บทที่ 8 Episode8
"นอนด้วยนะคะ ให้หนูนอนด้วยเถอะน้า" ฉันพูดพลางเขย่าแขนอาจารย์เถื่อนด้วยใบหน้าออดอ้อน ขอร้องอ้อนวอนจะนอนกับเขาให้ได้ในคืนนี้
"ไสหัวเข้าห้องของเธอไป" อาจารย์เถื่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามแกะมือของฉันให้พ้นจากแขนของเขา
ตอนนี้ฉันกับอาจารย์เถื่อนเรายืนทะเลาะกันอยู่หน้าห้องหลังจากกลับมาจากบ้านของพี่เจส ฉันขอนอนกับเขา แต่ทว่าเขากลับไม่ให้ฉันนอนด้วยแถมยังไล่กันอย่างกับหมูกับหมา
"สัญญาแค่นอนอย่างเดียว" ฉันยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าของคนตัวโต แต่อาจารย์เถื่อนกลับปัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี
"อย่าให้ฉันรำคาญเธอไปมากกว่านี้ แค่นี้มันก็เกินพอแล้ว" อาจารย์เถื่อนกดเสียงต่ำข่มอารมณ์ไว้ จนฉันต้องจำยอม ยอมเดินหันหลังกลับมาเข้าห้องนอนของตัวเอง
เมื่อเข้าห้องมาได้ฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉัน รอไม่นานปลายสายก็กดรับ
"อ่าส์ อื้อ" ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรเสียงครางของปลายสายก็ดังเล็ดลอดออกมา
ฉัน: อีทุเรศ
ขนุน: เดี๋ยวโทรกลับ เอากับผัวก่อน
ตู้ด
ว่าจบมันก็กดตัดสายฉันไป ฉันส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาเพื่อนตัวดี ฉันล่ะเกลียดมันจริงๆ อีขนุนหนัง อีคนมีผัว.....
ฉันนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงนอนกว้าง รอเวลาที่ฉันจะแอบไปหาอาจารย์เถื่อน
กลางดึก
ฉันลุกจากที่นอนหยิบกุญแจออกจากห้อง เดินมาหน้าห้องของอาจารย์เถื่อนฉันใช้กุญแจที่หยิบติดมือมา ไขเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเขา ย่องเบาๆไปหาคนที่กำลังนอนหลับขึ้นไปนอนกอดเขาจากด้านหลัง
ฉันสูดดมกลิ่นกายของอาจารย์เถื่อนอย่างคนโรคจิต กลิ่นของเขามันหอมชื่นใจจริงๆนะ
ตุ้บ
"อะโอ้ย" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกอะไรบางอย่าง ก่อนจะลืมตามองก็พบว่าตอนนี้ตัวฉันเองนอนอยู่บนพื้นห้อง แหงนหน้าขึ้นมองก็พบว่าอาจารย์เถื่อนยังคงนอนหลับตาพริ้ม แล้วฉันตกลงมาจากเตียงได้ยังไง....
ฉันเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนจะพยุงตัวเองออกมาจากห้องอาจารย์เถื่อนก่อนที่เขาจะตื่นนอน ฉันขับรถกลับมาบ้านตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะไปมหาลัย
ฉันแวะมารับขนุนที่คอนโดของผัวมัน เมื่อเห็นสภาพของขนุนฉันก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สภาพของมันยับเยินเหมือนโดนรุมโทรมมายังไงยังงั้น
"โห่ว สภาพ" ขนุนไหวไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำพูดของฉันพิงหลังไปกับเบาะรถอย่างคนหมดแรง "ผัวมึงรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอวะ"
"เห็นสภาพกูแบบไหน ก็แบบนั้นแหละ" มันตอบฉันแล้วถอนหายใจออกมา
"มดลูกพังหมดแล้วมั้ง" ฉันว่าก่อนจะทำหน้าสยดสยองเมื่อนึกถึงตอนที่ผัวมันรัวเอวใส่มัน
"สภาพยังดีอยู่"
"ไปตรวจบ้าง"
"เลิกพูดแล้วขับรถไปขอนอนหน่อย ยังไม่ได้นอนเลย" เมื่อได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นฉันก็เงียบไปทันที ก่อนจะขับรถมามหาลัย ฉันกับขนุนเดินทอดน่องไปตามทางเดินก่อนจะหยุดชะงักเมื่อมีกลุ่มรุ่นพี่ผู้ชายมาดักหน้าไว้
"มีอะไรคะ" ฉันถามด้วยความไม่พอใจเชิดหน้าขึ้นอย่างคนหยิ่งยโส
"ขอไลน์หน่อยครับ" รุ่นพี่คนแรกพูดก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือราคาแพงมาตรงหน้าฉัน
"ไม่มีค่ะ แล้วช่วยหลีกทางด้วยสายแล้วต้องรีบไปเรียน"
"พี่จะหลีกทางให้ก็ต่อเมื่อน้องวาวาให้ไลน์พี่เท่านั้น" รุ่นพี่คนที่หนึ่งไม่ยอมหลีกทางให้ฉันพยายามเดินเข้ามาหาตัวฉัน
"ถอยไปค่ะพี่ หนูสองคนรีบไปเรียน" ขนุนเอ่ยบอกก่อนจะยื่นมือมาจับมือฉันแน่น
"อย่าเล่นตัวหน่อยเลยน้อง เพื่อนพี่ขอก็ให้ๆไป" รุ่นพี่คนที่สองพูดขึ้น
"ไม่ชอบ จำเป็นต้องให้ไหมคะ" ฉันเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"คิดว่าสวยมากเหรอ"
"ถ้าหนูไม่สวยพี่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้" ฉันยิ้มเย้นหยันมองหน้าพวกเขา
"มีอะไรกัน" จู่ๆก็มีเสียงทรงพลังดังมาจากทางด้านหลังทำให้พวกเราต้องหันไปมอง
เห็นอาจารย์เถื่อนกำลังเดินมาทางฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาเดินมาหยุดยืนข้างฉันก่อนจะถามคนพวกนั้นอีกครั้ง "มีอะไร"
"ปะ เปล่าครับ" พวกมันตอบเสียงสั่นก่อนจะพากันเดินออกไป
อาจารย์เถื่อนมองหน้าฉันก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไป ฉันไม่รอช้ารีบเดินตามเขาไปติดๆ
"อาจารย์ต้องรีบรับรักหนูแล้วนะคะ เห็นไหมว่าหนูฮอตขนาดไหน" ฉันพูดพลางมองหน้าอาจารย์เถื่อนแบบยิ้มๆ
"..........."
"ไม่ได้ยินที่หนูพูดเหรอคะ"
"ได้ยิน"
"แล้วทำไมไม่ตอบ"
"ขี้เกียจ" ฉันกลอกตามองบนทันทีที่อาจารย์เถื่อนพูดจบ
