บทที่ 6 Episode6
ฉันหัวเราะคิกคักกับการกระทำของตัวเองพลางจ้องมองข้าวหลามน้อยของอาจารย์เถื่อนที่ผงาดอยู่ภายใต้กางเกงบ็อกเซอร์ด้วยสายตาแวววาว
ฉันอยากยื่นมือไปจับแล้วบีบขย้ำมันเบาๆ ฉันอยากรู้ว่าตรงส่วนนั้นของเขามันจะนุ่มนิ่มแบบที่ฉันจินตนาการไว้ไหม ไวกว่าความคิดก็คือมือของฉันที่ยื่นมือไปบีบขย้ำตรงส่วนนั้นของอาจารย์เต็มมือ
"อะโอ้ย เหี้ยไรวะ" อาจารย์เถื่อนสะดุ้งตัวตกใจจนสบถคำหยาบออกมา "ใครแม่งบีบฆวยกูวะ" เขาถามอย่างหัวเสียก่อนจะเบิกตาตื่นมองมาทางฉัน "วาวา"
"แฮะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้เขาก่อนรีบเดินไปหลบอยู่มุมหนึ่งของห้อง
"เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง"
"หนูไขกุญแจเข้ามา" ฉันตอบเสียงแผ่ว
"โอ้ย อีเหี้ย" อาจารย์เถื่อนโอดครวญพลางทำท่าจะเป็นจะตาย ก่อนที่เขาจะมองฉันด้วยแววตาอาฆาตจนฉันขนลุกซู่
"เธอบีมฆวยฉันใช่ไหม" เขาเอ่ยถามฉันเสียงเรียบพลางก้าวขาลงจากเตียงเดินดุ่มๆมาหาฉัน
"คะ คือว่า" ฉันเลิ่กลั่กหันมองซ้ายขวาเมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของคนตรงหน้า เขาจะบีบคอฉันไหมนะ ม่ายยยย.
"ว่าไง" อาจารย์เอ่ยถามก่อนจะกระชากตัวฉันไปประชิดตัวเขา
"หนูแค่บีบเบาๆเอง หนูแค่อยากรู้ว่ามันนิ่มแบบที่หนูจินตนาการไว้ไหม" ฉันอธิบายร่ายยาวเงยหน้าสบตากับเขา
"แล้วเป็นไง" อาจารย์เถื่อนเอียงคอถาม
"แข็ง" ฉันตอบพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม
"เป็นสาวเป็นนางอย่าทำแบบนี้อีก มันดูไม่ดี"
"อาจารย์ไม่พอใจเหรอคะ"
"นี่ฆวยไม่ใช่ของเล่น" อาจารย์เถื่อนว่าอย่างไม่พอใจ
"งั้นจับนมหนูไหมคะ จะได้เจ๊าๆกันไป" ไม่ว่าเปล่าฉันยังแอ่นหน้าอกเข้าหาอาจารย์เถื่อนอย่างเชิญชวน
"อีเด็กผี"
"อะโอ้ย" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่ออาจารย์ผลักฉันล้มลงนอนไปกับพื้นห้อง
"สมน้ำหน้า" เขาว่าก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันเข้าห้องน้ำไป
ฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่มีร่างของอาจารย์เถื่อนอยู่ในนั้นสอดส่องดูว่ามันมีรูที่สามารถให้ฉันแอบดูอาจารย์เถื่อนอาบน้ำได้ไหม แต่ทว่ามันดันไม่มี ฉันทำหน้าเสียดายนิดๆก่อนจะเคาะประตูห้องน้ำเรียกอาจารย์เถื่อน
"ช่วยถูหลังไหมคะ" ฉันตะโกนถามพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม
"โอ้ยอีเด็กเหี้ย" เสียงเขาสบถด่าฉันดังเล็ดลอดออกมา
"เปิดประตูเลยค่าาา วาวาพร้อมแล้ว"
"ไสหัวไปไกลๆ"
"เปลี่ยนจากไสหัวไปไกลๆเป็นไสเสลี่ยงมาขออาจารย์เป็นผัวได้ไหมค่า อยากได้มากเลยค่ะ สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี" ฉันเอ่ยอย่างสะดีดสะดิ้งบิดซ้ายทีขวาทีอยู่หน้าห้องน้ำไม่ยอมไปไหน จนอาจารย์เถื่อนเปิดประตูห้องน้ำออกมาโดยมีผ้าขนหนูผันรอบเอวอยู่เพียงผืนเดียว หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามหน้าท้องของเขามันกร้าวใจฉันยิ่งนัก
"อู้ววว" ฉันเอ่ยแซวพลางทำตาโต
"อีเด็กเหี้ย" ฉันลอยหน้าลอยตาต่อคำด่าของเขา พลางสูดดมกลิ่นกายของอาจารย์เข้าปอดเต็มๆ เสมือนว่าฉันเป็นโรคจิตยังไงยังงั้น
"ไม่เบาเลยนะคะ" ฉันเอ่ยแซวพลางมองสำรวจอาจารย์เถื่อนไปทั่วทั้งตัว
"หน้าด้าน"
"เพิ่งรู้เหรอคะ" ฉันไหวไหล่เบาๆไม่สะทกสะท้านต่อคำด่าของเขา
"เฮ้อ" อาจารย์เถื่อนถอนหายใจออกมาพลางเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อผ้าใส่
"เบื่อแล้วเป็นเด็กดี ขอเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ"
"ไปตายซะ"
"พูดจาไม่น่ารักเลย" ฉันยิ้มหวานมองเขา
"โอ้ย อีเหี้ยเอ้ย" อาจารย์สบถคำหยาบออกมาเสียงดังพลางทึ้งหัวตัวเองแรงๆ
"ทำมาเป็นรำคาญแต่ไม่เอ่ยปากไล่หนูออกจากห้อง จริงๆแล้วอาจารย์ก็อยากอยู่กับหนูใช่ไหมคะ" ฉันถามอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกสุดฤทธิ์
"เปล่า เพราะฉันรู้ไงว่าคนอย่างเธอไล่ให้ตายก็ไม่ไป หน้าด้านหน้าหนา"
"พูดถูกค่ะ" ฉันยกนิ้วให้อาจารย์เถื่อนก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ
"เฮ้อ" เสียงคนตัวโตถอนหายใจรอบที่ล้าน
"กินเบอร์ดี้ทำให้หายง่วง กินหนูไหมคะทำให้หายเงี่ยน" ฉันเอ่ยถามอาจารย์เถื่อนที่นั่งดูทีวีอยู่ด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย
"เงียบๆสักทีเถอะ" อาจารย์บอกฉันพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
"ถ้าอยากให้หนูเงียบก็เอาปากอาจารย์มาปิดปากหนูค่ะ" ฉันว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่อาจารย์เถื่อน
"เวลาเรียนทำไมไม่ตั้งใจแบบนี้"
"เรียนไปก็ได้แต่ความรู้ แต่ถ้าตามตื้อมันได้ความรัก"
"แต่แปลกที่ฉันไม่รัก" เขาจี้ใจดำฉันจริงๆ
"ขายไหมคะ" ฉันถามอาจารย์เถื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ขายอะไร" อาจารย์เถื่อนทำหน้าสงสัยถามฉันกลับมา
"ตัวอะค่ะขายไหม ขายเท่าไหร่ ห้าร้อยพอไหมหนูทุ้มสุดตัว" ว่าจบฉันก็ล้วงหยิบเงินห้าร้อยบาทในกระเป๋าวางลงตรงหน้าอาจารย์เถื่อน
"หยามหน้ากูฉิบหาย" อาจารย์เถื่อนบ่นพึมพำมองเงินห้าร้อยที่ฉันวางไว้ด้วยสายตาเวทนาแต่ทว่าเขาไม่ยอมหยิบมันไปสักที
"ห้าร้อยมันมากไปเหรอคะ" ฉันเอียงคอถามเขาด้วยความสงสัย
"เหอะ" เขามองหน้าฉันนิ่งๆ ด้วยแววตาที่เอือมระอาฉันเต็มทน
ฉันอยู่ในห้องกับอาจารย์เถื่อนตั้งแต่เช้า พอเที่ยงแม่อาจารย์ก็มาตามเราทั้งคู่ไปทานข้าว ฉันนั่งลงตรงข้ามกับอาจารย์มองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาแวววาว
"หู้วว อาหารน่ากินจังเลยค่ะ" ฉันพูดพลางฉีกยิ้มกว้างให้แม่อาจารย์เถื่อน
"น่ากิน ก็กินเยอะนะๆลูกแม่ไปหาพ่อที่โชว์รูมรถก่อน"
"ไปดีๆนะค่าาา ซื้อขนมมาฝากด้วย" ฉันตะโกนบอกแม่อาจารย์เถื่อนที่เดินออกไป
"ตรรกะ" เสียงอาจารย์เถื่อนด่าฉัน แต่ฉันก็หาสนใจตักข้าวเข้าปากอย่างคนอารมณ์ดี "กินดีๆไม่ได้รึไง" อาจารย์เถื่อนเอ่ยดุฉันพลางหยิบทิชชู่มาเช็ดริมฝีปากให้ฉัน
"แหนะ กิ้วๆ" ฉันชี้หน้าเขาที่เช็ดปากให้ฉันอย่างลืมตัว "ชอบก็บอกว่าชอบค่ะ อย่าเก๊กเสียเวลาเอากัน"
"โอ้ย อีเด็กนี่" ด่าฉันแต่กลับอมยิ้มเหมือนคนบ้า
"อมยิ้มแบบนี้ หลงรักเด็กแบบหนูแล้วใช่ไหมคะ" ฉันถามเสียงหวานยิ้มกว้างมองหน้าเขา
"อะไรเล่า" อาจารย์เถื่อนหันหน้าหนีมองไปทางอื่น
"มะงื้ออ" ฉันร้องออกมาด้วยความเขิน แซวเขาแต่เขินเองไอ้บ้าเอ้ย
รอยยิ้มจางๆของเขา ก็ทำเอาฉันมดลูกสั่นแล้วค่ะ อยากทุบเขากับแจกันแล้วลากขึ้นห้องไปเอากันจนฟ้าสางคิกๆ
"อาจารย์คะ"
"............" อาจารย์เถื่อนหันมามองฉัน ประมาณว่ามึงอะมีอะไร
"อาจารย์ที่เคารพ ลูกศิษย์ขอคบได้ไหมคะ ฮิ้ววว"
"โอ้ยอีเด็กบ้า"
