บทที่ 4 ผู้ใหญ่จะจีบไหม
นี่เขาอายุแค่สามสิบสามปีเองคงไม่แก่ไปมั้ง
ผู้ใหญ่ยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่า "สวัสดีครับท่านเกษตรอำเภอ"
"สวัสดีค่ะผู้ใหญ่ วันนี้มาทำอะไรกันคะ"
เขาใจเต้นอีกแล้วคุยกับท่านเกษตรอำเภอ แต่ลูกตามันก็ไม่เป็นใจ
"ประชุมประจำเดือนครับ"
ฉันรอจนกว่าผู้ใหญ่จะคุยกันเสร็จจึงยกมือไหว้
"สวัสดีค่ะน้าผู้ใหญ่"
เขารับไหว้เอาไว้ในใจอยากจะคุยต่อ แต่ดูเหมือนท่านเกษตรอำเภอจะรีบจึงถอยเท้ากลับแบบเสียดาย
"พอดีพี่รีบน่ะผู้ใหญ่ ว่างๆแวะไปคุยที่สำนักงานได้นะ"
ฉันมองใบหน้าของน้าผู้ใหญ่ที่ดูดีกว่าเมื่อวานแล้วยิ้มให้
"ทอฝันไปก่อนนะคะ"
"เย็นนี้แวะไปสิเพื่อน" ซันเหล็กยกมือตบที่ไหล่ผู้ใหญ่บ้านเบาๆ แล้วเดินขึ้นที่ว่าการอำเภออย่างเร่งรีบ
ท่านนายอำเภอพูดภาษากลางสำเนียงทองแดงแบบรัวๆ จนฉันเวียนหัว นานนับครึ่งชั่วโมงจึงขอลาไม่รบกวนเวลาท่าน เดินทางกลับสู่สำนักงานเกษตรอำเภอ
ขากลับฉันมองไปทางหอประชุม เห็นผู้คนชุดสีกากีนั่งอยู่ด้านในกันแน่นหอประชุม ติดตามด้วยเสียงบรรยายการประชุมกึกก้อง
ที่สำนักงานเกษตรอำเภอวันนี้ยังไม่มีอะไรนอกจากการศึกษาข้อมูล ส่วนพวกพี่บางส่วนเขาก็ออกพื้นที่ บางส่วนอยู่ที่สำนักงานทำงานจนถึงเวลาสี่โมงครึ่งจึงแยกย้ายกันกลับที่พัก
ตอนเย็นหลังเลิกงาน
ฉันเปลี่ยนชุดข้าราชการเป็นชุดยูนิฟอร์ม สำหรับการออกกำลังกายช่วงเย็น หยิบสปอร์ตบราสีน้ำเงินลายน่ารักกับกางเกงแลคกิ้งสีน้ำเงินเข้าชุดกัน ผมยาวมัดสูงแล้วสวมหมวกแก๊ปบังแดด ส่องกระจกดูความเรียบร้อยพร้อมคิดแคปชั่นได้ว่า
สาวเรณูเกิดมามีปม กินนมดันไม่มีนมแต่เสือกสวยมันช่วยไม่ได้ แคปชั่นพร้อมลงรูปในต๊อกต่อก
สวยแล้วพร้อมเฉิดฉาย แม้ในลานกีฬาจะไม่มีใครฉันก็เต็มใจจะวิ่งคนเดียว สวมรองเท้าผ้าใบคู่ใจแล้วมุ่งหน้าไปที่ลานฟุตซอลอันเงียบเหงา จำเป็นต้องผ่านบ้านพี่ซันเหล็กอย่างช่วยไม่ได้
ฉันวิ่งเหยาะๆ พร้อมกับอัดคลิปไปด้วยในตัว
ที่บ้านพักของซันเหล็ก เขาได้นัดแนะพี่่บ่าวอานัสพี่บ่าวเอกและผู้ใหญ่บ้าน ที่ได้หอบหิ้วเหล้าอุไหนั้นติดมือมาด้วยพร้อมกับแกล้มหลายถุงอยู่บนโต๊ะ
กำลังช่วยกันแกะถุงกับแกล้มใส่ชาม พลันสายตาเขาก็เตะเข้ากับทอฝันในชุดออกกำลังกายวิ่งเหยาะๆ ผ่านมาทางนี้พอดิบพอดี เขามองจนตาค้างพยายามเก็บอาการพลุ่งพล่านสุดฤทธิ์
"ไปไหน" พี่ซันเหล็กร้องถาม
"ที่ลานออกกำลังกายค่ะ" ทอฝันตอบเขาและรีบวิ่งไปทันที
ทั้งกลุ่มเลิ่กลั่กคิดจะร้องห้ามแต่ไม่ทัน ร่างเล็กวิ่งตัวปลิวไปแล้วเก็บสมาร์ทโฟนไว้ในกระเป๋าคาดเอวใบเล็ก เปิดเพลงแล้วเสียบหูฟังบลูทูธไปตลอดทาง
ผู้ใหญ่ร้องห้ามเสียงดังลั่นพร้อมกับโบกมือห้าม
"อย่าไปหมาดุ"
"ซันเหล็กไม่ได้บอกน้องหรือไง ว่าตรงนั้นมีหมาจรจัด" อานัสเพื่อนร่วมงานทำเสียงเข้มนึกเสียวที่น่องเล็กๆนั้น
ฉันได้ยินแต่หมาอะไรซักอย่างแต่ไม่สนใจ วิ่งเหยาะๆอย่างอารมณ์ดี
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"
หมาหรือสุนัขหลายตัวหน้าตาดุร้าย แยกเขี้ยวใส่หญิงสาวขณะกำลังวิ่งมาทางมันนอนอยู่ตรงนั้นอย่างกับเจ้าที่ เสียงรองเท้ากระทบพื้นทำให้พวกมันตื่นขึ้นมาแล้ววิ่งไล่กวด
"กรี๊ด กรี๊ด"
ดีนะที่ฉันเป็นมวยไม่ให้เสียชื่ออาจารย์สุภาพครูพละศึกษา ฉันยกขาหนีเขี้ยวยาวๆ ของมันได้ก็โกยอ้าวไม่คิดชีวิต
"ช่วยด้วยค่า"
"นั่นงาย" ผู้ใหญ่ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ก่อนเพื่อน วิ่งไปทางเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
"ไม่ต้องผมเอง" เขาห้ามเพื่อนในวงเหล้ามองหาอาวุธสังหาร ก็ได้แค่ท่อนไม้เล็กๆท่อนหนึ่งติดมือมา
แค่สั่งสอนก็พอ
หมาที่เห่าและอยากกัดน่อง
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"
เสียงเห่าของหมาหรือสุนัขปนเปกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วยไอ้หมาบ้า"
จนเมื่อเขาโยนท่อนไม้ไปทางสุนัขสามสี่ตัวนั้นแล้วก็ได้ผล
"เอ๋ง! เอ๋ง!"