"ไม่เรียนนะคะวันนี้"
"ทำไม" อาจารย์เถื่อนหยุดเดินก่อนจะหันมาถามฉัน
"ขี้เกียจ" ว่าจบฉันก็จับมือขนุนเดินออกมาจากตรงนั้นทันที
ฉันกับขนุนขับรถมายังห้างสรรพสินค้าหาไอศกรีมกินกัน
"เมื่อไหร่มึงจะเลิกชอบอาจารย์สักที เพื่อนผัวกูหล่อๆทั้งนั้นเดี๋ยวกูติดต่อให้" ขนุนถามพลางมองหน้าฉันอย่างจริงจัง
"ไม่มีทางอะ มึงก็รู้คนแบบกูไม่มีทางเปลี่ยนใจจากอะไรง่ายๆ" ฉันตอบมันด้วยน้ำเสียงที่จริงจังไม่แพ้กัน
"ไม่เห็นเขาจะสนใจมึงสักนิด"
"มันเรื่องของเขา" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
เย็นฉันก็มาส่งขนุนที่คอนโดผัวมันตามเดิมก่อนจะขับรถกลับมาบ้าน มาถึงก็เห็นรถอาจารย์เถื่อนจอดอยู่หน้าบ้านฉัน เขามาบ้านฉันทำไมกัน หรือว่าเขาคิดถึงฉันจนอดใจไม่ไหวถึงขนาดมารอฉันถึงที่บ้าน ฉันไม่รอช้ารีบเปิดประตูรถลงจากรถเดินเข้าบ้านมาทันที
"ที่รัก" ฉันตะโกนเสียงดังลั่นบ้านก่อนจะเดินไปหย่อนก้นนั่งลงโซฟาข้างๆอาจารย์เถื่อน "คิดถึงจนขนาดมาหาหนูถึงที่บ้านเลยเหรอคะ" ฉันถามพลางมองหน้าเขาตาปริบๆ
"หลงตัวเอง"
"แน่นอน" ฉันตอบก่อนจะหันไปมองพ่อที่นั่งมองฉันด้วยสายตาที่เอือมระอาฉันเต็มที "พ่อนั่งอยู่ทำไมอะ พ่อไปสิหนูจะสวีทกับแฟน"
"อีเด็กคนนี้" พ่อส่ายหน้าให้ฉันอย่างเอือมระอาก่อนจะลุกเดินออกไป
"ฉันจะกลับแล้ว"
พรึบ
"ลงไปวาวา"
ฉันขึ้นคล่อมอาจารย์เถื่อนด้วยความไวเมื่อเขากำลังจะลุกเดินออกไปตามพ่อฉันอีกคน
"ไม่ลง เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมคะ" ฉันถามพลางยกแขนตวัดโอบรอบคออาจารย์เถื่อนไว้
"ทำไม"
"ถามดู"
"ทำไมถึงแรดขนาดนี้"
"เป็นคำชมใช่ไหมคะ"
"หึ"
"เมื่อไหร่จะรับรักกันสักที ทำแบบนี้รู้รึเปล่าหนูเจ็บหัวใจ รักกันหน่อยไหม รักหนูทีพี่เถื่อนคนดีของหนู" ฉันเอ่ยเสียงหวานสรรพนามที่เคยใช้เรียกเขาก็เปลี่ยนไป
"..........." อาจารย์เถื่อนมองหน้าฉันนิ่งไปทันที เมื่อสรรพนามที่ฉันใช้เรียกเขามันเปลี่ยนไป
จู่ๆ อาจารย์เถื่อนก็กระชากคอฉันเข้าหาประกบปากเขาจูบปากฉันอย่างดูดดื่ม ลิ้นของเราทั้งสองหยอกเย้ากันอยู่ในโพลงปากจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ
"อดใจไม่ไหวถึงขนาดกระชากหนูไปจูบเลยเหรอคะ" ฉันถามแบบยิ้มๆ มองหน้าคนตัวโต
"เอ่อ ออ"
"เตียงนอนหนูกว้าง เราลองไปนอนด้วยกันสักสองสามครั้งดีไหม"
"อีเด็กบ้าเอ้ย" อาจารย์เถื่อนผลักฉันออกจากตักของเขาก่อนที่เขาจะเดินหน้าแดงออกจากบ้านฉันไป ฉันลุกเดินตามเขามาติดๆ
"ถ้าสองสามครั้งไม่พอ หนูเบิ้ลให้ได้นะคะ"
"โว้ย ไสหัวไป"
"ไสเข้าไปอยู่ในหัวใจได้ไหมคะ"
"ฉันจะกลับบ้านแล้ว อ๊ะ"
"อาจารย์เถื่อน" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเขาเดินชนเสาหน้าบ้านฉันเต็มๆ
เขาเขินหรือว่าอะไร??
ตอบฉันที
