" 

"เมื่อไหร่เราจะได้เสียกันคะ" ฉันถามพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองหน้าเขา

"เมื่อตอนที่เธอฉลาด"

เฮ้อ

 ฉันคิดว่าคงไม่มีวันนั้น...