เสียงร้องของตัวที่โดนไม้ดังลั่น พอมันเห็นว่ามีคนมาช่วยก็พากันวิ่งกลับไปที่เดิม
ส่วนทอฝันที่วิ่งหน้าตั้งมาทางผู้ใหญ่บ้านเขาก็เกี่ยวเอวบางไว้ หญิงสาวกอดเอวเขาไว้แน่นแล้วแอบที่ด้านหลังหลบภัย
"มันไปแล้ว"
"แฮ่ก! แฮ่ก!" เขาเอี้ยวตัวมองคนหอบตัวโยนทั้งที่มือเขายังโอบเอวบางไว้กับตัว
"โดนกัดหรือเปล่า" เขาถามอย่างห่วงใยมองสำรวจที่ปลีน่องทั้งสองข้าง ไม่พบรอยกัดรู้สึกโล่งอกขึ้นมา
คนหอบยังไม่สามารถตอบใครได้ในตอนนี้ ใบหน้าแดงกล่ำกำลังกำหนดลมหายใจยึดมือเขาเอาไว้แล้วตอบว่า
"ไอ้หมาพวกนั้นไม่ได้กินทอฝันหรอกค่ะ"
"อืม เก่งจัง" เขายิ้มเยาะเผลอมองร่องอกที่จะว่าแบนก็ไม่แบน กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ
จนเมื่อทอฝันกลับสู่สภาวะปกติจึงเดินกลับบ้านพัก เอามือปาดเหงื่อบนหน้าผาก
"โอเคแล้วค่ะ"
ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ไว้ใจมองไปทางเจ้าถิ่นกลุ่มนั้น
"ต้องแจ้งเทศบาลแล้วล่ะมั้ง"
"ถึงว่าไม่เห็นมีใครมาออกกำลังกายกันสักคน"
ทางด้านซันเหล็กกับกลุ่มเพื่อนสบตากันแล้วพยักหน้า คราวนี้ผู้ใหญ่หยวนคงไม่ได้อยู่เป็นโสดแน่ๆ
เขายังโอบเอวบางพาเดินมาทางกลุ่มคนสามคน เขาเห็นเพื่อนเขาหลิ่วตามาให้เขาจึงปล่อยมือจากร่างบาง
"เดินเองได้ใช่ม้าย"
ทอฝันพยักหน้าเข้าใจ "ได้ค่ะขอบคุณมากค่ะน้าผู้ใหญ่"
ผู้ใหญ่บ้านเคราเขากระตุกเมื่อถูกเรียกน้าไม่สามารถยอมรับได้ เพราะเขาไม่ได้แก่ขนาดนั้นหรือเปล่า
เมื่อทอฝันจากไปเดินเข้าบ้านพักด้วยสภาพอิดโรย เขายังมองตามจนลับสายตา จนเมื่อหญิงสาวปิดประตูบ้านและหน้าต่างก่อนจะหายเงียบไป
“แฮ่ม!!! น้าผู้ใหญ่”
"ม่องไซร์" (มองทำไม) ผู้ใหญ่บ้านเฉไฉหยิบช้อนส้อมจิ้มไก่ย่างเข้าปากแล้วตามด้วยเหล้าอุหวานลิ้น
"อาส์ซันเหล็กโคตรหวานเลยว่ะเพื่อน"
"คนหรือเหล้า"
"ถามได้ก็เหล้าสิวะ กวนบาทาฉิบหาย"
อานัสคนขี้แกล้งยักคิ้วกับซันเหล็กแบบรู้กัน
"ผู้ใหญ่ว่าไหมน้องทอฝันน่ารักจัง"
ผู้ใหญ่ดูดเหล้าหนึ่งอึกแล้วเห็นด้วย "อืม..."
"ผู้ใหญ่จีบป่าว" อานัสกระซิบถาม
"ไม่ ไม่จีบ" ผู้ใหญ่คนปากแข็งรีบตอบ
"งั้นดีเลย ถ้าผู้ใหญ่ไม่จีบผมจีบนะ" อานัสดูดเหล้าอุคนละหลอดกับผู้ใหญ่ก่อนกลืนลงคอ
เหล้าอุ3.9 ดีกรีหวานเจี๊ยบกลมกล่อม
