บทที่ 4 Episode4
"ถ่อสังขารมาหาฉันถึงนี่ งานที่ฉันให้ทำเสร็จรึยัง" อาจารย์ถามพลางมองหน้าฉันนิ่ง
ฉันลุกขึ้นยืนอย่างเต็มตัวก่อนจะไหวไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำพูดของเขา
"ถ้าพรุ่งนี้ไม่ส่งFนะ" อาจารย์เถื่อนเอ่ยขู่ฉัน
"ก็Fตลอดอยู่แล้วไหมคะ" ฉันว่าอย่างไม่ใส่ใจ
"เราไม่คิดจะพัฒนาบ้างเลยรึไงห้ะวาวา" พี่เจสถามพลางสบตาฉันนิ่ง
"ก็คิด" ฉันตอบเสียงแผ่ว
"คิดก็กลับไปทำ ไม่ใช่วันๆอ่อยแต่ผู้ชาย"
"หนูก็อ่อยแต่อาจารย์ไหมคะ" ฉันกอดอกถามพลางเชิดหน้าขึ้นใส่อาจารย์เถื่อน
"เรื่องของเธอเถอะ" อาจารย์ตอบกลับฉันมาก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่าย
"วาวากลับบ้านได้ยัง พ่อมีธุระต่อ" ฉันหันมองไปทางพ่อที่เดินมาตามให้ฉันกลับบ้านกับเขา
"จะรีบไปไหนกัน" ฉันคิดในใจ
"พ่อเรียกแล้วไปดิ"
"ไม่ต้องไล่ ไปเองได้" ฉันพูดพลางยู่ปากน้อยๆให้อาจารย์เถื่อนก่อนจะเดินไปหาพ่อ "แล้วเจอกันที่มอ.นะคะจุ้บๆ" ฉันตะโกนบอกอาจารย์เถื่อนพลางส่งจุ้บให้เขาหลายๆที จากนั้นฉันกับพ่อก็พากันกลับมาบ้าน
พ่อมาส่งฉันก่อนที่ท่านจะออกไป ฉันเดินเข้าบ้านมาด้วยอาการเบื่อหน่ายขั้นสุด ขึ้นห้องหยิบรายงานที่อาจารย์เถื่อนสั่งมาทำอย่างจำใจ
"ป้าทิพย์คะขอนมอุ่นๆสักแก้วได้ไหมคะ" ฉันเอ่ยบอกป้าแม่บ้านที่เดินสวนทางมาทางฉันพอดิบพอดี
"ได้ค่ะหนูวาวา"
ฉันมองกองรายงานที่อาจารย์เถื่อนสั่ง พลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ มันไม่ง่ายสำหรับคนอย่างฉันเลยสักนิดกับรายงานที่วางอยู่ตรงหน้า และเห็นท่าว่าคืนนี้ฉันคงไม่ได้นอน.....
จวบจนฟ้าสางขอบตาบนและขอบตาล่างของฉันไม่ได้ประกบกันสักนิด และฉันเพิ่งทำรายงานที่อาจารย์เถื่อนสั่งเสร็จเมื่อกี้นี้เอง ฉันมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังก่อนจะลุกขึ้นคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป
ฉันเดินไปหายัยขนุนที่นั่งรอฉันอยู่ที่โต๊ะประจำของเราสองคน ฉันวางรายงายกับกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวนั่งฟุบหน้าไปกับแขนของตัวเอง
"ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ" ขนุนเอ่ยถามทันทีที่มันเห็นสภาพของฉัน
"หมาอะไรล่ะ กูถ่างตาทำงานที่อาจารย์เถื่อนสั่งทั้งคืนจนกูอดหลับอดนอน คิดเอาจะสั่งอะไรเยอะแยะก็ไม่รู้" ฉันบ่นร่ายยาว
"สมน้ำหน้า"
"ตบนะ" ฉันว่าพลางยกมือขึ้นมาหมายจะฟาดหน้ามัน
"อย่ารุนแรงกับเพื่อน"
ถึงเวลาฉันกับขนุนก็พากันมาขึ้นเรียน ฉันเอารายงานมาส่งก่อนจะเดินกลับโต๊ะมานอนหลับ ใช่ค่ะฉันนอนหลับ ฉันไม่อาจทนต่อความง่วงนี้ต่อไปได้เลยนอนหลับไปทั้งที่อาจานย์ยังสอนอยู่
"อีวา" แรงสะกิดที่แขนของฉัน ไม่อาจทำให้ฉันที่กำลังนอนหลับลืมตาตื่นขึ้นมามองได้ "อีวา"
"อือ" ฉันครางอื้ออึงในลำคอก่อนจะปัดแรงสะกิดนั่นให้พ้นตัว
"ณิชาภาตื่นเดี๋ยวนี้" เสียงทรงพลังของใครบางคนดังขึ้นมา "ณิชาภา"
"อะไรวะคนจะนอน" ฉันเอ่ยด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะผงกศีรษะมอง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ขอโทษค่ะ" ฉันกล่าวขอโทษเสียงแผ่ว
"นี่มันห้องเรียนไม่ใช่ห้องนอน อยากนอนมากก็อออกไป ที่นี่เขาจะเรียนกัน" อาจารย์พูดเสียงดังลั่นมองมาทางฉันด้วยความไม่พอใจจนฉันต้องหลบหลุมตาต่ำ
ก็ฉันง่วง ฉันแค่งีบสักสี่ห้านาที มันจำเป็นที่เขาต้องดุฉันขนาดนี้ไหม แถมยังดุฉันต่อหน้าคนมากมาย
ฉันจำใจพยุงตัวเองไม่ให้หลับ ฟังสิ่งที่อาจารย์สอนด้วยท่าทีที่นิ่งเงียบ ในที่สุดคลาสเรียนก็จบลงฉันรีบเก็บของของฉันใส่กระเป๋าเตรียมที่จะออกจากห้องเรียน ฉันต้องรอให้นักเรียนคนอื่นเดินออกกันไปจนหมดก่อน ฉันถึงจะออกไปได้เพราะฉันนั่งอยู่หลังสุด เมื่อคนอื่นๆออกไปกันจนหมดฉันรีบสาวเท้าเดินออกจากตรงนี้ไปทันที
แต่ทว่าอาจารย์เถื่อนดันคว้าแขนฉันไว้ก่อน ฉันมองมือของเขาที่จับแขนฉันไว้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"มีอะไรคะ หนูรีบกลับบ้าน"
"เป็นอะไร" อาจารย์เถื่อนถามพลางมองหน้าฉัน
"เป็นคนสวยมั้งคะ"
"หลงตัวเอง"
"ปล่อยได้แล้วค่ะ หนูรีบกลับบ้าน"
"จะรีบกลับทำไม"
"หนูง่วง หนูยังไม่ได้นอนเลยอ่า ทำรายงานทั้งคืน นอนในห้องอาจารย์ก็ดุหนู"
"ไปรอฉันที่รถกลับพร้อมกัน ฉันไปส่ง" ฉันมองหน้าอาจารย์ทันทีที่เขาพูดจบ
"ก็ง่วงไม่ใช่ไง ขับรถหลับในขึ้นมาจะแย่เอา"
"เป็นห่วงหนูเหรอคะ" ฉันอมยิ้มถามเขา
"เปล๊า แค่เหงาเวลาไม่มีหมามากวน" ว่าจบเขาก็เดินผ่านหน้าฉันไป
เอาว่ะนาทีนี้ เป็นหมาก็เอาดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรในชีวิตเขาเลย คิกๆ
